Γιατί δεν μπορούμε να λύσουμε τα προβλήματα;

Θέλω σήμερα να γράψω για το αδιέξοδο στο οποίο έχουμε περιέλθει, αλλά όχι με τους όρους που συνήθως διεξάγεται ο δημόσιος διάλογος, αλλά με τους όρους της πραγματικότητας όπως τουλάχιστον εγώ την αντιλαμβάνομαι.

Εδώ και καιρό προσπαθώ να γράψω κάποια πόστ για τα μεγάλα θέματα και τις μεγάλες αντιθέσεις που κυριαρχούν στην κοινωνία σήμερα. Παρότι διαβάζω πολύ και ενημερώνομαι από πολλές πηγές, πουθενά δεν έχω βρει μία (κατά την γνώμη μου) συνεκτική ολική άποψη για τα γεγονότα, τις αιτίες και τις λύσεις που πρέπει να αναζητήσουμε. Είμαστε θαρρώ ακόμα εγκλωβισμένοι σε ιδεοληψίες – μεγάλο μέρος της κοινωνίας τουλάχιστον. Οι αναλύσεις που προβάλλονται ως προτάσεις εξόδου από την κρίση, είναι αποσπασματικές ή πλασματικές και σε κάθε περίπτωση μη-επιστημονικές.

Τι εννοώ με αυτό: Όταν θέλει κανείς να λύσει πραγματικά ένα πρόβλημα, και μάλιστα τόσο σύνθετο όσο το πρόβλημα της Οικονομίας μίας χώρας, θα πρέπει να συλλέξει όλα τα στοιχεία που μπορεί να βρει, να τα διασταυρώσει, να τα αξιολογήσει, να τα κατηγοριοποιήσει, να τα κατατάξει και τελικά να τα αναλύσει. Στην Ελλάδα, δεν μπορούμε να κάνουμε ούτε καν αυτό. Πρέπει επειγόντως να μαζέψουμε τα στοιχεία και να συμφωνήσουμε επί αυτών, έτσι ώστε καθένας να επιχειρηματολογεί πάνω στα κοινά στοιχεία, και να μην προτάσσει μόνο όποια στοιχεία ή να χρησιμοποιεί όποια πηγή βολεύει την επιχειρηματολογία του.

Επίσης, όταν κάποιος αναλύει ένα πρόβλημα, δεν πρέπει να ξεκινά με την λύση ήδη προδιαγεγραμμένη μέσα στο μυαλό του. Αντίθετα: Πρέπει να επιδιώκει να βρει περιπτώσεις που αντικρούουν το θεωρητικό συμπέρασμά του. Ακόμα κι όταν κάποιος άλλος καταφέρνει να καταρρίψει ένα επιχείρημα ή ένα συμπέρασμά μας, δεν πρέπει να το βλέπουμε αυτό ως απειλή, αλλά ως συνεισφορά στην προσπάθεια επίλυσης του προβλήματός μας. Και το ιδεολογικό μας “οπλοστάσιο” το χρησιμοποιούμε στο τέλος, όταν, έχοντας συγκεντρώσει όλα τα δεδομένα, μπορούμε να προτείνουμε λύση. Και σε καμία περίπτωση δεν (πρέπει να) ξεκινούμε την ανάλυση μας ερμηνεύοντας τα προβλήματα βάσει της ιδεολογίας μας.

Όλα τα παραπάνω βέβαια, εφόσον θέλουμε να βρεθεί η βέλτιστη λύση στο πρόβλημα – και όχι απλά μία λύση που θα οδηγεί στην επόμενη μέρα που θα έχει συνθήκες που θα ευνοούν εμάς – σε βάρος της υπόλοιπης κοινωνίας. Εάν οι πολιτικοί και τα κόμματα έχουν κάθε συμφέρον να επιδιώξουν κάτι τέτοιο, οι απλοί πολίτες θα πρέπει να τους εμποδίσουν, ή, ακόμη καλύτερα να τους εγκαταλείψουν.

Το πρώτο παράδειγμα που θα αναφέρω για να κάνω πιο σαφή την θέση μου είναι το παράδειγμα αυτής που ονομάζουμε “φιλελεύθερης” σχολής σκέψης. Μία από τις αρχές, από τις εμμονές θα έλεγα εγώ, αυτής της σχολής, είναι η προσπάθεια για ελαστικοποίηση των εργασιακών σχέσεων, που αν πραγματοποιηθεί θα επιτρέψει μεγαλύτερη άνεση στον εργοδότη να μεταβάλλει τα ωράρια εργασίας, τις άδειες, τα ρεπό, βάσει των ανά περίσταση αναγκών του φόρτου εργασίας. Επίσης, παρέχονται συνήθως στοιχεία, που αποδεικνύουν ότι η εργατική νομοθεσία στην Ελλάδα είναι από τις πιο αυστηρές στην Ε.Ε. και ότι, όπου έχει εφαρμοστεί η flexicurity, έχει επιτύχει σημαντικά οφέλη στην παραγωγικότητα.
Ωστόσο, αποσιωπάται εντελώς το γεγονός ότι μεγάλο μέρος του εργατικού δυναμικού απασχολείται ήδη (παρανόμως) σε ρυθμούς εξοντωτικούς. Αποσιωπάται το γεγονός ότι μεγάλο μέρος του εργατικού δυναμικού εργάζεται ανασφάλιστο. Αποσιωπάται το γεγονός ότι η επιθεώρηση εργασίας είναι ανύπαρκτη. Τι μπορείς να πεις στον υπάλληλο που είναι δηλωμένος για τετράωρη ημιαπασχόληση, αλλά στην πραγματικότητα εργάζεται εξαήμερο, δωδεκάωρο, χωρίς διάλλειμα;

Είναι η δικαιολογία “δεν φταίει η τρόικα για αυτό” ή “η ανάλυσή μου προϋποθέτει αυστηρό έλεγχο” επαρκής; Δεν είναι. Πολύ απλά, διότι συνήθως αυτός που το λέει αυτό, παράλληλα πιέζει για περιορισμό του Δημοσίου και άρα, και των ελεγκτών της επιθεώρησης εργασίας. Πως θα τα πετύχουμε λοιπόν και τα δύο αυτά μαζί;

Οπότε, δύο φορές λάθος: ΠΡΩΤΟΝ, αγνόηση ή απόκρυψη της πραγματικότητας, ΔΕΥΤΕΡΟΝ, αδύνατη λύση, λόγω έλλειψης (και αδυναμία ενίσχυσης) του ελεγκτικού μηχανισμού.

ΟΧΙ λοιπόν, δεν μπορεί να γίνει αποδεκτή αυτή η λύση. Πρέπει πρώτα να αποδειχθεί ότι γίνεται αντιληπτό το πρόβλημα στην ολότητά του και στην συνέχεια, να αντισταθμιστούν με κάποιον τρόπο τα προβλήματα που υπάρχουν. Μέχρι τότε, η πρότασή αυτή, δεν περνάει.

Το δεύτερο παράδειγμα, αφορά την αριστερή οπτική, που πολλές φορές τονίζει κι επιμένει ότι ο Δημόσιος τομέας στην Ελλάδα είναι στον μέσο όρο της Ε.Ε. και για αυτό, προσπάθειά ελάττωσης του είναι άδικη και κυρίως, θα στερήσει πολύτιμες υπηρεσίες από τις φτωχότερες ειδικά τάξεις.
Αυτός ο ισχυρισμός, δεν λαμβάνει καθόλου υπόψη το γεγονός ότι ο Δημόσιος τομέας δεν λειτουργεί στην Ελλάδα. Απλά δεν λειτουργεί! Δεν φτάνω στο σημείο να πω ότι προκαλεί εμπόδια (πράγμα που ισχύει).  Σίγουρα όμως είναι ανεπαρκές -για να μην πω τίποτα χειρότερο- να ισχυρίζεται κανείς, ότι αξίζει να πληρώνουμε τα χρήματα που πληρώνουμε για να έχουμε αυτή την ποιότητα υπηρεσιών. Ακόμη μία φορά, αγνοείται η πραγματικότητα, για να ταιριάξει με την ιδεοληψία μας.

Το τρίτο παράδειγμα, αφορά και πάλι την Αριστερά. Το να ισχυρίζεται κάποιος ότι “θα φορολογήσω τους πλουσίους” χωρίς να αναφέρεται καθόλου στην φοροδιαφυγή και στους τρόπους καταπολέμησής της, έτσι ώστε κάθε πολίτης να φορολογείται ανάλογα με την φοροδοτική του ικανότητα και όχι ανάλογα με την επαγγελματική του κάστα, είναι όχι μόνο ελλιπές, αλλά κυρίως απαράδεκτο. Παρότι ένα σωρό αξιόπιστες πηγές και έρευνες αναφέρουν ξανά και ξανά και ξανά το πρόβλημα, η εν Ελλάδι Αριστερά, επιλέγει να μην το λαμβάνει υπόψη.
Κατά την ταπεινή μου άποψη, Αριστερή θέση θα ήταν η φορολογική ασυλία των μισθωτών για 10 χρόνια, διότι αυτοί σήκωσαν όλο το βάρος της λειτουργίας του κράτους τον καιρό του πάρτι και αμέσως μετά, μέχρι σήμερα, εξακολουθούν να συνεισφέρουν πασιφανώς και εντελώς δυσανάλογα στην συντήρησή του.

