Δημοψήφισμα

Τι κρίμα που ο Λαός καλείται για πρώτη ουσιαστικά φορά να εκφράσει την γνώμη του μέσω δημοψηφίσματος σε τέτοιες συνθήκες και με αυτό το ερώτημα.

Θεωρώ ως δεδομένο ότι ο Λαός έχει την ικανότητα να αποφασίσει και ότι το δημοψήφισμα είναι τεχνικά δυνατόν να διεξαχθεί σε αυτό το ελάχιστο χρονικό διάστημα της μίας εβδομάδας.

Το μεγάλο πρόβλημα είναι αλλού. Στο ερώτημα.

Και δεν αναφέρομαι εδώ στην δυσκολία του ερωτήματος, τις απαραίτητες γνώσεις που χρειάζεται να έχει κάποιος για να λάβει θέση, ακόμα και στην αντισυνταγματικότητα που επικαλούνται πολλοί για την διενέργεια δημοψηφίσματος για δημοσιονομικό θέμα (το Σύνταγμα ρητά αποκλείει τα δημοσιονομικά θέματα/ερωτήματα, ως αντικείμενο δημοψηφίσματος ρητώς) αλλά στην ουσία την ίδια.

Διότι τι επιλογές έχουμε;

Η ψήφος στο ΝΑΙ  είναι ψήφος σε ένα βαρύ πρόγραμμα. Το πρόγραμμα είναι το αποτέλεσμα διαπραγματεύσεων 5 μηνών της Κυβέρνησης με τους Θεσμούς. Η εφαρμογή του προγράμματος πράγματι θα επιφέρει ύφεση, πράγματι θα ρίξει κι άλλη βάρη σε αυτούς που ήδη πληρώνουν, δεν αίρει τις ανισότητες, δεν έχει καμμία αναπτυξιακή διάσταση και πιθανότητα έχει την λογική extend and pretend που πολλοί (και η Κυβέρνηση η ίδια) το κατηγορούν ότι έχει.


Που πήγαν οι μεγαλοστομίες "Δεν υπάρχει ούτε μία στο εκατομμύριο η Μέρκελ να μην δεχθεί τις προτάσεις μας". Πέντε μήνες διαπραγματεύσεων και φέρατε ΑΥΤΟ το πράγμα;

Από την άλλη πλευρά, η ψήφος στο ΟΧΙ είναι αχαρτογράφητα νερά. Ακούσατε κάτι για το πλάνο μετά την απόρριψη του προγράμματος; Τι σημαίνει το ΟΧΙ; Θα μεταφραστεί από την Κυβέρνηση ως λευκή επιταγή; Θα μεταφραστεί ως άδεια του Λαού να προχωρήσει στην μετατροπή μίας χώρας από τον Πρώτο κόσμο στον Τρίτο; Δεν μου εμπνέουν καμμία εμπιστοσύνη ούτε ο πρωθυπουργός ούτε τα στελέχη που έχει επιλέξει, ούτε οι συνεργάτες του στην συγκυβέρνηση. Και κάνουν αυτό που κάνουν πάντα: "Ξέρουμε τι είναι το καλύτερο. Αλλά δεν σας λέμε. Ψηφίστε μας και θα δείτε. Θα είμαστε υπερήφανοι." Τους πιστεύει κανείς σκεπτόμενος μετά από όλα όσα είδαμε; Όπως έκαναν λάθος στην εκτίμηση για την Μέρκελ, έτσι κάνουν λάθος και τώρα. Παίζοντας την χώρα στα ζάρια.

Και το ΝΑΙ και το ΟΧΙ είναι παιδιά της Κυβέρνησης. Και τα δύο είναι εξίσου επικίνδυνα. Και είναι ανήθικο οι πολίτες να καλούνται να επιλέξουν μεταξύ αυτών των δύο επιλογών λες και δεν υπήρχαν άλλοι δρόμοι.

Ερχόμαστε λοιπόν στην δύσκολη θέση - χωρίς να φταίμε - να μεταφράσουμε, να ερμηνεύσουμε, να προβάλλουμε στο μέλλον την προπαγάνδα που θα κάνει η κυβέρνηση στα πιθανά αποτελέσματα για να δούμε τι θα ψηφίσουμε.

Γιατί η ψήφος στο ΝΑΙ δεν μπορεί παρά να σε κάνει να αισθάνεσαι μαλάκας, υποστηρίζοντας αυτό το αισχρό αποτέλεσμα των διαπραγματεύσεων του ΣΥΡΙΖΑ.

Αλλά η ψήφος στο ΟΧΙ οδηγεί στην άμεση καταστροφή και σε μη αναστρέψιμα αποτελέσματα στο ορατό μέλλον.

Ψηφίζω ΝΑΙ λοιπόν, και διατυμπανίζω παντού ότι αυτό το αισχρό πρόγραμμα που αναγκάζομαι να υποστηρίξω είναι το δικο τους αποτέλεσμα, η δική τους διαπραγμάτευση, η δικιά τους κατάληξη.

Βλέπεις τον τοίχο να έρχεται; Πάτα γκάζι. Έτσι κάνουν οι Ήρωες για να τους γράψει η Ιστορία.

Βρισκόμαστε στον 6ο χρόνο της κρίσης και αφού δοκιμάσαμε όλο σχεδόν το πολιτικό φάσμα, σήμερα κυβερνά ο Σύριζα. 

Στην αρχή της Κρίσης είχα την ελπίδα ότι θα βγούμε ισχυρότεροι από αυτή και ότι είχαμε μπροστά μας μία πρώτης τάξεως ευκαιρία να βελτιώσουμε τα κακώς κείμενα που υπήρχαν εδώ και δεκαετίες.

Σήμερα, αισθάνομαι ότι είμαστε ακόμη στο μηδέν και μάλιστα πάμε από το κακό στο χειρότερο. Έχουμε εμπλακεί σε ένα ψεύτικο δίλημμα  "Μνημόνιο - Αντιμνημόνιο" και δεν διατυπώνεται από κανέναν ένα σχέδιο εξόδου από την Κρίση. Κι αυτός είναι ο μεγαλύτερος κίνδυνος. Διολισθαίνουμε σιγά σιγά, "ανεπαισθήτως" στον Τρίτο Κόσμο. Και είναι πολύ διαφορετικό να ανήκεις στον Τρίτο Κόσμο και να παλεύεις να βελτιώσεις τις συνθήκες ζωής των πολιτών σου, από το να ανήκεις στις 30 ισχυρότερες οικονομίες και να κατρακυλάςσυνεχώς παρακάτω.

Με αυτό το σκεπτικό και μόνο, μπορώ να δικαιολογήσω την αγανάκτηση του κόσμου αλλά και τις υποσχέσεις του Σύριζα για επαναδιαπραγμάτευση δεδομένου ότι ένα κράτος και μία υπεύθυνη ηγεσία δεν μπορεί να κάτσει να παρακολουθεί αυτή την κατρακύλα με απάθεια.