Αλλά τίποτε από αυτά δεν συμβαίνει. Κι έχω φτάσει στο συμπέρασμα, ότι το πραγματικό θέμα σήμερα στην Ελλάδα δεν είναι ποιά ιδεολογία θα εφαρμοστεί, αλλά από τι είδους ανθρώπους θα εφαρμοστεί.

Ανθρώπους που αναλύουν ολοκληρωμένα, ή ανθρώπους που αναλύουν κατά πως τους βολεύει;

Θέλω να γράψω κι άλλα πολλά. Έχω ένα σημειωματάριο πάνω στο γραφείο μου που σημειώνω τους τίτλους των πόστ που θέλω να γράψω. Διαβάζω: “Τι θα έκανα αν ήμουν τρόικα”. Επίσης: “Γιατί τα βάζω με τους Δημόσιους υπάλληλους". Κάποια άλλη φορά. Ελπίζω κι εύχομαι να μην περάσει πάλι ένας χρόνος.

Αλλά αυτό δεν είναι πάντα στο χέρι μας.

Πολύ καιρό μετά…

Ήρθε το μνημόνιο 1. Δεν έγραψα.

Ήρθε το μνημόνιο 2. Δεν έγραψα.

Έγινε οικουμενική.Δεν έγραψα.

Έγιναν 2 εκλογές σε 1 μήνα. Έγραψα 5 αράδες.

Έγινε πρωθυμουργός ο Σαμαράς. Δεν έγραψα.

Μπήκε η Χρυσή Αυγή στην Βουλή. Δεν έγραψα.

Χρεοκωπήσαμε. Δεν έγραψα.

…

Και γράφω, απλά επειδή έτυχε να βρώ το Μicrosoft Writer που υποτίθεται ότι κάνει το blogging παιγχνίδι!

Δεν πάω καλά. Το ξέρω.

Εκλογικό 2012

Πρίν μερικά χρόνια βρέθηκα στο Ευρωκοινοβούλιο, για μία εκδήλωση. Κατά την διάρκεια της προετοιμασίας, κάθησα σε έναν υπολογιστή. Ήθελα να γράψω κάτι στα ελληνικά, οπότε ετοιμάστηκα να πάω στο control panel -> Regional Settings. Αλλά από συνήθεια, πρώτα έκανα κλικ στο language bar, στο γνωστό εικονίδιο επιλογής γλώσσας των Windows.

 Και είδα όλες, μα όλες τις γλώσσες της Ευρωπαικής Ένωσης εγκατεστημένες. Μεταξύ των οποίων και τα Ελληνικά.

Η Γερμανίδα υπάλληλος διέκρινε την έκπληξή μου.

"European Union my friend"!

Αν σε ένα τυχαίο γραφείο, χωμένο κάπου μέσα στην Ευρωβουλή, παρότι δεν υπάρχει Έλληνας εργαζόμενος ή επισκέπτης,  υπάρχει εγκατεστημένη η Ελληνική (και κάθε άλλη γλώσσα) σε έναν τυχαίο υπολογιστή, για λόγους ισότητας και σεβασμού των κρατών μελών, εγώ θέλω να παραμείνω μέρος αυτής της ιδέας.

Και την εμπιστεύομαι πολύ περισσότερο από τους εγχώριους πολιτικάντηδες.

Καλό βόλι.

Μερικές ακόμη ιδέες για την Νομική.

• Να διοργανωθεί φεστιβάλ ταινιών πορνό με ζωντανές παραστάσεις
• Να γίνει καλλιτεχνική έκθεση με θέμα την κοπρολαγνεία
• Να δοθούν χώροι για έκθεση οπλικών συστημάτων με έμφαση στα WMD (weapons of mass destruction) με live επιδείξεις
• Ανοικτός διάλογος με θέμα: Ποια είναι η καλύτερη ηλικία να αρχίσεις τα ναρκωτικά; Πριν ή μετά το Γυμνάσιο;
• Brainstorming με θέμα: "Πανεπιστημιακό Άσυλο. Ποιός είναι ο καλύτερος τρόπος γελοιοποίησης του;"
• Σεμινάριο: "Πως να δίνετε κοινωνικοπολιτικό νόημα σε οποιαδήποτε μαλακία σας κατέβει στο κεφάλι;"
• Θεματικός Κύκλος: "Υπάρχουν όρια στην βλακεία; Πως μπορείς να καταποντίζεις αυτούς που διατείνεσαι ότι υποστηρίζεις; Πως μπορείς να ευτελίζεις αυτά τα οποία υποτίθεται ότι υποστηρίζεις;"

Άει στα διάλα. Τουλάχιστον ξανάγραψα.

Μην

Μη παρακαλώ σας μη, λησμονάτε την πόλη μου!

Δεν θέλω παρά να μιλήσω απλά. Ας μου δοθεί αυτή η χάρη.

Καλημέρα. 

Σήμερα θέλω απλά να μιλήσω.

Θέλω να μιλήσω εδώ, αφού εκεί όπου θα έπρεπε να διατυπώσω αυτές τις σκέψεις, με παρακάλεσαν να μην το κάνω και μάλιστα με προέτρεψαν να μην τους ξαναεπισκευθώ ποτέ ξανά.

Διάβασα λοιπόν στο blog "αφορμή", αυτή την δημοσίευση. Και σχολίασα.

Σχολίασα καλοπροαίρετα, με χιούμορ, δηλώνωντας ότι συμφωνώ με πολλά από αυτά που γράφηκαν, αλλά, εκφράζοντας μία βασική απορία που έχω, ως εργαζόμενος του ιδιωτικού τομέα για δεκαετίες: 

Αφού, κατά κοινή ομολογία, οι συμβασιούχοι εκμεταλλεύονται από το κράτος, βρίσκονται σε κατάσταση ομηρίας, είναι στον "αέρα" σε ότι αφορά στα εργασιακά τους δικαιώματα, αργούν να τους πληρώσουν και όλα τα υπόλοιπα που έχουμε ακούσει κατά καιρούς, τότε, γιατί δεν φεύγουν, να αναζητήσουν μία άλλη καριέρα; Δεν είναι γεγονός ότι το κράτος είναι ο χειρότερος εργοδότης; Δεν είναι γεγονός ότι αυτοί οι άνθρωποι εκμεταλλεύονται από (ας μην κρυβόμαστε) τα δύο μεγάλα κόμματα ως όμηροι για να παραμένουν μέσα στο κομματικό μαντρί και με φρούδες ελπίδες αυτοί να περιμένουν την μονιμοποίηση τους, ενώ με ψεύτικες υποσχέσεις οι εξουσίες να τους διατηρούν σε αυτή την ευάλωτη κατάσταση;

Αυτόν τον μαζοχισμό, δεν μπορώ να τον καταλάβω. Και αναπόφευκτα, έχω καταλήξει σε κάποια συμπεράσματα, τα οποία μπορεί να είναι σωστά, μπορεί να είναι και λάθος (γιατί εγώ, δεν ισχυρίζομαι ότι διαθέτω το αλάθητο):

1. Η μονιμότητα αποτελεί για αυτούς τεράστιο πλεονέκτημα και είναι διατεθειμένοι να υποστούν όλες αυτές τις ταπεινώσεις για να την αποκτήσουν

2. Το αραλίκι και η εργασιακή αφασία του Δημοσίου, είναι επίσης πολύ ελκυστικά για αυτούς

3. Για να αποκτήσουν αυτή την θέση του συμβασιούχου, λογικά, το μεγαλύτερο ποσοστό αυτών των ανθρώπων, χρησιμοποίησε αυτές τις γνωστές μεθόδους -αποκρουστικές για μένα- του πελατειακού κράτους, των επισκέψεων σε πολιτικά γραφεία κομματαρχών κλπ. Διότι, ειδικά τον τελευταίο καιρό, κι ελπίζω να συμφωνούμε, οι επιλογές των ανθρώπων που θα στελεχώσουν τις συγκεκριμένες θέσεις, δεν γίνονταν και με τα πλέον αξιοκρατικά κριτήρια.

Καταλαβαίνω επίσης τον πόνο τους και τον καημό τους που μπορεί να βρεθούν άνεργοι, ή έχουν καθυστερήσει να τους πληρώσουν. Τα έχω υποστεί κι εγώ, τα υφίστανται εκατοντάδες χιλιάδες συμπολίτες μας και από ότι φαίνεται, θα συνεχίσουμε να τα υφιστάμεθα τα χρόνια.που ακολουθούν, κερδίζοντας όμως πολύ μικρότερη δημοσιότητα από τους συμβασιούχους.

Νομίζω, ότι αυτοί οι υποψήφιοι συμβασιούχοι που τελικά δεν κατάφεραν να κερδίσουν μία θέση και εξακολουθούν να είναι άνεργοι ή έχουν πλέον ενταχθεί στο χωνευτήρι του ιδιωτικού τομέα, αξίζουν πολύ περισσότερο την προσοχή μας από τους απολυμένους (ή υπό απόλυση) συμβασιούχους. Αλλά αυτό είναι ένα άλλο θέμα.