Αλλά η συμφωνία μου φτάνει ως εκεί. Διότι η αντιπολίτευση που άσκησε ο Σύριζα ήταν όχι απλά στείρα, αλλά καταστροφική. Για ποιόν λόγο για παράδειγμα ο Σύριζα δεν πίεσε για αφορολόγητο πρώτης (ίσως και πρώτης εξοχικής) κατοικίας κατά την διάρκεια του αντιΧαρατσικού αγώνα; Παρά μόνο έλεγε στους φορολογούμενους να μην πληρώσουν; Δηλαδή κάποιος που έχει 10 διαμερίσματα δεν πρέπει να πληρώσει παραπάνω από αυτόν που έχει ένα, ή από εμένα που μένω στο νοίκι; Αν δεν πλήρωνε κανείς το χαράτσι, ποιός θα πλήρωνε τελικά τους φόρους τους απαραίτητους για την λειτουργία του Κράτους και των όποιων ελάχιστων κοινωνικών παροχών έχουν απομείνει;

Το αποτέλεσμα ήταν να πληρώσει ο Λαουτζίκος και να μην πληρώνουν οι εισοδηματίες και οι έχοντες. Έχοντες, που οι ακίνητες περιουσίες τους μετριούνται σε πολυκατοικίες διαμερισμάτων. Δεν πλήρωσαν και όχι μόνο αυτό θεωρήθηκε αντικοινωνικό, αλλά επιπρόσθετα θεωρήθηκε και  το ιδεολογικά ευκταίο. Ποιός ο λόγος ο Σύριζα να υπερασπιστεί τόσο άδικα αυτή την κοινωνική ομάδα; Είναι Αριστερή Πολιτική αυτή;

Για ποιόν λόγο καταδίκασε ολοκληρωτικά το Μνημόνιο χωρίς να δεχθεί τα σημεία που κατά κοινή ομολογία ήταν θετικά; Όπως ο έλεγχος πλούτευσης δημοσίων υπαλλήλων, η αξιολόγηση, η καταπολέμηση της φοροδιαφυγής, ο περιορισμός της γραφειοκρατίας; Αναλωθήκαμε περισσότερο από 5 χρόνια τώρα σε μία αντιπαράθεση χωρίς πραγματικό αντικείμενο. Και πολλοί Συριζαίοι (και ΑΝΕΛ) συνεχίζουν, παρότι βλέπουν την πορεία των πραγμάτων.

Τώρα ο Σύριζα και οι ΑΝΕΛ κυβερνούν, κάνουν εκκλήσεις εθνικής υποχρέωσης πληρωμής των φόρων, συμπεριλαμβανομένου του Χαρατσιού, που δεν καταργείται. Ανέβασαν το θερμόμετρο της αντιπαράθεσης στα κόκκινα, χαρακτηρίζοντας όσους είχαν μία κάπως διαφορετική άποψη ως εθνικούς μειοδότες, δοσίλογους, προδότες, απειλώντας ότι θα φέρουν κρεμάλες μόλις εκλεγούν! 

Γιατί αμφισβητούσαν συνεχώς το δικαίωμα των προηγουμένων κυβερνήσεων να αποφασίζουν προφασιζόμενοι ότι τάχα αποτελούσαν μειοψηφικές κυβερνήσεις ενώ τώρα οι ίδιοι κυβερνούν με ακόμη μικρότερα ποσοστά; Ντρέπομαι που το γράφω, αλλά η συμπεριφορά της ΝΔ και του Πασόκ σήμερα είναι εξαιρετικά πιο θεσμική και αναπόφευκτα αναδεικνύει την πρότερη συμπεριφορά των ΣύριζΑΝΕΛ ως ερασιτεχνική - στην καλύτερη περίπτωση.

Το πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης ήταν εξ' αρχής ανέφικτο. Αυτό ήταν εύκολα κατανοητό ακόμη κι από πρωτοετή φοιτητή Οικονομικών, ακόμη κι από έναν έξυπνο πολίτη που απλά ξέρει κάπως την πιάτσα. Το να δικαιολογεί κανείς αυτά τα γελοία πράγματα που γίνονται λέγοντας ότι αυτή "είναι η βούληση του Ελληνικού Λαού" είναι το ίδιο σαν να υποχρεώνει τον Γερμανικό (αλλά και τον Ισπανικό, και τον Ιταλικό και άλλους 15) Λαούς να πληρώνουν επ' άπειρον (στο διηνεκές που λέει και ο Γιάνης) τις Ελληνικές δαπάνες (και σπατάλες θα προσθέσω εγώ) χωρίς κανέναν έλεγχο και χωρίς καμία ελπίδα αποπληρωμής.

Λαμβάνω σαν δεδομένο ότι η πλειοψηφία των Ελλήνων είναι αντιμνημονιακή. Αυτό καταγράφηκε έστω και οριακά και στις πρόσφατες εκλογές. Η στήριξη που καταγράφεται στην Κυβέρνηση, αν και σταδιακά  πέφτει, είναι ακόμα συντριπτικά ισχυρή ειδικά έναντι των εναλλακτικών επιλογών που έχουν οι ψηφοφόροι. Που για να λέμε την αλήθεια, δεν αποτελούν και καμία αξιόλογη επιλογή για λύση... Η εκλογική διέξοδος δεν υφίσταται υπό την έννοια ότι θα μπορούσε να αλλάξει τους συσχετισμούς. Δύο πράγματα μπορεί να συμβαίνουν λοιπόν: 

Αν υποθέσουμε ότι έχουμε άδικο, τότε πολύ σωστά οι εταίροι μας επιμένουν στην υιοθέτηση των αλλαγών και στην λήψη σκληρών μέτρων. Ταυτόχρονα εμείς αυτοκτονικά ξεροκέφαλοι επιμένουμε στην επικράτησή μας, ζητώντας την όποια λύση προς όφελός μας και σε βάρος όσων λαών πληρώνουν, εκβιάζοντας με μπουρλότο και Κούγκι την Ευρωπαϊκή και Παγκόσμια Οικονομία. Σε αυτή την περίπτωση, κάθε αντίδραση των εταίρων μας αν και σε εμάς μπορεί να φαίνεται εχθρική μπορεί πολύ εύκολα να δικαιολογηθεί ως αυτοάμυνα (ιστορικά μιλώντας). Σε αυτή την άποψη συναινούν οι αναλύσεις του Διεθνούς Τύπου, οι δηλώσεις παραδοσιακά φιλελλήνων προσωπικοτήτων, η στάση των εταίρων μας συμπεριλαμβανομένης της Κύπρου και το κυριότερο των Λαών τους αλλά και των συντριπτικά περισσοτέρων ανεξάρτητων αναλυτών.

Αν υποθέσουμε ότι έχουμε δίκιο, τότε είμαστε ο πιο κατατρεγμένος Λαός της Οικουμένης, Έθνος Ανάδελφον και συνωμοτικά όλοι θέλουν το κακό μας. Γιατί όμως; Δύσκολα απαντιέται αυτό το ερώτημα αν συνυπολογίσουμε τα δεδομένα της Ελληνικής Οικονομίας, ειδικά όπως έχει καταντήσει τα τελευταία χρόνια. Μπορούμε βέβαια, να καταφύγουμε σε θεωρίες συνωμοσίας, αλλά το πρόβλημα είναι ακριβώς αυτό: Οι απαντήσεις, θα  είναι απαντήσεις σε θεωρίες συνωμοσίας. Ας το αφήσουμε αυτό το πεδίο στους ΑΝΕΛ. που τόσο τους ταιριάζει εξάλλου. Πολύ πιο πιθανό είναι εγώ να έχω κάνει λάθος στην ανάλυσή μου για τις αιτίες του κατατρεγμού μας.

Ωστόσο, ακόμη κι έτσι, μας ταιριάζει πολύ περισσότερο μιαν άλλη ανάλυση: Η ανάλυση του Θουκυδίδη στον διάλογο των Αθηναίων και των Μηλίων κατά την διάρκεια του Πελοποννησιακού Πολέμου. Οι Μήλιοι, είχαν δίκιο. Αυτό όμως, δεν εμπόδισε καθόλου την καταστροφή τους.

Γιατί δεν μπορούμε να λύσουμε τα προβλήματα;

Θέλω σήμερα να γράψω για το αδιέξοδο στο οποίο έχουμε περιέλθει, αλλά όχι με τους όρους που συνήθως διεξάγεται ο δημόσιος διάλογος, αλλά με τους όρους της πραγματικότητας όπως τουλάχιστον εγώ την αντιλαμβάνομαι.

Εδώ και καιρό προσπαθώ να γράψω κάποια πόστ για τα μεγάλα θέματα και τις μεγάλες αντιθέσεις που κυριαρχούν στην κοινωνία σήμερα. Παρότι διαβάζω πολύ και ενημερώνομαι από πολλές πηγές, πουθενά δεν έχω βρει μία (κατά την γνώμη μου) συνεκτική ολική άποψη για τα γεγονότα, τις αιτίες και τις λύσεις που πρέπει να αναζητήσουμε. Είμαστε θαρρώ ακόμα εγκλωβισμένοι σε ιδεοληψίες – μεγάλο μέρος της κοινωνίας τουλάχιστον. Οι αναλύσεις που προβάλλονται ως προτάσεις εξόδου από την κρίση, είναι αποσπασματικές ή πλασματικές και σε κάθε περίπτωση μη-επιστημονικές.

Τι εννοώ με αυτό: Όταν θέλει κανείς να λύσει πραγματικά ένα πρόβλημα, και μάλιστα τόσο σύνθετο όσο το πρόβλημα της Οικονομίας μίας χώρας, θα πρέπει να συλλέξει όλα τα στοιχεία που μπορεί να βρει, να τα διασταυρώσει, να τα αξιολογήσει, να τα κατηγοριοποιήσει, να τα κατατάξει και τελικά να τα αναλύσει. Στην Ελλάδα, δεν μπορούμε να κάνουμε ούτε καν αυτό. Πρέπει επειγόντως να μαζέψουμε τα στοιχεία και να συμφωνήσουμε επί αυτών, έτσι ώστε καθένας να επιχειρηματολογεί πάνω στα κοινά στοιχεία, και να μην προτάσσει μόνο όποια στοιχεία ή να χρησιμοποιεί όποια πηγή βολεύει την επιχειρηματολογία του.

Επίσης, όταν κάποιος αναλύει ένα πρόβλημα, δεν πρέπει να ξεκινά με την λύση ήδη προδιαγεγραμμένη μέσα στο μυαλό του. Αντίθετα: Πρέπει να επιδιώκει να βρει περιπτώσεις που αντικρούουν το θεωρητικό συμπέρασμά του. Ακόμα κι όταν κάποιος άλλος καταφέρνει να καταρρίψει ένα επιχείρημα ή ένα συμπέρασμά μας, δεν πρέπει να το βλέπουμε αυτό ως απειλή, αλλά ως συνεισφορά στην προσπάθεια επίλυσης του προβλήματός μας. Και το ιδεολογικό μας “οπλοστάσιο” το χρησιμοποιούμε στο τέλος, όταν, έχοντας συγκεντρώσει όλα τα δεδομένα, μπορούμε να προτείνουμε λύση. Και σε καμία περίπτωση δεν (πρέπει να) ξεκινούμε την ανάλυση μας ερμηνεύοντας τα προβλήματα βάσει της ιδεολογίας μας.

Όλα τα παραπάνω βέβαια, εφόσον θέλουμε να βρεθεί η βέλτιστη λύση στο πρόβλημα – και όχι απλά μία λύση που θα οδηγεί στην επόμενη μέρα που θα έχει συνθήκες που θα ευνοούν εμάς – σε βάρος της υπόλοιπης κοινωνίας. Εάν οι πολιτικοί και τα κόμματα έχουν κάθε συμφέρον να επιδιώξουν κάτι τέτοιο, οι απλοί πολίτες θα πρέπει να τους εμποδίσουν, ή, ακόμη καλύτερα να τους εγκαταλείψουν.

Το πρώτο παράδειγμα που θα αναφέρω για να κάνω πιο σαφή την θέση μου είναι το παράδειγμα αυτής που ονομάζουμε “φιλελεύθερης” σχολής σκέψης. Μία από τις αρχές, από τις εμμονές θα έλεγα εγώ, αυτής της σχολής, είναι η προσπάθεια για ελαστικοποίηση των εργασιακών σχέσεων, που αν πραγματοποιηθεί θα επιτρέψει μεγαλύτερη άνεση στον εργοδότη να μεταβάλλει τα ωράρια εργασίας, τις άδειες, τα ρεπό, βάσει των ανά περίσταση αναγκών του φόρτου εργασίας. Επίσης, παρέχονται συνήθως στοιχεία, που αποδεικνύουν ότι η εργατική νομοθεσία στην Ελλάδα είναι από τις πιο αυστηρές στην Ε.Ε. και ότι, όπου έχει εφαρμοστεί η flexicurity, έχει επιτύχει σημαντικά οφέλη στην παραγωγικότητα.
Ωστόσο, αποσιωπάται εντελώς το γεγονός ότι μεγάλο μέρος του εργατικού δυναμικού απασχολείται ήδη (παρανόμως) σε ρυθμούς εξοντωτικούς. Αποσιωπάται το γεγονός ότι μεγάλο μέρος του εργατικού δυναμικού εργάζεται ανασφάλιστο. Αποσιωπάται το γεγονός ότι η επιθεώρηση εργασίας είναι ανύπαρκτη. Τι μπορείς να πεις στον υπάλληλο που είναι δηλωμένος για τετράωρη ημιαπασχόληση, αλλά στην πραγματικότητα εργάζεται εξαήμερο, δωδεκάωρο, χωρίς διάλλειμα;

Είναι η δικαιολογία “δεν φταίει η τρόικα για αυτό” ή “η ανάλυσή μου προϋποθέτει αυστηρό έλεγχο” επαρκής; Δεν είναι. Πολύ απλά, διότι συνήθως αυτός που το λέει αυτό, παράλληλα πιέζει για περιορισμό του Δημοσίου και άρα, και των ελεγκτών της επιθεώρησης εργασίας. Πως θα τα πετύχουμε λοιπόν και τα δύο αυτά μαζί;

Οπότε, δύο φορές λάθος: ΠΡΩΤΟΝ, αγνόηση ή απόκρυψη της πραγματικότητας, ΔΕΥΤΕΡΟΝ, αδύνατη λύση, λόγω έλλειψης (και αδυναμία ενίσχυσης) του ελεγκτικού μηχανισμού.

ΟΧΙ λοιπόν, δεν μπορεί να γίνει αποδεκτή αυτή η λύση. Πρέπει πρώτα να αποδειχθεί ότι γίνεται αντιληπτό το πρόβλημα στην ολότητά του και στην συνέχεια, να αντισταθμιστούν με κάποιον τρόπο τα προβλήματα που υπάρχουν. Μέχρι τότε, η πρότασή αυτή, δεν περνάει.

Το δεύτερο παράδειγμα, αφορά την αριστερή οπτική, που πολλές φορές τονίζει κι επιμένει ότι ο Δημόσιος τομέας στην Ελλάδα είναι στον μέσο όρο της Ε.Ε. και για αυτό, προσπάθειά ελάττωσης του είναι άδικη και κυρίως, θα στερήσει πολύτιμες υπηρεσίες από τις φτωχότερες ειδικά τάξεις.
Αυτός ο ισχυρισμός, δεν λαμβάνει καθόλου υπόψη το γεγονός ότι ο Δημόσιος τομέας δεν λειτουργεί στην Ελλάδα. Απλά δεν λειτουργεί! Δεν φτάνω στο σημείο να πω ότι προκαλεί εμπόδια (πράγμα που ισχύει).  Σίγουρα όμως είναι ανεπαρκές -για να μην πω τίποτα χειρότερο- να ισχυρίζεται κανείς, ότι αξίζει να πληρώνουμε τα χρήματα που πληρώνουμε για να έχουμε αυτή την ποιότητα υπηρεσιών. Ακόμη μία φορά, αγνοείται η πραγματικότητα, για να ταιριάξει με την ιδεοληψία μας.