Ακόμα και ωφελιμιστικά να το δει κανείς (που δεν είναι σωστό, αλλά το αναφέρω κι αυτό), η άκρατη υποστήριξη του αριστερού χώρου σε αυτούς τους ανθρώπους, αποκλείεται να αποφέρει εκλογικά κέρδη, αφού, οι άνθρωποι αυτοί, είναι ο πυρήνας και ο βασικός πυλώνας του δικομματισμού. Σε ψηφίζω - με διορίζεις - αράζω. Από ποιόν μπορούν να το πετύχουν αυτό; Από τα δύο κόμματα.

Μέχρι εδώ καλά. Είναι η κλασσική διαφωνία μας.

Αλλά αυτό απέχει από το να γράφεται ότι οι συγκεκριμένοι συμβασιούχοι "μας έκαναν υπερήφανους (με τον αγώνα τους)" και να δημοσιεύονται φωτογραφίες με τους Εγγλέζους να έχουν στήσει πολυβόλα στην Ακρόπολη κατά την διάρκεια του εμφύλιου.

Τι σκατά συνειρμούς δημιουργεί αυτό; Τι σκατά θέλει να αποδείξει; Είχαμε εμφύλιο, ήρθαν να μας κάνουν κουμάντο, μάς γάμησαν για τα επόμενα 30 χρόνια, έκαναν κατάληψη στην Ακρόπολη και οι στρατιώτες τους άναβαν το σπίρτο τους πάνω στον μαρμάρινο κώλο της Καρυάτιδας. Το ότι αυτά έγιναν, από ξένους (και ίσως και από Έλληνες όπως αναφέρεται στο πόστ), σημαίνει ότι μπορούμε να τα ξανακάνουμε; Ή ότι νομιμοποιούν οποιαδήποτε δράση επί της Ακρόπολης ή οπουδήποτε άλλου μνημείου της ανθρωπότητας αρκεί να υπάρχει επίφαση ταξικής πάλης;

Μπροστά σε μία τέτοια θέση, επιστράτευσα το χιούμορ και εισέπραξα φασισμό.

Κλείνω, δίνοντας  μία συμβουλή.

Υπάρχουν δύο τρόποι να κάνεις ανάλυση των γεγονότων. Ο πρώτος είναι να βγάλες το όποιο ιδεολογικό σου οπλοστάσιο, να αναλύσεις και να προτείνεις λύσεις και δράσεις. 

Ο δεύτερος (και σωστότερος), είναι, ανεπηρέαστος να αναλύσεις τα δεδομένα, και αφού καταλήξεις σε συμπεράσματα, στην συνέχεια  και μόνο τότε, να βγάλεις το ιδεολογικό σου οπλοστάσιο για να προτείνεις λύσεις, πράγμα, που δεν είναι καθόλου το ίδιο με την πρώτη περίπτωση. 

Διαφορετικά, έχεις πάντα δίκιο. Και, φυσικά αδυνατείς να κατανοήσεις ακόμα και το χιούμορ.

Update: Για τους φίλους που έρχονται από την "αφορμή" (και είναι πολλοί) διαβάστε κι αυτό.

Τα νέα γράφονται κατά βούληση των καναλιών (...πές μας κανα νέο!)

Αυτές τις ημέρες διεξάγεται στην πλατεία Συντάγματος και σε άλλες πλατείες της πόλης το Green Design Festival.

Στα εγκαίνια, την Παρασκευή που μας πέρασε, βραβεύτηκαν το ΟΙΚΟΛΟΓΙΟ και ο Αθ. Παντέλογλου. 

Δεδομένου ότι είμαι μέλος του Οικολογίου και φίλος του Θανάση και της ΜΚΟ του, του ΙΤΑΠ, αισθάνομαι διπλή χαρά για τις βραβεύσεις. (BTW, συγχαρητήρια στην Χριστίνα και στην Χριστίνα)!

Το ποστ όμως αυτό, δεν γράφεται για τα βραβεία. 

Το συγκεκριμένο "δρώμενο", είναι αρκετά ποιοτικό. Θέλω να πω, ότι αν και αναπόφευκτα σε τέτοια γεγονότα, παρυσφρύουν πάντα πράσινοι "celebrities" και διάφορες φυλές της πόλης όπως "new age", vegetarians, διάφοροι τρελαμένοι με την φυσική κατάσταση, αντικαπνιστές και διάφοροι άλλο τύποι, το συγκεκριμένο φεστιβάλ έχει και ένα πραγματικό αντικείμενο, στα πλαίσια βέβαια ενός επικοινωνιακού κυρίως event.

Εξάλλου, η βράβευση του οικολογίου και του Παντέλoγλου, αποδυκνείει αν μη τι άλλο, την προσπάθεια των διοργανωτών για κάτι σοβαρότερο από τα συνηθισμένα περιβαλλοντικά πυροτεχνήματα που συναντάμε όλο και πιο συχνά.

Μου προκαλεί λοιπόν μεγάλη εντύπωση, που ο σταθμός που κατ' εξοχήν δείχνει ότι θέλει να ασχολείται με τα θέματα του περιβάλλοντος, ο ΣΚΑΙ, δεν έκανε την παραμικρή αναφορά ούτε έχει δημοσιέυσει κάτι σχετικό στο site του σταθμού.

Γιατί άραγε; Επειδή δεν το διοργανώνει ο ίδιος ο σταθμός; Και τι με αυτό; Δεν είναι ένα περιβαλλοντικό θέμα, πρώτης σημασίας; Ο ΔΟΛ, για παράδειγμα, και σε αντίθεση, το έχει στο πρωτοσέλιδο του in.gr!

Η επιλεκτική προβολή μόνο των θεμάτων που σπονσοράρει κάθε σταθμός, (όπως ο Πανελλήνιος και ο Μίνως Κυριακού για τον Αντένα, η "κοινωνική" δράση της Μαριάννας Βαρδινογιάννη για τον STAR, κλπ), είναι κατάντια για την δημοσιογραφία. Αλλά ακόμα χειρότερο, είναι το "θάψιμο", η αποσιώπιση των θεμάτων που σπονσοράρουν άλλοι, ανταγωνιστικοί σταθμοί ή ΜΜΕ.

Που τελειώνει αυτή η πρακτική; 

Κάτι παρόμοιο ισχύει και στο εξής: Εδώ και μερικές ημέρες, ο ΣΚΑΙ ισχυρίζεται ότι έχει βρει στοιχεία που αποδυκνύουν ότι στο σκάνδαλο (;) του Βατοπεδίου, το Δημόσιο δεν υπέστη οικονομική ζημιά. Πέρα από την γνωστή πλύση εγκεφάλου (αφού σε κάθε δελτίο αναφέρει όλο το ιστορικό του σώματος ορκωτών εκτιμητών), το γεγονός αυτό καθεαυτό, αν ισχύει, είναι τεράστιο! Αλλά από τα υπόλοιπα κανάλια σιωπή! 

Τι παίζεται;

Μέχρι που θα φτάσει η ποδηγέτηση της κοινής γνώμης;

Τα νέα επιλέγονται όπως συμφέρει τον κάθε καναλάρχη;

Ε;

Τι ΔΕΝ θα δω φέτος το καλοκαίρι

Αμάν πια με τις Λυσιστράτες! Κάθε καλοκαίρι, Λυσιστράτη! Την μάθαμε την ιστορία πιά. Ξέρετε, οι αρχαίοι ημών πρόγονοι έγραψαν κι άλλες κωμωδίες, και επίσης και κάτι που λέγεται τραγωδία (μίμησις πράξεως σπουδαίας και τελείας... αν έχετε ακουστά)...

Καλύπτει πλέον καμμιά ανάγκη μία ακόμα Λυσιστράτη πέρα από την ανάγκη μερικών ηθοποιών να βωμολοχήσουν (Αριστοφανική αδεία) επί σκηνής, ή ακόμα χειρότερα να εξωτερικεύσουν την έντονη καθώς φαίνεται επιθυμία τους να ντυθούν σαν τραβέλια και να συριανάνε επί δίωρο στην σκηνή!;;

Προς Ελληνικό φεστιβάλ: Μπορείτε καλύτερα.

Πως πέρασα στην Γενική Απεργία της 8-7-2010

Ο ένας από τα 3 εκ. απεργούς

Αγαπητό μου ιστολογιάκι,

Τι μέρα κι αυτή η χθεσινή! Όλα άρχισαν μόλις έφτασα στην εταιρία όπου εργάζομαι! Οι πόρτες ήταν κλειστές και όλοι οι συνάδελφοι ήταν απ' έξω με πανό και μουσική και φώναζαν συνθήματα  ενάντια στο μνημόνιο και τα μέτρα. Αισθάνθηκα μία ευχάριστη έκπληξη και αμέσως έσπευσα να ενωθώ μαζί τους και να φωνάξω κι εγώ με όλη την δύναμη της φωνής και της ψυχής μου την αντίδρασή μου και την οργή μου για τα μέτρα που μας επιβάλει ο καπιταλισμός και η παγκοσμιοποίηση!

Αποφασίσαμε όλοι μαζί να κατεβούμε και στην πορεία και αφού αφήσαμε καμμιά εικοσαριά συναδέλφους μας, έξω από την εταιρία σαν ομάδα περιφρούρησης, σχηματίσαμε πορεία και ξεκινήσαμε προς το κέντρο!