Το τρίτο παράδειγμα, αφορά και πάλι την Αριστερά. Το να ισχυρίζεται κάποιος ότι “θα φορολογήσω τους πλουσίους” χωρίς να αναφέρεται καθόλου στην φοροδιαφυγή και στους τρόπους καταπολέμησής της, έτσι ώστε κάθε πολίτης να φορολογείται ανάλογα με την φοροδοτική του ικανότητα και όχι ανάλογα με την επαγγελματική του κάστα, είναι όχι μόνο ελλιπές, αλλά κυρίως απαράδεκτο. Παρότι ένα σωρό αξιόπιστες πηγές και έρευνες αναφέρουν ξανά και ξανά και ξανά το πρόβλημα, η εν Ελλάδι Αριστερά, επιλέγει να μην το λαμβάνει υπόψη.
Κατά την ταπεινή μου άποψη, Αριστερή θέση θα ήταν η φορολογική ασυλία των μισθωτών για 10 χρόνια, διότι αυτοί σήκωσαν όλο το βάρος της λειτουργίας του κράτους τον καιρό του πάρτι και αμέσως μετά, μέχρι σήμερα, εξακολουθούν να συνεισφέρουν πασιφανώς και εντελώς δυσανάλογα στην συντήρησή του.

Αλλά τίποτε από αυτά δεν συμβαίνει. Κι έχω φτάσει στο συμπέρασμα, ότι το πραγματικό θέμα σήμερα στην Ελλάδα δεν είναι ποιά ιδεολογία θα εφαρμοστεί, αλλά από τι είδους ανθρώπους θα εφαρμοστεί.

Ανθρώπους που αναλύουν ολοκληρωμένα, ή ανθρώπους που αναλύουν κατά πως τους βολεύει;

Θέλω να γράψω κι άλλα πολλά. Έχω ένα σημειωματάριο πάνω στο γραφείο μου που σημειώνω τους τίτλους των πόστ που θέλω να γράψω. Διαβάζω: “Τι θα έκανα αν ήμουν τρόικα”. Επίσης: “Γιατί τα βάζω με τους Δημόσιους υπάλληλους". Κάποια άλλη φορά. Ελπίζω κι εύχομαι να μην περάσει πάλι ένας χρόνος.

Αλλά αυτό δεν είναι πάντα στο χέρι μας.

Πολύ καιρό μετά…

Ήρθε το μνημόνιο 1. Δεν έγραψα.

Ήρθε το μνημόνιο 2. Δεν έγραψα.

Έγινε οικουμενική.Δεν έγραψα.

Έγιναν 2 εκλογές σε 1 μήνα. Έγραψα 5 αράδες.

Έγινε πρωθυμουργός ο Σαμαράς. Δεν έγραψα.

Μπήκε η Χρυσή Αυγή στην Βουλή. Δεν έγραψα.

Χρεοκωπήσαμε. Δεν έγραψα.

…

Και γράφω, απλά επειδή έτυχε να βρώ το Μicrosoft Writer που υποτίθεται ότι κάνει το blogging παιγχνίδι!

Δεν πάω καλά. Το ξέρω.

Εκλογικό 2012

Πρίν μερικά χρόνια βρέθηκα στο Ευρωκοινοβούλιο, για μία εκδήλωση. Κατά την διάρκεια της προετοιμασίας, κάθησα σε έναν υπολογιστή. Ήθελα να γράψω κάτι στα ελληνικά, οπότε ετοιμάστηκα να πάω στο control panel -> Regional Settings. Αλλά από συνήθεια, πρώτα έκανα κλικ στο language bar, στο γνωστό εικονίδιο επιλογής γλώσσας των Windows.

 Και είδα όλες, μα όλες τις γλώσσες της Ευρωπαικής Ένωσης εγκατεστημένες. Μεταξύ των οποίων και τα Ελληνικά.

Η Γερμανίδα υπάλληλος διέκρινε την έκπληξή μου.

"European Union my friend"!

Αν σε ένα τυχαίο γραφείο, χωμένο κάπου μέσα στην Ευρωβουλή, παρότι δεν υπάρχει Έλληνας εργαζόμενος ή επισκέπτης,  υπάρχει εγκατεστημένη η Ελληνική (και κάθε άλλη γλώσσα) σε έναν τυχαίο υπολογιστή, για λόγους ισότητας και σεβασμού των κρατών μελών, εγώ θέλω να παραμείνω μέρος αυτής της ιδέας.

Και την εμπιστεύομαι πολύ περισσότερο από τους εγχώριους πολιτικάντηδες.

Καλό βόλι.

Η Ελλάδα πεθαίνει. Πεθαίνουμε σαν Λαός

Δεν θέλω να ασχολούμαι με την επικαιρότητα. Πολλές φορές σκέφτομαι ότι πίσω από τα κατασκευασμένα και προβεβλημένα γεγονότα, στις μέσα σελίδες των εφημερίδων και στα τελευταία λεπτά των δελτίων ειδήσεων, κρύβονται τα σημαντικότερα, για τις ζωές μας, νέα. Τα οποία, εντέχνως, περνούν απαρατήρητα.

Αλλά αυτές τις μέρες ο λαός κατασκευάζει τα γεγονότα. Γιατί, είναι πολύ πιο σημαντικό να ακούς τον διάλογο απλών πολιτών στις πλατείες, από το να μαθαίνεις φήμες και διαρροές από ένα παραπαίον πολιτικό σύστημα, που δεν μπορεί να συνεννοηθεί ακόμα και την ύστατη ώρα.

Το κίνημα των αγανακτισμένων πολιτών είναι πολύ χρήσιμο και ελπιδοφόρο για να το αγνοήσουμε ή να το σνομπάρουμε, ή να το χαρακτηρίσουμε απολιτίκ χωρίς να του δώσουμε την κατάλληλη σημασία. Ανεξάρτητα με τις πεποιθήσεις του καθενός, νομίζω όλοι μας θα θέλαμε να κατέβει ο κόσμος στον δρόμο για να διεκδικήσει τα αυτονόητα. Αρκεί βέβαια, τα αυτονόητα να συμφωνούν με τις δικές μας απόψεις. 

Το έργο, το έχω ξαναδεί. Αυτές οι συγκεντρώσεις, δεν είναι οι πρώτες ξέρετε. Προηγήθηκαν δύο συγκεντρώσεις το τραγικό καλοκαίρι του 2007 που κάηκε η Ελλάδα. Οι συγκεντρώσεις των bloggers, ή οι συγκεντρώσεις "με τα μαύρα".  Κι αυτές απαξιώθηκαν και αυτές λοιδορηθήκαν κι αυτές χαρακτηρίστηκαν απολιτίκ. Λες και τα κόμματα με τα "πολιτίκ" μέλη τους έχουν και γαμώ τις περιβαλλοντικές πολιτικές και τους ενόχλησε η ενεργοποίηση των "ερασιτεχνών".

Αλλά ακόμα κι έτσι, μαζεύτηκαν χιλιάδες άνθρωποι. Ακόμα κι έτσι, εκατοντάδες αποφάσισαν να συνεισφέρουν. Ακόμα κι έτσι, δημιουργήσαμε τότε το blog αναδάσωση και το portal οικολόγιο. Αλλά, φυσικά, ακόμα και μετά από αυτές τις μικρές επιτυχίες, η προσπάθεια φυλλορρόησε. Η αναδάσωση έβγαλε αράχνες και το οικολόγιο τώρα, το κρατάνε 5 άτομα, δηλαδή: η Χριστίνα.

Τι συνέβη; Όποιος διαφωνούσε με ένα πράγμα, έφευγε, εγκαταλείποντας άλλα 99 πράγματα με τα οποία ίσως συμφωνούσε. Αν με το περιβάλλον, είχαμε τόσες διαφωνίες και τόση ξεροκεφαλιά, τότε τι μέλλον θα μπορούσε να έχει μία προσπάθεια σαν αυτή των "αγανακτισμένων"; Μέχρι τώρα, στην οργή, στην καταγγελία, καλά τα πάμε. Αλλά δεν αρκεί να γκαρίζεις "ΟΥΟΥΟΥ" και να κραυγάζεις κλέφτες. Πρέπει να προχωρήσεις σε αιτήματα. Κι εκεί θα αρχίσει η διάλυση.

Προτείνω λοιπόν να περιοριστούμε στο εξής σύνθημα: ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ. Δικαιοσύνη, με την ευρύτερη δυνατή έννοια που μπορεί να αποκτήσει η λέξη στην Ελληνική γλώσσα, και με την ευρύτερη δυνατή εφαρμογή της στην καθημερινή ζωή του καθενός μας, συμπεριλαμβάνοντας ενδεικτικά το δίκιο, το σωστό, το ηθικό, την "αρετή" των αρχαίων, την τιμή, το κλέος των αρχαίων.

Διότι έτσι, πως θα μπορούσε ο δημόσιος υπάλληλος να διεκδικήσει αυξήσεις και 6ωρο, την στιγμή που ο ιδιωτικός απολύεται και μένει άνεργος; Και πως ο μισθωτός του ιδιωτικού τομέα θα μπορούσε να απαιτήσει απολύσεις, την στιγμή που ο δημόσιος υπάλληλος έχει στήσει την ζωή του γύρω από τον μεγάλο (ας υποθέσουμε) μισθό που ελάμβανε τόσα χρόνια; Δεν θα ήταν δίκαιο.

Πως θα μπορούσε ο μαθητής στην σχολή μαθητείας του ΟΑΕΔ να γράφεται σε πολλαπλά σεμινάρια απλά για να παίρνει τα 200 ευρώ επιδότησης τον μήνα όταν κάποιος άλλος μένει απέξω έχοντας την διάθεση να μάθει μία τέχνη για να ζήσει τα παιδιά του; Δεν θα ήταν δίκαιο.

Πως θα μπορούσε ο αγρότης ή ο κτηνοτρόφος να δηλώσει παραπάνω στρέμματα ή να ανταλλάσει το κοπάδι του με αυτά των συναδέλφων του για να παίρνει έξτρα επιδοτήσεις την στιγμή που κλείνουν σχολεία, αναγκάζοντας τους μαθητές να διανύουν χιλιόμετρα καθημερινά μέσα σε κακές καιρικές συνθήκες του χειμώνα της ελληνικής επαρχίας;

Αλλά και πως θα μπορούσε ο δάσκαλος να στυλώνει τα πόδια για να μην ενοποιηθεί το σχολιό του με ένα άλλο  200 μέτρα παρακάτω την στιγμή που τα τόσο απαραίτητα για την άμυνα της χώρας  άρματα μάχης δεν έχουν βλήματα;

Και πως θα είχε την απαίτηση ο ταξίαρχος να προαχθεί κι αυτός μαζί με εκατοντάδες άλλους συναδέλφους του σε στρατηγό ακόμα και μετά από δεκαετίες στην αποστρατεία απλά και μόνο για να πάρει παραπάνω σύνταξη την στιγμή που δεν υπάρχουν λεφτά για τα patches των απινιδωτών στο ΕΚΑΒ;

Ξεχάστε τις ιδεολογίες. και τις ιδεοληψίες. Στο σύστημα ΕΛΛΑΣ, δεν εφαρμόστηκε ούτε ο κομμουνισμός, ούτε ο σοσιαλισμός, ούτε ο νεοφιλελευθερισμός, ούτε ο αναρχισμός, ούτε ο εθελοντισμός. Εφαρμόστηκε ένα σύστημα  που πήρε όλα τα μειονεκτήματα αυτών των συστημάτων και τα μετέτρεψε σε ένα αίσχος, σε ένα μίασμα αχταρμά οικονομοπολιτικού περιεχομένου, ανάξιου της ομορφιάς και των δυνατοτήτων του τόπου και των ανθρώπων που τον κατοικούν. Καταφέραμε να σβήσουμε τον ήλιο του Ελύτη. 

Ας αρχίσουμε να συζητάμε πάλι. Κι ο ήλιος θα ξαναφανεί. 

Αλλιώς:

Μερικές ακόμη ιδέες για την Νομική.

• Να διοργανωθεί φεστιβάλ ταινιών πορνό με ζωντανές παραστάσεις
• Να γίνει καλλιτεχνική έκθεση με θέμα την κοπρολαγνεία
• Να δοθούν χώροι για έκθεση οπλικών συστημάτων με έμφαση στα WMD (weapons of mass destruction) με live επιδείξεις
• Ανοικτός διάλογος με θέμα: Ποια είναι η καλύτερη ηλικία να αρχίσεις τα ναρκωτικά; Πριν ή μετά το Γυμνάσιο;
• Brainstorming με θέμα: "Πανεπιστημιακό Άσυλο. Ποιός είναι ο καλύτερος τρόπος γελοιοποίησης του;"
• Σεμινάριο: "Πως να δίνετε κοινωνικοπολιτικό νόημα σε οποιαδήποτε μαλακία σας κατέβει στο κεφάλι;"
• Θεματικός Κύκλος: "Υπάρχουν όρια στην βλακεία; Πως μπορείς να καταποντίζεις αυτούς που διατείνεσαι ότι υποστηρίζεις; Πως μπορείς να ευτελίζεις αυτά τα οποία υποτίθεται ότι υποστηρίζεις;"

Άει στα διάλα. Τουλάχιστον ξανάγραψα.

Ιδού πως θα μπορούσε ο συνδικαλισμός να βοηθήσει (και σε άλλες περιπτώσεις)

Από την Ελευθεροτυπία:

Κλειστά θα παραμείνουν τελικά την Κυριακή, 12 Δεκεμβρίου, τα εμπορικά καταστήματα στην Αθήνα με προσωρινή διαταγή του προέδρου του Δ΄τμήματος του Συμβουλίου της Επικρατείας, Σωτήρη Ρίζου. 

Το αίτημα της Ομοσπονδίας Εμπορικών Συλλόγων Αττικής, του Συλλόγου Εμποροϋπαλλήλων Αθήνας και της Ομοσπονδίας Ιδιωτικών Υπαλλήλων Ελλάδος, οι οποίοι ζητούσαν να ακυρωθεί η απόφαση του Νομαρχιακού Συμβουλίου Αθηνών για την κατ΄εξαίρεση λειτουργία των εμπορικών καταστημάτων στις 12 Δεκεμβρίου, έγινε δεκτό από τον πρόεδρο του Δ΄ τμήματος του Συμβουλίου της Επικρατείας.

Εν τω μεταξύ, η Ομοσπονδία Ιδιωτικών Υπαλλήλων Ελλάδας ανακοίνωσε ότι αναστέλλει την απεργία που είχε προγραμματίσει για την ίδια ημέρα.

Μην

Μη παρακαλώ σας μη, λησμονάτε την πόλη μου!

Δεν θέλω παρά να μιλήσω απλά. Ας μου δοθεί αυτή η χάρη.

Καλημέρα. 

Σήμερα θέλω απλά να μιλήσω.

Θέλω να μιλήσω εδώ, αφού εκεί όπου θα έπρεπε να διατυπώσω αυτές τις σκέψεις, με παρακάλεσαν να μην το κάνω και μάλιστα με προέτρεψαν να μην τους ξαναεπισκευθώ ποτέ ξανά.

Διάβασα λοιπόν στο blog "αφορμή", αυτή την δημοσίευση. Και σχολίασα.