Μόλις βγήκαμε στον κεντρικό δρόμο, είδαμε ότι πολλοί άλλοι συνάδελφοι, από άλλες εταιρίες έκαναν κι αυτοί το ίδιο. Δανειστήκαμε μερικά από τα συνθήματά τους, δανείστηκαν κι αυτοί μερικά από τα δικά μας και σύντομα, ενωθήκαμε κι ένα ανθρώπινο ποτάμι που όλο και μεγάλωνε από άλλους συναδέλφους μας από άλλες εταιρίες ανέβαινε προς το κέντρο για να συμμετάσχει σε μία μεγαλειώδη - όπως όλα έδειχναν- διαδήλωση κατά του ΔΝΤ, της Ε.Ε,  της ΕΚΤ και της κυβέρνησης που μας οδήγησαν μέχρι εδώ...

Στον δρόμο έψαχνα να αγοράσω ένα μπουκαλάκι νερό και ένα πακέτο τσιγάρα, αλλά μάταια! Όλα τα περίπτερα είχαν κατεβασμένα ρολά, συμμετέχοντας κι αυτοί στην γενική απεργία!

Διέκρινα τελικά ένα ψιλικατζίδικο που είχε μισάνοιχτη την πόρτα του. Προσεκτικά πλησίασα και ρώτησα τον ψιλικατζή αν μπορούσε να μου δώσει νεράκι και τσιγάρα και αυτός φοβισμένος μου τα έδωσε. "Φίλε", του λέω, "κακώς όμως δουλεύεις σήμερα, σήμερα είναι ημέρα Γενικής απεργίας!" "Εχεις δίκιο" μου λέει! " Τώρα το κλείνω κι έρχομαι κι εγώ μαζί σας".

Και αμέσως, κλείδωσε, πήρε κι ένα πλακάτ που είχε προφανώς ετοιμάσει από πριν με κάποια συνθήματα κι ενώθηκε στην πορεία μας!

Μετά από κάμποση ώρα, και ενώ ήμασταν όλοι ενθουσιασμένοι από την λαοθάλασσα συμμετοχής στην απεργία, πλησιάσαμε όσο μπορουσαμε περισσότερο προς το κέντρο. Παρότι απείχαμε τουλάχιστον ένα χιλιόμετρο από την εξέδρα των ομιλητών, (δεν μπορούσαμε να πλησιάσουμε περισσότερο λόγω πολυκοσμίας), ακούγαμε όλους τους ομιλητές, αφού οι συνδικαλιστικές μας οργανώσεις είχαν φροντίσει να τοποθετήσουν μεγάφωνα παντού.

Τι εμπνευσμένες ομιλίες! Όλοι ενθουσιαστήκαμε από την ανιδιοτέλεια και την αγνή αγωνιστική διάθεση της συνδικαλιστικής ηγεσίας μας! Οι άνθρωποι αυτοί, με το αγωνιστικό τους φρόνημα και παραμερίζοντας και παραμελώντας καθε προσωπικό συμφέρον, αγωνίζονται χρόνια τώρα, από το μετερίζι του συνδικαλισμού και από άλλα, υψηλότερα μετερίζια του βουλευτή και μερικοί ακόμα και του Υπουργού για τις ανάγκες του εργάτη του αγρότη, του υπάλληλου, κόντρα στις ντόπιες και ξένες ολιγαρχίες και την Πλουτοκρατία, γα το καλό μας, για το καλό του εργαζόμενου, του υπάλληλου, του εργάτη!

Ο κόσμος ήταν τόσος πολύς, που δεν χρειαζόταν, δεν ήταν καν εφικτό να πραγματοποιηθεί πορεία και να παραδωθεί το ψήφισμά μας στην Βουλή! Όλο το κεντρο της πόλης μας ήταν ασφυκτικά γεμάτο από διαδηλωτές! 

Στο μεταξύ, από τα μεγάφωνα μας ενημέρωναν: Θρίαμβος συμμετοχής στην Γενική απέργία! Διόμησι εκατομύρια κόσμος στην Αθήνα, πεντακόσιες χιλιάδες στην Θεσσαλονίκη, 200 στην Πάτρα και σε όλες τις υπόλοιπες πόλεις, τεράστια η συμμετοχή!

Άλλοι έλεγαν 70%, άλλοι 80%, μερικοί έφτασαν να λένε ακόμα και 95% συμμετοχή στην απεργία!

Κάτι αρχίζει να αλλάζει! Ο κόσμος κατάλαβε το πραγματικό σου συμφέρον και αποφάσισε να αντιδράσει!

ΤΡΕΜΕ ολιγαρχία!

ΚΑΛΑ, ΘΑ ΜΑΣ ΤΡΕΛΑΝΕΤΕ ΕΚΕΙ ΣΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ;;;

Που πάμε;

Και καλά, η Ελλάδα έχει το "σύστημα Ελλάς", την εμμονή μου, που την κατατρέχει.

Αλλά και η Ιταλία; Η Ισπανία; η Πορτογαλία; Ακόμα και η Αγγλία;

Αυτό που ζούμε, αυτό που μας ετοιμάζουν, είναι το μουντιάλ όχι της μπάλλας, αλλά της πείνας!

Που πάει η ανθρωπότητα; Αυτή είναι η πρόοδος που μας έταξαν; Αυτό είναι το όραμά τους για το μέλλον; Για αυτά τα πράγματα τους ψηφίζουμε;

Ίσως μία λύση να είναι αυτό:


http://www.letterfromgreece.blogspot.com/

Διαδώστε το.

Με αφορμή αρθράκι από το Der Spiegel

Το βρήκα στο Newstime και παραθέτω μερικά ενδιαφέροντα αποσπάσματα από τον σχολιασμό:

 Η Ελλάδα έχει τουλάχιστον πέντε φορές περισσότερους δημοσίους υπαλλήλους από ότι το Ηνωμένο Βασίλειο και καταναλώνει χιλιάδες δισεκατομμύρια ευρώ ετησίως. Χρήματα τα οποία το ελληνικό κράτος δεν διαθέτει και στην πραγματικότητα ποτέ δεν διέθετε. Γι’ αυτό και δανειζόταν συνεχώς από τις διεθνείς αγορές κάτι που το ευρώ και τα χαμηλά επιτόκια διευκόλυνε. 

Στη διαδήλωση της προηγούμενης εβδομάδας πολλοί τα είχαν βάλει με τους ίδιους τους συνδικαλιστές αφού αυτοί είναι…βολεμένοι. Ο πρόεδρος των εργαζομένων στον ΟΣΕ Νίκιος Κιουτσούκης είναι ένας από αυτούς. Μάστορας στο επάγγελμα κατάφερε να γίνει μηχανικός και σήμερα είναι ένας από τους ισχυρότερους ηγέτες στον αγώνα εναντίον του Παπανδρέου και του προγράμματος λιτότητας.
Αναφέρεται στη γυναίκα του και τα δύο του παιδιά που θα πρέπει να ζήσει με 30% λιγότερα στο μέλλον. Όπως δηλώνει ο ίδιος δεν «μπορεί να ταΐσει» την οικογένειά του με μισθό 2000 ευρώ το μήνα. «Η κυβέρνηση μου ζητάει να σκοτώσω το ένα μου παιδί για να ζήσω.» Στην πραγματικότητα είναι και από τους προνομιούχους αφού το οργανωμένο συνδικάτο των 6,100 ατόμων στο οποίο ανήκει κατά μέσο όρο βγάζουν 3,300 ευρώ έκαστος, ποσό πολύ ανώτερο από τα 789 ευρώ που βγάζει ένας μέσος Έλληνας.
Το Spiegel διερωτάται πως γίνεται και οι δημόσιοι υπάλληλοι είναι οι πιο καλοπληρωμένοι εργαζόμενοι, είναι μόνιμοι και το κυριότερο, δεν χρειάζεται να δουλεύουν σκληρά; Πως γίνεται και 450 γιατροί έχουν ετήσιο εισόδημα 10,000 ευρώ; Πως γίνεται και τόσοι Έλληνες δουλεύουν μαύρα και αποτελούν σύμφωνα με τους ειδικούς το 25% του ΑΕΠ;
Στην πραγματικότητα, το κατά πόσο η ελληνική οικονομία θα καταφέρει να αποπληρώσει το τεράστιο χρέος της είναι κυρίως θέμα κοινωνικής δικαιοσύνης. Είναι αδύνατον να αναπτυχθεί μια οικονομία αν ο καθένας βλέπει το διπλανό του, το φίλο του ή τον συνάδελφό του να καρπώνεται επιδόματα για τον εαυτό του εις βάρος της κοινότητας.

 Στο απόσπασμα, βλέπουμε μαζεμένα μερικά από τα κυριότερα σημεία που ήθελα να θίξω στο προηγούμενο ποστ:

1. Οι δημόσιοι υπάλληλοι, είναι τραγικά ΠΟΛΛΟΙ, είναι καλοπληρωμένοι, είναι μόνιμοι, είναι προνομιούχοι, ωστόσο, εξακολουθούν να πρωτοστατούν στους "συνδικαλιστικούς" αγώνες. Επιζητώντας τι; Την διαιώνιση των προνομίων τους; Το δικαίωμα στην τεμπελιά; Την επέκταση της ανισότητας; 

2. Οι συνδικαλιστές, δεν έχουν την αποδοχή της κοινωνίας που τους θεωρεί βολεμένους. Αν και το άρθρο  αναφέρεται κυρίως στους δημόσιους, το ίδιο ισχύει και για τους ιδιωτικούς (μιας που έχουμε το πρωτοφανές γεγονός η συνδικαλιστική ηγεσία των ιδιωτικών υπαλλήλων να απαρτίζεται από στελέχη ΜΟΝΙΜΩΝ δημοσίων υπαλλήλων (γιατί μην μου πείτε ότι ένας υπάλληλος σε ΔΕΚΟ δεν είναι δημόσιος υπάλληλος! Με διαδικασίες ΑΣΕΠ προσλαμβάνονται).

3. "Έγραψα: όποιος δεν κόβει αποδείξεις είναι εχθρός μου". Δεν γίνεται εγώ να πληρώνω 500 ευρώ φόρο κάθε μήνα και ο γιατρός στο Κολωνάκι ή ο συμβολαιογράφος να δηλώνει εισιδήματα κάτω από το αφορολόγητο!

4. Η κοινωνική συνοχή έχει διαραγεί προ πολλού. Δεν είναι δυνατόν και δεν συναντάται πουθενα αλλού στον κόσμο, ο δημόσιος υπάλληλος να πληρώνεται 4 φορές παραπάνω (κατά μέσο όρο) από τον ιδιωτικό. Και αν στην εξίσωση προσθέσουμε και τον παράγοντα αποδοτικότητα, η αναλογία γίνεται ακόμα τραγικότερη. 

Στα Οικονομικά, είναι σχεδόν αξίωμα ότι από τον δημόσιο τομέα δεν περιμένουμε την ίδια αποδοτικότητα σε σχέση με τον ιδιωτικό τομέα, ανεξαρτήτως αντικειμένου. Αν βάλουμε τώρα και το "σύστημα Ελλάς", με την μονιμότητα, την ατιμωρησία, την έλλειψη οποιασδήποτε αξιολόγησης, τα πάσης φύσεως προνόμια (από οικοδομικούς συναιτερισμούς [βλέπε οικισμός ΔΕΗ, οικισμός υπαλλήλων υπουργείου τάδε κλπ], την ευκολία στην δανειοδότηση (βλέπε ταμείο παρακαταθηκών και δανείων), τις πρόωρες συνταξιοδοτήσεις, τις οικειοθελείς αποχωρήσεις στα σαράντα κάτι, κλπ κλπ, τι συμπεράσματα μπορούμε να βγάλουμε;

Το συμπέρασμα στο οποίο έχω καταλήξει εδώ και πολύ καιρό, και πάνω στο οποίο βασίζω τις πράξεις μου και τα λόγια μου (και την οργή μου) βασίζεται στους ακόλουθους πυλώνες:

Α. Το σύστημα, όπως είναι στημένο, δεν είναι βιώσιμο. 

Β. Ο δημόσιος τομέας πρέπει να γίνει απωθητικός ως λύση εργασιακής αποκατάστασης, για αρκετά χρόνια, μέχρι το σύστημα να ισορροπήσει ξανά, σε ένα υγιέστερο όμως σημείο

Γ. Χρειάζεται η δουλειά (και οι φόροι) δεκάδων σκληρά εργαζόμενων ιδιωτικών προκειμένου να τραφεί ένας δημόσιος κηφήνας

Δ. Αν βασιστούμε στην πολιτική ανάλυση, με τις κλασσικές συνταγές, δεν θα πάρουμε λύση. Γιατί, εγώ ας πούμε, θεωρώ ότι πρώτο μέλημα της αριστεράς θα ήταν η υπεράσπιση των αδυνάμων ιδιωτικών και ο πόλεμος ενάντια στις συντεχνίες. Αντίθετα, βλέπουμε το... αντίθετο! Σθεναρή υποστήριξη κάθε παράλογης απαίτησης των συντεχνιών! Βλέπε την άρση του καμποτάζ! Αλλά από που βρίσκονται οι πόροι; Από τους φόρους, οι οποίοι όμως είναι -ας πούμε- αναλογικοί. Ακόμα και αυτή όμως η αναλογικότητα, τελικά δεν ισχύει, ή αν ισχύει, το σύστημα βρίσκει τρόπους να εξασφαλίζει την αποζημίωση των μελών του (βλέπε νέο χαράτσι στην ΔΕΗ για τους τελωνειακούς, βλέπε δηλώσεις Ευ. Βενιζέλου ότι θα αναπληρώσει τα χαμένα επιδόματα των στρατιωτικών κλπ). Και εξάλλου, τι είδους αναλογικότητα είναι αυτή που τα επιδόματα ας πούμε (που δεν είναι 100 ή 150 ευρώ, έτσι; είναι άλλος ένας μισθός ουσιαστικά σε πάρα πολλές περιπτώσεις) φορολογούνται με ειδικό καθεστώς 8 ή 10 ή 15%, όταν τα δικά μας φορολογούνται με 25%-45%; (Αναφερομαι στα επίπεδα μισθών των δημοσίων υπαλλήλων σαν βάση - εννοείται ότι η γενιά των 700 ευρώ εχουν το αφορολόγητο, αλλά δεν υπάρχει δημόσιος με 700 ευρώ!)

Σε αντιστοιχία, πρώτο μέλημα του νεοφιλελευθερισμού, θα ήταν να απελευθερωθούν οι αγορές, να πουληθεί ο δημόσιος "πλούτος", να καταργηθούν οι στρεβλώσεις και ο προστατευτισμός αλλά και να μειωθεί η φορολογία επιχειρήσεων και φυσικών προσώπων. Επίσης, να μπορεί ο πολίτης να ΚΑΤΑΝΑΛΩΣΕΙ, δηλαδή αυξήσεις, λιγότεροι φόροι κλπ. 

Η πλάκα είναι, ότι όσο κι αν δεν μας αρέσει, περισσότερο πληροί την αποστολή του το νεοφιλελεύθερο σύστημα, παρά το "κοινωνικό", το "προοδευτικό" ας πούμε σύστημα. Βλέπε για παράδειγμα την αντίθεση ΣΕΒ και ΓΕΣΕΒΕ στο ψαλίδισμα των μισθών και των δώρων, όπως και στην αύξηση του ΦΠΑ.

Αλλά, κανένα σύστημα από μόνο του δεν μπορεί να καταργήσει το "σύστημα Ελλάς".

Πολύ απλά, γιατί με έναν μοναδικά αυτοκαταστροφικό τρόπο, το "σύστημα Ελλάς", έχει συνδυάσει ΜΟΝΟ τα ΜΕΙΟΝΕΚΤΗΜΑΤΑ όλων των συστημάτων! Τεράστιος δημόσιος τομέας χωρίς όμως παροχές στους πολίτες (και πανακριβος), νεοφιλελεύθερες πολιτικές [όπως οι επιδοτήσεις και το ντάντεμα των τραπεζών] χωρίς μειώσεις φορολογίας και υγιή ανταγωνισμό, ελεύθερη υποτίθεται αγορά με ένα σωρό εμπόδια εισόδου στην επιχειρηματικότητα κλπ. 

Είναι σαν να προσπαθούμε να σβήσουμε την φωτιά ρίχνοντας βενζίνη!

Μέσα σε αυτό το σκηνικό, που είναι σαφέστατο και αυτονόητο για τους περισσότερους ξένους που ασχολούνται λίγο με τα νούμερά μας (ισολογισμούς, δείκτες, στατιστικές), εμείς παραμένουμε κολλημένοι είτε στα κεκτημένα (αλλά καταστροφικά) κεκτημένα μας (τους), είτε στις ιδεοληψίες μας  (σας) (όπως η αλληλεγγύη [ποιά αλληλεγγύη με Χ4 στους μισθούς;], τις απεργίες, τα χαζά και στην πραγματικότητα εγκληματικά συνθήματα (νόμος είναι το δίκιο του εργάτη, κανένας θεσμός, μόνο ο λαός[!!!]) και τα παρόμοια.

Ακόμα και τώρα.

Τα αξίζουμε αυτά που έρχονται.

Now, sports.

Δεν θα μας κάνετε πιρόγα!

Δεν ξέρω ποιοι ήταν έξω από την Βουλή προχθές,  προσπάθησαν να μπούνε μέσα και φώναζαν «Να καεί -  να καεί, το μπουρδέλο η Βουλή».




Ξέρω όμως ποιοι είναι μέσα. Είναι οι υπαίτιοι για την κατάντια της χώρας, τόσο την οικονομική κατάσταση, όσο και την κοινωνική. Είναι αυτοί που εδώ και 35 χρόνια διόρισαν πεντακόσιες χιλιάδες υπεράριθμους δημόσιους υπάλληλους, είναι αυτοί που άφησαν την δημόσια Υγεία να καταρρεύσει, είναι αυτοί που θέσπισαν για τους εαυτούς τους την ατιμωρησία, είναι αυτοί που αγνόησαν προκλητικά το συμφέρον της χώρας και του Λαού προκειμένου να εξυπηρετήσουν τα μικροκομματικά τους συμφέροντα, είναι αυτοί που ενώ «υπερασπίζονται» το αγαθό της Δημόσιας και δωρεάν Παιδείας στέλνουν τα φυντάνια τους στα καλύτερα Αμερικάνικα Πανεπιστήμια και παίζουν κατά την διάρκεια των συνεδριάσεων της Βουλής με το κουνούργιο τους iPod…


Είναι αυτοί που υποστηρίζουν τους καθηγητές στα Πανεπιστήμια να αρνούνται φανατικά την αξιολόγησή τους. Είναι αυτοί που καθημερινά κακοποιούν την Ελληνική γλώσσα με τους ξύλινους λόγους τους στα κανάλια και με την αχαλίνωτη έπαρση στην Βουλή. Είναι αυτοί που συντάσσονται σαν στρατιωτάκια, σαν αυτόματα πίσω από από κάθε ανευθυνολογία και πρακτική που προτείνουν οι μαρκετίστες και οι επικοινωνιολόγοι στους πολιτικούς «αρχηγούς». Είναι αυτοί που εκλιπαρούν τον πρωθυπουργό να παραμείνει γαντζωμένος στην εξουσία ακόμα κι όταν η χώρα καταρρέει οικονομικά για να προλάβουν να τακτοποιήσουν μερικούς ακόμα  ημέτερους γλείφτες.