Σχολίασα καλοπροαίρετα, με χιούμορ, δηλώνωντας ότι συμφωνώ με πολλά από αυτά που γράφηκαν, αλλά, εκφράζοντας μία βασική απορία που έχω, ως εργαζόμενος του ιδιωτικού τομέα για δεκαετίες: 

Αφού, κατά κοινή ομολογία, οι συμβασιούχοι εκμεταλλεύονται από το κράτος, βρίσκονται σε κατάσταση ομηρίας, είναι στον "αέρα" σε ότι αφορά στα εργασιακά τους δικαιώματα, αργούν να τους πληρώσουν και όλα τα υπόλοιπα που έχουμε ακούσει κατά καιρούς, τότε, γιατί δεν φεύγουν, να αναζητήσουν μία άλλη καριέρα; Δεν είναι γεγονός ότι το κράτος είναι ο χειρότερος εργοδότης; Δεν είναι γεγονός ότι αυτοί οι άνθρωποι εκμεταλλεύονται από (ας μην κρυβόμαστε) τα δύο μεγάλα κόμματα ως όμηροι για να παραμένουν μέσα στο κομματικό μαντρί και με φρούδες ελπίδες αυτοί να περιμένουν την μονιμοποίηση τους, ενώ με ψεύτικες υποσχέσεις οι εξουσίες να τους διατηρούν σε αυτή την ευάλωτη κατάσταση;

Αυτόν τον μαζοχισμό, δεν μπορώ να τον καταλάβω. Και αναπόφευκτα, έχω καταλήξει σε κάποια συμπεράσματα, τα οποία μπορεί να είναι σωστά, μπορεί να είναι και λάθος (γιατί εγώ, δεν ισχυρίζομαι ότι διαθέτω το αλάθητο):

1. Η μονιμότητα αποτελεί για αυτούς τεράστιο πλεονέκτημα και είναι διατεθειμένοι να υποστούν όλες αυτές τις ταπεινώσεις για να την αποκτήσουν

2. Το αραλίκι και η εργασιακή αφασία του Δημοσίου, είναι επίσης πολύ ελκυστικά για αυτούς

3. Για να αποκτήσουν αυτή την θέση του συμβασιούχου, λογικά, το μεγαλύτερο ποσοστό αυτών των ανθρώπων, χρησιμοποίησε αυτές τις γνωστές μεθόδους -αποκρουστικές για μένα- του πελατειακού κράτους, των επισκέψεων σε πολιτικά γραφεία κομματαρχών κλπ. Διότι, ειδικά τον τελευταίο καιρό, κι ελπίζω να συμφωνούμε, οι επιλογές των ανθρώπων που θα στελεχώσουν τις συγκεκριμένες θέσεις, δεν γίνονταν και με τα πλέον αξιοκρατικά κριτήρια.

Καταλαβαίνω επίσης τον πόνο τους και τον καημό τους που μπορεί να βρεθούν άνεργοι, ή έχουν καθυστερήσει να τους πληρώσουν. Τα έχω υποστεί κι εγώ, τα υφίστανται εκατοντάδες χιλιάδες συμπολίτες μας και από ότι φαίνεται, θα συνεχίσουμε να τα υφιστάμεθα τα χρόνια.που ακολουθούν, κερδίζοντας όμως πολύ μικρότερη δημοσιότητα από τους συμβασιούχους.

Νομίζω, ότι αυτοί οι υποψήφιοι συμβασιούχοι που τελικά δεν κατάφεραν να κερδίσουν μία θέση και εξακολουθούν να είναι άνεργοι ή έχουν πλέον ενταχθεί στο χωνευτήρι του ιδιωτικού τομέα, αξίζουν πολύ περισσότερο την προσοχή μας από τους απολυμένους (ή υπό απόλυση) συμβασιούχους. Αλλά αυτό είναι ένα άλλο θέμα.

Ακόμα και ωφελιμιστικά να το δει κανείς (που δεν είναι σωστό, αλλά το αναφέρω κι αυτό), η άκρατη υποστήριξη του αριστερού χώρου σε αυτούς τους ανθρώπους, αποκλείεται να αποφέρει εκλογικά κέρδη, αφού, οι άνθρωποι αυτοί, είναι ο πυρήνας και ο βασικός πυλώνας του δικομματισμού. Σε ψηφίζω - με διορίζεις - αράζω. Από ποιόν μπορούν να το πετύχουν αυτό; Από τα δύο κόμματα.

Μέχρι εδώ καλά. Είναι η κλασσική διαφωνία μας.

Αλλά αυτό απέχει από το να γράφεται ότι οι συγκεκριμένοι συμβασιούχοι "μας έκαναν υπερήφανους (με τον αγώνα τους)" και να δημοσιεύονται φωτογραφίες με τους Εγγλέζους να έχουν στήσει πολυβόλα στην Ακρόπολη κατά την διάρκεια του εμφύλιου.

Τι σκατά συνειρμούς δημιουργεί αυτό; Τι σκατά θέλει να αποδείξει; Είχαμε εμφύλιο, ήρθαν να μας κάνουν κουμάντο, μάς γάμησαν για τα επόμενα 30 χρόνια, έκαναν κατάληψη στην Ακρόπολη και οι στρατιώτες τους άναβαν το σπίρτο τους πάνω στον μαρμάρινο κώλο της Καρυάτιδας. Το ότι αυτά έγιναν, από ξένους (και ίσως και από Έλληνες όπως αναφέρεται στο πόστ), σημαίνει ότι μπορούμε να τα ξανακάνουμε; Ή ότι νομιμοποιούν οποιαδήποτε δράση επί της Ακρόπολης ή οπουδήποτε άλλου μνημείου της ανθρωπότητας αρκεί να υπάρχει επίφαση ταξικής πάλης;

Μπροστά σε μία τέτοια θέση, επιστράτευσα το χιούμορ και εισέπραξα φασισμό.

Κλείνω, δίνοντας  μία συμβουλή.

Υπάρχουν δύο τρόποι να κάνεις ανάλυση των γεγονότων. Ο πρώτος είναι να βγάλες το όποιο ιδεολογικό σου οπλοστάσιο, να αναλύσεις και να προτείνεις λύσεις και δράσεις. 

Ο δεύτερος (και σωστότερος), είναι, ανεπηρέαστος να αναλύσεις τα δεδομένα, και αφού καταλήξεις σε συμπεράσματα, στην συνέχεια  και μόνο τότε, να βγάλεις το ιδεολογικό σου οπλοστάσιο για να προτείνεις λύσεις, πράγμα, που δεν είναι καθόλου το ίδιο με την πρώτη περίπτωση. 

Διαφορετικά, έχεις πάντα δίκιο. Και, φυσικά αδυνατείς να κατανοήσεις ακόμα και το χιούμορ.

Update: Για τους φίλους που έρχονται από την "αφορμή" (και είναι πολλοί) διαβάστε κι αυτό.

Επίκαιρος Καβάφης

Θεωρώ την ποίηση του Καβάφη συγκλονιστική. Χθες το βράδυ, διάβασα το ακόλουθο ποίημα. 

Θα ήθελα να σας το θυμίσω και να το αφιερώσω στους συμβασιούχους του Υπ. Πολιτισμού, τους διάφορους άλλους συμβασιούχους και εν γένει στους Δημόσιους Υπάλληλους, που διορίστηκαν ειδικά τα τελευταία 15-20 χρόνια. Αλλά επίσης και στους κρυφούς δευτεραγωνιστές του ποιήματος, τους "ηγεμόνες" που απευθύνεται ο πολίτης που θέλει να είναι "χρήσιμος για την χώρα".

Ας φρόντιζαν

Κατήντησα σχεδόν ανέστιος και πένης.
Αυτή η μοιραία πόλις, η Αντιόχεια,
όλα τα χρήματά μου τάφαγε·
αυτή η μοιραία με τον δαπανηρό της βίο.

Αλλά είμαι νεός και με υγείαν αρίστην.
Κάτοχος της ελληνικής θαυμάσιος
(ξέρω και παραξέρω Αριστοτέλη, Πλάτωνα·
τι ρήτορας, τι ποιητάς, τι ό,τι κι αν πεις.)
Από στρατιωτικά έχω μιαν ιδέα,
κ' έχω φιλίες με αρχηγούς των μισθοφόρων.
Είμαι μπασμένος κάμποσο και στα διοικητικά.
Στην Αλεξάνδρεια έμεινα έξι μήνες, πέρσι·
κάπως γνωρίζω (κ' είναι τούτο χρήσιμον) τα εκεί:
του Κακεργέτη βλέψεις, και παληανθρωπιές, και τα λοιπά.