Είναι αυτοί που ενώ πετάνε εθνικιστικές κορώνες κάνουν τα πάντα για να αποφύγουν την στρατιωτική θητεία τους, είναι αυτοί που θέλουν απλά να «εξασφαλίσουν τα παιδιά τους» ιδρύοντας off shore εταιρίες, είναι αυτοί που δεν δέχονται έλεγχο στα οικονομικά του κόμματος τους για δήθεν «ιδεολογικούς» και «ιστορικούς» λόγους. Είναι αυτοί που σήμερα, το 2010 έχουν σαν πρότυπο και ίνδαλμα τον Μάο και αποκαθιστούν τον Στάλιν! Και αρνούνται τα ολοκαυτώματα και τις γενοκτονίες  της ΕΣΣΔ (όπως στο Κατίν) ακόμα κι όταν το έχουν παραδεχθεί και έχουν ζητήσει συγνώμη ακόμα και οι ίδιοι οι υπαίτιοι!


Είναι αυτοί που διεξάγουν τα συνέδριά τους κεκλεισμένων των θυρών και αποφασίζουν για το καλό του Λαού, ερήμην όμως αυτού. Είναι αυτοί που έχουν από την μία ορκιστεί να καταργήσουν το άσυλο, (μην βρίσκοντας όμως κανένα άλλο κακό στην Παιδεία – λές και με την κατάργηση του Ασύλου τα πανεπιστήμιά μας θα γίνουν Χάρβαρντ,  Καίμπριτζ, Οξφόρδη και Yale! Και από την άλλη αυτοί που δικαιολογούν οποιαδήποτε καταστροφή και πάντα σπεύδουν να υπερασπιστούν αυτοματοποιημένα τους «αδίκως συλληφθέντες» οποιονδήποτε επεισοδίων!


Και μιλάν αυτοί (!!!) για κοινωνικούς αυτοματισμούς!


Και από την μία κόπτονται για τα μάρμαρα της Ακαδημίας και της Εθνικής Βιβλιοθήκης που τα σπάνε με βαριοπούλες οι μπαχαλάκηδες, από την άλλη όμως κάνουν πως δεν αντιλαμβάνονται το Βατοπαίδι, τα ομόλογα, την SIEMENS. Πόση αξία έχουν τα μάρμαρα, πόση αξία έχουν τα κλεμμένα; Γιατί δεν βάζετε την σωστή προτεραιότητα ρε καργιόληδες;


Είναι αυτοί που καταλήστευσαν και έπαιξαν στον τζόγο και μάλιστα με σίγουρη χασούρα τους κόπους για την κοινωνική ασφάλιση του Ελληνικού Λαού. Γιατί, τι άλλο παρά τζόγος είναι τα δομημένα ομόλογα;


Είναι αυτοί που δέχονται να πληρώσουν με χρήματα του Ελληνικού Λαού σε πολλαπλάσιες τιμές τα φάρμακα, τις αμυντικές δαπάνες και κάθε άλλη προμήθεια ή έργο που αναθέτει το ελληνικό Δημόσιο. Και στην συνέχεια αυτό μας το» πουλάνε» δήθεν και για politics! Και για υψηλή διπλωματία!


Δεν υπάρχει πάτος στην σαπίλα του «συστήματος Ελλάς». 


Και μετά από όλα αυτά, έρχεται  το ΚΚΕ (και από κοντά και ο ΣΥΡΙΖΑ) να καταγγείλουν λέει την προβοκάτσια γιατί κάποιοι ήθελαν να μπούνε στην Βουλή και αυτοί δεν ήταν (προς Θεού!) μέλη του ΠΑΜΕ, αλλά φασίστες και ακροδεξιοί, μέλη της Χρυσής Αυγής! Αντίθετα, τα μέλη του ΠΑΜΕ «προάσπισαν» το Κοινοβούλιο!


Είμαστε λοιπόν όλοι Χρυσαυγίτες. Γιατί δεν είναι η πρώτη φορά που η Βουλή δέχεται την μήνη των πολιτών. Μπουρδέλο δεν είναι; Πουτάνες δεν είναι οι πολιτικοί μας; Όποιος τους πληρώνει, «πάνε» μαζί του. Ψέματα είναι;

Ξεχνάτε τις μούντζες για την Πάρνηθα και τους νεκρούς το καλοκαίρι που κάηκε η Ελλάδα;


Ή μήπως το κοινοβούλιο κινδυνεύει από τον Λαό και είναι ασφαλές με τους  θεσμικούς «ενοίκους» του;  Σκατά είναι.


Θέλει ο Λαός να μπει μέσα και να το κάψει; Αυτό νομίζετε; Θέλει να μπει και να δείρει; Θέλει να μπει και να σκοτώσει;


Next time, think better of us, fathers.


Θέλει όμως να σας πετάξει ένα ξεγυρισμένο γιαούρι, με την πέτσα μάλιστα για να κάνετε και επιδερμίδα. Θέλει να σας  πιάσει από τον γιακά και να σας πεί «Άσε κάτω το ΨΩΜΙ, ΡΕ!», όπως έλεγε ο Κωνσταντίνου στον Τζανετάκο, τον αλητήριο πιτσιρικά αδελφό του στην ταινία «Καλώς ήρθε το δολάριο».  Δεν θα βάλει ο Λαός την καραμουτσουνάρα του σε πίνακα στην Βουλή όπως έκανε ο Σιούφας. Πιο πολύ θα την σεβαστεί την Βουλή ο Λαός από εσάς. Γιατί, Βουλή των Ελλήνων, σημαίνει:  η θέληση των Ελλήνων.


Εθνοπατέρες, δεν υπηρετείτε πλέον την θέληση των Ελλήνων, οπότε η Βουλή δεν σας ανήκει. Μην την μαγαρίζετε. Το μπουρδέλο, μπορεί να ξαναγίνει Κοινοβούλιο, όταν φύγουν οι πουτάνες. Δεν είναι το κτήριο ο στόχος του Λαού, είναι το έμψυχο περιεχόμενό του. Τους τριακόσιους (εντάξει Ψαριανέ, μπορεί να είναι λιγότεροι) , και τα  διορισμένα τσιράκια τους που παίρνουν 16 μισθούς και ένα σωρό επιδόματα την ώρα που η γενιά των 700 ευρώ γίνεται γενιά των 595 ευρώ…






(Εδώ κάντε μία παύση και καθαρίστε το μυαλό σας).






Δεν ξέρω ποιοι ήταν έξω από την MARFIN προχθές και ποιοι πέταξαν τις μολότοφ και την βενζίνη.  Δεν ξέρω αν ήταν Αναρχικοί, κουκουλοφόροι, μπαχαλάκηδες, μεταμφιεσμένοι μπάτσοι, προβοκάτορες ή εξωγήινοι.


Ξέρω όμως ποιοι ήταν μέσα.


Ήταν ο ανθός της Ελληνικής Κοινωνίας. Είναι αυτοί που οι περισσότεροι έχουν Πανεπιστημιακή μόρφωση, είναι αυτοί που εργάζονται σκληρότερα από όλους,  8, 10 και 12 ώρες κάθε μέρα, είναι αυτοί που πληρώνονται ελάχιστα σε σχέση με τα προσόντα τους, είναι αυτοί που πληρώνουν το μεγαλύτερο μέρος των φόρων και μάλιστα προκαταβολικά, είναι αυτοί που δεν καταδέχθηκαν να πάνε να γλύψουν τους πολιτικάντηδες και να φιλήσουν κατουρημένες ποδιές για μία θέση έστω και stagier.


Είναι αυτοί που οι πατεράδες και οι μανάδες τους δεν είναι  λαμόγια και φραγκάτοι, είναι αυτοί που δεν φοβούνται να παρατήσουν μία δουλειά για να πάνε σε άλλη και να διεκδικήσουν ένα καλύτερο μέλλον, είναι αυτοί που μετράνε τα λεφτά τους και δεν φορτώνουν την χρυσή πιστωτική του μπαμπά.


Είναι αυτοί που ζητάνε αποδείξεις για να μπορέσουν να τεκμηριώσουν το αφορολόγητό τους, είναι τα λεγόμενα συνήθη υποζύγια, είναι αυτοί που δεν μπορούν να πάνε διακοπές ούτε να νοικιάσουν ξαπλώστρα στην Ψαρρού και να φάνε γουρουνόπουλο στα Άνω Μερά.


Είναι αυτοί που μένουν με τους γονείς τους ως τα τριάντα-φευγα γιατί δεν μπορούν να νοικιάσουν σπίτι, είναι αυτοί που μένουν εργένηδες και εργένισσες γιατί δεν μπορούν να ανοίξουν σπίτι και να φτιάξουν  οικογένεια.


Είναι αυτοί παρακολουθούν την αγορά εργασίας, είναι αυτοί που συνεχώς επιμορφώνονται σε όλη την διάρκεια της καριέρας τους, είναι αυτοί που κάθε πρωί βάζουν την γραβάτα ή το ταγέρ τους και πάνε να προσφέρουν έργο – στην εργασία του ο καθένας – αλλά πραγματικό έργο, με μετρήσιμα αποτελέσματα, στόχους, πρόγραμμα, σχεδιασμό, χρονικούς προγραμματισμούς και περιορισμούς, με διαχείριση χρόνου και προτεραιοτήτων.


Είναι αυτοί που τους πατάνε πολλές φορές οι εργοδότες στο κεφάλι, είναι αλήθεια, αλλά δεν μπορούν να απεργήσουν, δεν μπορούν να στερηθούν το εισόδημα ούτε μίας εβδομάδας, διαφορετικά θα έχουν πρόβλημα επιβίωσης.


Πόσοι είναι αυτοί; ΟΧΙ ΡΕ. ΛΑΘΟΣ ερώτηση.


ΠΟΣΟΙ ΕΙΣΤΕ ΕΣΕΙΣ!;


Σε μία πόλη 5 εκατομμυρίων κατοίκων κατέβηκαν στην «γενική»  απεργία με τις πιο αισιόδοξες μετρήσεις 200 χιλιάδες κόσμος. Δηλαδή, με λίγα λόγια το τέσσερα τοις εκατό (4%!). Και το θεωρείτε αυτό επιτυχία; Και μας αποκαλείτε εμάς λούμπεν προλεταριάτο και αποχαυνωμένους και καναπεδάκηδες;


Είστε εκτός πραγματικότητας. Γιατί και την Τετάρτη και στις απεργίες πριν από 2 βδομάδες, έτυχε να επισκεφθώ 5 διαφορετικές εταιρίες. Προχθές, ήμουν σαν συνεργάτης μέσα σε μία μεγάλη Τράπεζα. Από τις 3 μεγαλύτερες. 300 μέτρα παρακάτω ήταν η Marfin. Η πορεία σας πέρασε απ’ έξω.


Σήμερα, αν τα πράγματα ήταν κάπως διαφορετικά, θα μπορούσα να είμαι νεκρός, θαμμένος. Απλά θέμα τύχης. Λόττο, που λέμε.


Αλλά αυτό είναι το λιγότερο.


Το σημαντικότερο είναι ότι μέσα σε έναν Οργανισμό με 2-3 χιλιάδες υπαλλήλους, ξέρετε πόσοι συμμετείχαν στην απεργία σας; ΠΕΝΤΕ (5) άτομα!


Σε άλλες εταιρίες, πάμπολες φορές σε αντίστοιχες περιπτώσεις «γενικών» απεργιών και «μεγαλειωδών» συγκεντρώσεων και «από τις μεγαλύτερες των τελευταίων χρόνων», σε τέτοιες περιπτώσεις τέλος πάντων, έχω πολλές φορές βρεθεί σε άλλες εταιρίες, σαν συνεργάτης, φιλοξενούμενος. Ε, δεν απεργεί κανείς. Ή απεργούν ελάχιστοι.


Μπορείτε λοιπόν να μου πείτε εσείς τι δουλειά κάνετε;


Γιατί, μεγάλο μέρος σας, είναι Δημόσιοι υπάλληλοι. Για μένα, είστε ταξικοί εχθροί.


Μεγάλο μέρος σας, είστε φοιτητές που ζείτε από την γονική «επιδότηση».


Μεγάλο μέρος σας, είστε επαγγελματίες, free lancers, και σας «παίρνει» που λέμε να κατεβείτε μια βόλτα στο κέντρο. Θα δουλέψετε το απόγευμα, οι πελάτες σας δεν θα πάρουν χαμπάρι τίποτα, οι δουλειές σας δεν θα καθυστερήσουν, τα χρονικά σας όρια, δεν θα παραβιαστούν.


Σκεφτείτε λοιπόν: Τι δουλειά κάνω; Πως μπορώ και συμμετέχω στις κινητοποιήσεις; Πως με «παίρνει» εμένα και άλλους (πολλούς περισσότερους!) δεν τους «παίρνει»; Αυτό πρέπει να είναι το πρώτο καθήκον κάθε αγωνιστή!


Ξέρεις και κάτι ακόμα;


Μπορώ να κάνω τον άρρωστο, μπορώ να πάρω άδεια και να κατέβω στην απεργία.


Δεν θέλω όμως.


Γιατί, ακόμα και όσες φορές έχω κάνει την υπέρβασή μου ας πούμε, πρέπει σώνει και καλά να ενταχθώ «υπό την σκέπη» κάποιου, ο οποίος, ακόμα και αν διαφωνώ σε ριζικά πράγματα μαζί του, θα με προσμετρήσει στην δύναμή του και θα κοκορευτεί για το πλήθος που μάζεψε έναντι του απέναντι «μαγαζιού». Δεν συμμετέχω σε αυτό το παιγχνίδι.


Και ειδικά αυτό τον καιρό, έχω πολλούς περισσότερους λόγους να μην το κάνω. Απολύτως νηφάλια, θα πολεμήσω όσα θεωρώ λάθος.


Όσοι δεν κόβουν αποδείξεις, είναι εχθροί μου.


Οι δημόσιοι υπάλληλοι είναι εχθροί μου.


Οι παρούσα συνδικαλιστική κατάσταση, είναι εχθροί μου.


Οι πολιτικοί, είναι εχθροί μου.


Οι δικαστές, είναι εχθροί μου.


Οι δυνάμεις «ασφαλείας» που κυνηγούν τον αδύναμο, και προστατεύουν τον ισχυρό σαν υπηρέτες του, είναι εχθροί μου.


Τα κομματόσκυλα, είναι εχθροί μου.


«Στρέφουν το ένα μέρος της κοινωνίας ενάντια στο άλλο – παλιό κόλπο»!


Άντε γαμηθείτε ρε.


Που θα μου πείτε εμένα για  «αλληλεγγύη». Που είναι η αλληλεγγύη σας όταν είμαι μπροστά στο γκισέ σας; Που είναι όταν εκλιπαρώ μία υπογραφή σας; Που είναι όταν πεθαίνω και δεν με χειρουργείτε για να πάρετε φακελάκι;


Που είναι όταν έρχεστε παραμονή Χριστουγέννων και την τελευταία Κυριακή του χρόνου να κάνετε τα ψώνια σας και περιμένετε να σας εξυπηρετήσω ευγενικά και πρόθυμα;


Που ξέρετε εσείς, εργατοπατέρες της ΓΣΕΕ που είστε όλου μόνιμοι και παίρνετε δεκάδες επιδόματα αργοσχολίας;


Αλλιώς τι; Βοήθα με φτωχέ να μην σου μοιάσω; Για τόσο μαλάκες μας περνάτε;


Αλλά τώρα, μας σκοτώνετε.

Είμαστε απεργοσπάστες, είμαστε μουνάκια, επειδή εργαζόμαστε και σας χαλάμε την «γενική» σας απεργία. Φωνάζανε λέει οι τρεις συνάνθρωποι μας στην Marfin βοήθεια και από κάτω γελάγανε και τους λέγανε απεργοσπάστες και γιατί πήγαν στην δουλειά, μέρα απεργίας!



Αυτή είναι η ποιότητά σας μουνόπανα.

 




Αυτή είναι η αλληλεγγύη σας.


Δεν σώζετε ανθρώπους που καίγονται ζωντανοί και μετά τολμάτε να μιλάτε για κοινωνικούς αυτοματισμούς και για αποχαύνωση.


ΚΑΨΤΕ ΡΕ ΜΑΛΑΚΕΣ ΤΟΥΣ ΜΟΝΟΥΣ ΠΟΥ ΔΟΥΛΕΥΟΥΝ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ.  


Να δούμε μετά ποιος σκατά θα πληρώνει τους μισθούς σας και τα επιδόματά σας. Να δούμε τι οικονομία θα φτιάξετε: κανείς δεν παράγει τίποτα!


Α… ναι, Θα μας βοηθήσουν  ο Κάστρο, ο Τσάβεζ και ο Μοράλες. Και οι Ζαπατίστας θα εκφράσουν την αλληλεγγύη τους. Το ίδιο και η Γάζα.


Ξέρετε κάτι;


Εδώ που έχουμε φτάσει, καλύτερα να πάμε όλοι μαζί στον Άδη. Σας αξίζει. Μάλλον δεν μας αξίζει,  αλλά δεν πειράζει. Χαρακίρι!


Δεν θα μας κάνετε πιρόγες!

Αυτός είναι ο μόνος δρόμος:

Παρακολουθώ εδώ και 2-3 ημέρες τις ανταποκρίσεις και τα "αποκλειστικά" ρεπορτάζ για τις ξεφτίλες που μας κάνουν οι υπόλοιποι Ευρωπαίοι.

Χάνουμε την κυριαρχία, είναι ντροπή, είναι παράλογο, είναι απάνθρωπο, είναι, είναι...