Οθεν φρονώ πως είμαι στα γεμάτα
ενδεδειγμένος για να υπηρετήσω αυτήν την χώρα,
την προσφιλή πατρίδα μου Συρία.

Σ' ό,τι δουλειά με βάλλουν θα πασχίσω
να είμαι στην χώρα οφέλιμος. Αυτή είν' η πρόθεσίς μου.
Αν πάλι μ' εμποδίσουνε με τα συστήματά τους --
τους ξέρουμε τους προκομένους: να τα λέμε τώρα;
αν μ' εμποδίσουνε, τι φταίω εγώ.

Θ' απευθυνθώ προς τον Ζαβίνα πρώτα,
κι αν ο μωρός αυτός δεν μ' εκιμήσει,
θα πάγω στον αντίπαλό του, τον Γρυπό.
Κι αν ο ηλίθιος κι αυτός δεν με προσλάβει,
πηγαίνω παρευθύς στον Υρκανό.

Θα με θελήσει πάντως ένας απ' τους τρεις.

Κ' είν' η συνείδησίς μου ήσυχη
για το αψήφιστο της εκλογής.
Βλάπτουν κ' οι τρεις την Συρία το ίδιο.

Αλλά, κατεστραμένος άνθρωπος, τι φταίω εγώ.
Ζητώ ο ταλαίπωρος να μπαλοθώ.
Ας φρόντιζαν οι κραταιοί θεοί
να δημιουργήσουν έναν τέταρτο καλό.
Μετά χαράς θα πήγαινα μ' αυτόν.

Κωνσταντίνος Π. Καβάφης (1930)

Blog Action Day 2010: ΝΕΡΟ

ΕΔΩ

Μερικές σκέψεις.

Η ασυλία θεσπίστηκε έτσι ώστε οι βουλευτές να μην φοβούνται να εκφράσουν γνώμη και να τα βάλουν με μεγάλα συμφέροντα

Το άσυλο θεσπίστηκε για να διαφυλάξει την ανεξαρτησία της έρευνας και της επιστήμης από τις εξουσίες και για να υπάρχει ένας χώρος όπου όλες οι απόψεις να μπορούν να ακουστούν και να δεχθούν την βάσανο της κριτικής

Η μονιμότητα θεσπίστηκε για να αποτρέπει το κομματικό πελατειακό κράτος από το να διορίζει τους δικούς του και για να μπορούν οι δημόσιοι υπάλληλοι να καταγγέλουν τα κακώς κείμενα των ανωτέρων τους χωρίς να φοβούνται για την δουλειά τους

Η δωρεάν υγεία θεσπίστηκε για να έχουν όλοι (ανεξάρτητα αν έχουν χρήματα ή όχι) δικαίωμα στην ζωή

Όλες οι εξουσίες πηγάζουν από τον Λαό και υπάρχουν υπέρ αυτού και του Έθνους (άρθρο 1, παρ3 Συντ.)

Οι Έλληνες είναι ίσοι ενώπιον του νόμου (άρθρο 4 παρ1 Συντ.)

Οι Έλληνες πολίτες συνεισφέρουν χωρίς διακρίσεις στα δημόσια βάρη, ανάλογα με τις δυνάμεις τους (άρθρο 4 παρ5 Συντ.)

Η εργασία αποτελεί δικαίωμα και προστατεύεται από το Κράτος, που μεριμνά για τη δημιουργία συνθηκών απασχόλησης όλων των πολιτών και για την ηθική και υλική εξύψωση του εργαζόμενου αγροτικού και αστικού πληθυσμού. Όλοι οι εργαζόμενοι, ανεξάρτητα από φύλο ή άλλη διάκριση, έχουν δικαίωμα ίσης αμοιβής για παρεχόμενη εργασία ίσης αξίας.  (άρθρο 22 παρ1 Συντ.)


Είναι για μένα προφανές ότι κάπου κάνουμε ΛΑΘΟΣ.

Τα νέα γράφονται κατά βούληση των καναλιών (...πές μας κανα νέο!)

Αυτές τις ημέρες διεξάγεται στην πλατεία Συντάγματος και σε άλλες πλατείες της πόλης το Green Design Festival.

Στα εγκαίνια, την Παρασκευή που μας πέρασε, βραβεύτηκαν το ΟΙΚΟΛΟΓΙΟ και ο Αθ. Παντέλογλου. 

Δεδομένου ότι είμαι μέλος του Οικολογίου και φίλος του Θανάση και της ΜΚΟ του, του ΙΤΑΠ, αισθάνομαι διπλή χαρά για τις βραβεύσεις. (BTW, συγχαρητήρια στην Χριστίνα και στην Χριστίνα)!

Το ποστ όμως αυτό, δεν γράφεται για τα βραβεία. 

Το συγκεκριμένο "δρώμενο", είναι αρκετά ποιοτικό. Θέλω να πω, ότι αν και αναπόφευκτα σε τέτοια γεγονότα, παρυσφρύουν πάντα πράσινοι "celebrities" και διάφορες φυλές της πόλης όπως "new age", vegetarians, διάφοροι τρελαμένοι με την φυσική κατάσταση, αντικαπνιστές και διάφοροι άλλο τύποι, το συγκεκριμένο φεστιβάλ έχει και ένα πραγματικό αντικείμενο, στα πλαίσια βέβαια ενός επικοινωνιακού κυρίως event.

Εξάλλου, η βράβευση του οικολογίου και του Παντέλoγλου, αποδυκνείει αν μη τι άλλο, την προσπάθεια των διοργανωτών για κάτι σοβαρότερο από τα συνηθισμένα περιβαλλοντικά πυροτεχνήματα που συναντάμε όλο και πιο συχνά.

Μου προκαλεί λοιπόν μεγάλη εντύπωση, που ο σταθμός που κατ' εξοχήν δείχνει ότι θέλει να ασχολείται με τα θέματα του περιβάλλοντος, ο ΣΚΑΙ, δεν έκανε την παραμικρή αναφορά ούτε έχει δημοσιέυσει κάτι σχετικό στο site του σταθμού.

Γιατί άραγε; Επειδή δεν το διοργανώνει ο ίδιος ο σταθμός; Και τι με αυτό; Δεν είναι ένα περιβαλλοντικό θέμα, πρώτης σημασίας; Ο ΔΟΛ, για παράδειγμα, και σε αντίθεση, το έχει στο πρωτοσέλιδο του in.gr!

Η επιλεκτική προβολή μόνο των θεμάτων που σπονσοράρει κάθε σταθμός, (όπως ο Πανελλήνιος και ο Μίνως Κυριακού για τον Αντένα, η "κοινωνική" δράση της Μαριάννας Βαρδινογιάννη για τον STAR, κλπ), είναι κατάντια για την δημοσιογραφία. Αλλά ακόμα χειρότερο, είναι το "θάψιμο", η αποσιώπιση των θεμάτων που σπονσοράρουν άλλοι, ανταγωνιστικοί σταθμοί ή ΜΜΕ.

Που τελειώνει αυτή η πρακτική; 

Κάτι παρόμοιο ισχύει και στο εξής: Εδώ και μερικές ημέρες, ο ΣΚΑΙ ισχυρίζεται ότι έχει βρει στοιχεία που αποδυκνύουν ότι στο σκάνδαλο (;) του Βατοπεδίου, το Δημόσιο δεν υπέστη οικονομική ζημιά. Πέρα από την γνωστή πλύση εγκεφάλου (αφού σε κάθε δελτίο αναφέρει όλο το ιστορικό του σώματος ορκωτών εκτιμητών), το γεγονός αυτό καθεαυτό, αν ισχύει, είναι τεράστιο! Αλλά από τα υπόλοιπα κανάλια σιωπή! 

Τι παίζεται;

Μέχρι που θα φτάσει η ποδηγέτηση της κοινής γνώμης;

Τα νέα επιλέγονται όπως συμφέρει τον κάθε καναλάρχη;

Ε;

Ντρέπομαι για αυτό το ποστ, αλλά έτσι αισθάνομαι...

Μετά την ομιλία του ΓΑΠ, δεν μορεί να φύγει από το μυαλό μου μία σκέψη.

Η χώρα, είναι σαν ένα δωμάτιο, με μία τεράστια στοίβα σκατά στην μέση, πάνω στο πάτωμα κι όλοι αυτοί κάνουν ότι δεν τα βλέπουν και μας βάζουν να καθαρίζουμε τις γωνίες από την σκόνη.

ΥΓ. Για ευνόητους λόγους δεν βάζω εικόνα.

Τι ΔΕΝ θα δω φέτος το καλοκαίρι

Αμάν πια με τις Λυσιστράτες! Κάθε καλοκαίρι, Λυσιστράτη! Την μάθαμε την ιστορία πιά. Ξέρετε, οι αρχαίοι ημών πρόγονοι έγραψαν κι άλλες κωμωδίες, και επίσης και κάτι που λέγεται τραγωδία (μίμησις πράξεως σπουδαίας και τελείας... αν έχετε ακουστά)...

Καλύπτει πλέον καμμιά ανάγκη μία ακόμα Λυσιστράτη πέρα από την ανάγκη μερικών ηθοποιών να βωμολοχήσουν (Αριστοφανική αδεία) επί σκηνής, ή ακόμα χειρότερα να εξωτερικεύσουν την έντονη καθώς φαίνεται επιθυμία τους να ντυθούν σαν τραβέλια και να συριανάνε επί δίωρο στην σκηνή!;;

Προς Ελληνικό φεστιβάλ: Μπορείτε καλύτερα.

Πως πέρασα στην Γενική Απεργία της 8-7-2010

Ο ένας από τα 3 εκ. απεργούς

Αγαπητό μου ιστολογιάκι,

Τι μέρα κι αυτή η χθεσινή! Όλα άρχισαν μόλις έφτασα στην εταιρία όπου εργάζομαι! Οι πόρτες ήταν κλειστές και όλοι οι συνάδελφοι ήταν απ' έξω με πανό και μουσική και φώναζαν συνθήματα  ενάντια στο μνημόνιο και τα μέτρα. Αισθάνθηκα μία ευχάριστη έκπληξη και αμέσως έσπευσα να ενωθώ μαζί τους και να φωνάξω κι εγώ με όλη την δύναμη της φωνής και της ψυχής μου την αντίδρασή μου και την οργή μου για τα μέτρα που μας επιβάλει ο καπιταλισμός και η παγκοσμιοποίηση!

Αποφασίσαμε όλοι μαζί να κατεβούμε και στην πορεία και αφού αφήσαμε καμμιά εικοσαριά συναδέλφους μας, έξω από την εταιρία σαν ομάδα περιφρούρησης, σχηματίσαμε πορεία και ξεκινήσαμε προς το κέντρο!

Μόλις βγήκαμε στον κεντρικό δρόμο, είδαμε ότι πολλοί άλλοι συνάδελφοι, από άλλες εταιρίες έκαναν κι αυτοί το ίδιο. Δανειστήκαμε μερικά από τα συνθήματά τους, δανείστηκαν κι αυτοί μερικά από τα δικά μας και σύντομα, ενωθήκαμε κι ένα ανθρώπινο ποτάμι που όλο και μεγάλωνε από άλλους συναδέλφους μας από άλλες εταιρίες ανέβαινε προς το κέντρο για να συμμετάσχει σε μία μεγαλειώδη - όπως όλα έδειχναν- διαδήλωση κατά του ΔΝΤ, της Ε.Ε,  της ΕΚΤ και της κυβέρνησης που μας οδήγησαν μέχρι εδώ...

Στον δρόμο έψαχνα να αγοράσω ένα μπουκαλάκι νερό και ένα πακέτο τσιγάρα, αλλά μάταια! Όλα τα περίπτερα είχαν κατεβασμένα ρολά, συμμετέχοντας κι αυτοί στην γενική απεργία!

Διέκρινα τελικά ένα ψιλικατζίδικο που είχε μισάνοιχτη την πόρτα του. Προσεκτικά πλησίασα και ρώτησα τον ψιλικατζή αν μπορούσε να μου δώσει νεράκι και τσιγάρα και αυτός φοβισμένος μου τα έδωσε. "Φίλε", του λέω, "κακώς όμως δουλεύεις σήμερα, σήμερα είναι ημέρα Γενικής απεργίας!" "Εχεις δίκιο" μου λέει! " Τώρα το κλείνω κι έρχομαι κι εγώ μαζί σας".

Και αμέσως, κλείδωσε, πήρε κι ένα πλακάτ που είχε προφανώς ετοιμάσει από πριν με κάποια συνθήματα κι ενώθηκε στην πορεία μας!

Μετά από κάμποση ώρα, και ενώ ήμασταν όλοι ενθουσιασμένοι από την λαοθάλασσα συμμετοχής στην απεργία, πλησιάσαμε όσο μπορουσαμε περισσότερο προς το κέντρο. Παρότι απείχαμε τουλάχιστον ένα χιλιόμετρο από την εξέδρα των ομιλητών, (δεν μπορούσαμε να πλησιάσουμε περισσότερο λόγω πολυκοσμίας), ακούγαμε όλους τους ομιλητές, αφού οι συνδικαλιστικές μας οργανώσεις είχαν φροντίσει να τοποθετήσουν μεγάφωνα παντού.

Τι εμπνευσμένες ομιλίες! Όλοι ενθουσιαστήκαμε από την ανιδιοτέλεια και την αγνή αγωνιστική διάθεση της συνδικαλιστικής ηγεσίας μας! Οι άνθρωποι αυτοί, με το αγωνιστικό τους φρόνημα και παραμερίζοντας και παραμελώντας καθε προσωπικό συμφέρον, αγωνίζονται χρόνια τώρα, από το μετερίζι του συνδικαλισμού και από άλλα, υψηλότερα μετερίζια του βουλευτή και μερικοί ακόμα και του Υπουργού για τις ανάγκες του εργάτη του αγρότη, του υπάλληλου, κόντρα στις ντόπιες και ξένες ολιγαρχίες και την Πλουτοκρατία, γα το καλό μας, για το καλό του εργαζόμενου, του υπάλληλου, του εργάτη!

Ο κόσμος ήταν τόσος πολύς, που δεν χρειαζόταν, δεν ήταν καν εφικτό να πραγματοποιηθεί πορεία και να παραδωθεί το ψήφισμά μας στην Βουλή! Όλο το κεντρο της πόλης μας ήταν ασφυκτικά γεμάτο από διαδηλωτές! 

Στο μεταξύ, από τα μεγάφωνα μας ενημέρωναν: Θρίαμβος συμμετοχής στην Γενική απέργία! Διόμησι εκατομύρια κόσμος στην Αθήνα, πεντακόσιες χιλιάδες στην Θεσσαλονίκη, 200 στην Πάτρα και σε όλες τις υπόλοιπες πόλεις, τεράστια η συμμετοχή!

Άλλοι έλεγαν 70%, άλλοι 80%, μερικοί έφτασαν να λένε ακόμα και 95% συμμετοχή στην απεργία!

Κάτι αρχίζει να αλλάζει! Ο κόσμος κατάλαβε το πραγματικό σου συμφέρον και αποφάσισε να αντιδράσει!

ΤΡΕΜΕ ολιγαρχία!

ΚΑΛΑ, ΘΑ ΜΑΣ ΤΡΕΛΑΝΕΤΕ ΕΚΕΙ ΣΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ;;;