Καλά μας κάνουν. Είμαστε καραγκιόζηδες. Μακάρι να έρθουν και να επιβάλουν ό,τι πρέπει να επιβληθεί. Η δικιά μας ηγεσία είναι παντελώς ανάξια (σε αυτή τουλάχιστον την φάση) να κάνει οτιδήποτε σωστό. Ας μας επιβληθεί λοιπόν!

ΖΗΤΩ Η ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΕΝΩΣΗ!

Έξω από αυτήν, τι;

My story, part I

Έχω ένα βίτσιο. Γουστάρω να επιβεβαιώνομαι. Να γράφω κάτι, να λέω κάτι, και μετά από λίγο καρό, να γίνεται αυτό που έχω πει. Αν δείτε την προμετωπίδα του blog, έχω γράψει ότι "ό,τι προβλέπουμε, επαληθεύεται". Τόσο πολύ ικανοποίηση νοιώθω!

Συνήθως, αυτά που προβλέπω είναι δυσάρεστα. Δεν ξέρω αν αυτή η ικανότητα που έχω, δουλεύει μόνο στα δυσάρεστα, αλλά οφείλουμε να παραδεχτούμε, ότι, τα τελευταία χρόνια δεν υπήρξαν και πολλά ευχάριστα τα οποία θα μπορούσε να προβλέψει ο οποιοσδήποτε...

Δεν αισθάνομαι ιδιαίτερος για αυτή την ικανότητα, ούτε την αποδίδω -φυσικά- σε κάποια υπερφυσική δύναμη. Απλώς τυχαίνει να συνδυάζω κάποιες ιδιότητες (ας πούμε,) που ενώ καθεμία τους δεν είναι ξεχωριστή, ο συδυασμός τους, μάλλον είναι πολύ σπάνιος και με βοηθά να αντιλαμβάνομαι κάποια πράγματα πιο νωρίς από ότι οι υπόλοιποι. Έτσι, ενδεικτικά, θεωρώ ότι τα παρακάτω συμβάλλουν ιδιαίτερα σε αυτό:

• Γεννήθηκα και μεγάλωσα στο κέντρο της Αθήνας και πήγα σχολείο στην πλ. Βάθη
  
• Ο πατέρας μου είχε μαγαζί και βοηθούσα (όσο μπορούσα) από τα 12 χρόνια μου. Στα 15 μου, για να καταλάβετε, οι γονείς μου έφυγαν για 10 μέρες για διακοπές στο εξωτερικό κι εγώ προσφέρθηκα να ανοίγω το μαγαζί, επειδή ήθελα να μαζέψω λεφτά να πάρω υπολογιστή... Τεράστια "μαγκιά" των γονιών μου που με εμπιστεύτηκαν, αλλά (νομίζω) τεράστια και η δική μου μαγκιά που το ζήτησα. Πιο πριν, γύρω στα 14, κρατούσα τα λογιστικά του πατέρα μου, με ένα γρήγορο κοίταγμα από τον λογιστή του, για να τσεκάρει ότι όλα ήταν Ο.Κ.
  
• Τελείωσα το λύκειο με χαμηλό βαθμό. Καμμία ελπίδα για Πανεπιστήμιο ή ΤΕΙ, σε κάποια φάση "έχασα την μπάλλα" με την ύλη γύρω στην Α' Λυκείου και δεν την ξαναβρήκα ποτέ. Τελείωσα το Λύκειο σχεδόν χωρίς διάβασμα, ένας απαράδεκτος φιλόλογος (που τώρα μαθαίνω είναι Λυκειάρχης!) με "άφησε" στα Αρχαία και ήταν από τις λίγες φορές που διάβασα κάπως συστηματικά για να γλυτώσω την ξεφτίλα της παραμονής στην ίδια τάξη. Ωστόσο, -πάντα χωρίς διάβασμα εννοείται- έλυνα τις ασκήσεις Γεωμετρίας πιο γρήγορα από τους καθηγητές και με κάποιους τρόπους που ούτε καν είχαν φανταστεί. (Επιδεικτικό κτύπημα στυλό στο θρανίο. Με κοιτά ο καθηγητής. "Αλέξανδρε τελείωσες;" -"ΝΑΙ" με σιγουριά. -"Πόσες γραμμές είναι η λύση σου;" -"Μισή σελίδα..." -"Έχεις κάνει λάθος." - "Μπά... μάλλον εσύ κάνεις λάθος. " [είπαμε πλατεία Βάθη - είχαμε μία οικοιότητα με μερικούς από τους καθηγητές]. - "Για έλα δείξε μας". Και σηκωνόμουν και τους έδειχνα. ΓΚΝΤΟΥΠ ο καθηγητής. Περιττό να πω, 20άρι στην γεωμετρία δεν πήρα ποτέ. Είχα καταταγεί στους losers στο μυαλό των καθηγητών μου. Ή μία άλλη φορά που ξεφτίλισα μία Φυσικού. Μου είχε βάλει 8, 9, κι 9 στα τρίμηνα, ενώ ρε παιδιά, σοβαρά τώρα, δεν διάβαζα, αλλά δεν ήμουνα και τόσο απαράδεκτος. Στις εξετάσεις του καλοκαιριού, ενώ ήμασταν έτοιμοι να αρχίσουμε το διαγώνισμα, με πλησιάζει και μου λέει "- Πόσο χρειάζεσαι για να περάσεις;". "12" της λέω. "Θα δώ τι μπορώ να κάνω" μου λέει. "Όχι", της απαντώ, "εσύ θα δεις τι μπορώ να κάνω εγώ". Έγραψα 18. Δηλαδή, 20 έγραψα, αλλά τι να έβαζε; μετά από τέτοια ξεφτίλα; Βρήκε κάτι ορθογραφικά προφανώς και κάποιες μουντζούρες και μου έκοψε 2 ποντάκια...
  Δηλαδή, θέλω να πω, είχα μυαλό, αλλά δεν ήθελα να το χρησιμοποιώ για μαλακίες. Πολύ απλά δεν έβλεπα εκείνη την εποχή, ποιό το νόημα του διαβάσματος, ποιό το νόημα αυτής της βαθμοθυρίας, τι αξίζει τελικά όλη αυτή η προσπάθεια. Και φυσικά, στο Λύκειο, δεν είχαμε και τους καθηγητές που θα μπορούσαν να ενθουσιάσουν, να μας κάνουν να καταλάβουμε ποιό είναι το νόημα της μόρφωσης. Μόνο μία φορά βρε παιδιά, ένας καθηγητής έπιασε και εμένα και τον φίλο μου τον Πέτρο (ο έτερος καπαδόκης της Γεωμετρίας), σε ένα διάλειμμα και μας είπε "Ρε μαλάκες", (είπαμε, πλατεία Βάθη), "έχετε μυαλό, διαβάστε λίγο, ένας χρόνος έμεινε..." Ο Πέτρος πέρασε, με την δεύτερη νομίζω. Εμένα μου άρεσαν μόνο οι υπολογιστές. Μηχανικοί Πληροφορικής Πάτρας, τότε, η μόνη σχολή, μέσος όρος 19,8. Καληνύχτα, ούτε μία στο εκατομμύριο.
• Μετά τελείωσα μία τεχνική σχολή Πληροφορικής (για την αναβολή), πάλι χωρίς διάβασμα, (εδώ όμως ήταν γελοιωδώς εύκολα) και το Π1 (δηλαδή προγραμματιστές 1) του ΕΛΚΕΠΑ. Για να μπεις στο ΕΛΚΕΠΑ τότε, έπρεπε να έχεις βουλευτή και πάνω. Αλλά εγώ πήγα καμικάζι. Οι εξετάσεις ήταν τεστ νοημοσύνης. Δώσαμε 1020 άτομα. Πέρασαμε 105. Ήμουν 4ος. Δεν είχα βύσμα.
  
• Μετά ήταν ο Στρατός. Πήγα στην Χίο, στρατός ξηράς, ήξερα από υπολογιστές, με βάλαν σε ενα λογιστήριο, έκανα 2 μήνες σκηνάκια και καμμιά πενηνταριά βολές (αφού κάθησα 12 μήνες σε παραμεθόριο, τι περιμένατε;), και πάνω που ήθελα εξήντα-κάτι μέρες να απολυθώ στο δεκαπεντάμηνο, τρώω μία μετάθεση αγγούρι στην Αθήνα, γίνεται δεκαεννιάμηνο, και τέσσερις μήνες παραπάνω θητεία λόγω "εντοπιότητας"!
  
• Αλλά πέρασε κι αυτό. Βγαίνω λοιπόν, και πάω να πιάσω δουλειά. "Τι ξέρεις παλληκάρι μου;" " BASIC, COBOL, Turbo Pascal και λίγο UNIX" "Ε, χμ, ναι. Να σε ενημερώσω για κάτι; Έχουν βγει τα Windows και τώρα δουλευουμε σε visual περιβάλλοντα". "Ευχαριστώ, γειά σας". Μετά την θητεία, μιλάμε, δεν είχα λεφτά να πάρω ούτε υπολογιστή να προσπαθήσω μόνος μου να ξαναμπώ στο παιγχνίδι - πόσο μάλλον για σεμινάρια-. Ήθελα λεφτά, ήθελα ανεξαρτησία.
  
• Έγινα ασφαλιστής. Πλήρης αποτυχία. Μου έλεγε ο πελάτης "Εντάξει" κι εγώ του έλεγα "ξανασκέψου το, είναι παγίδα". Δεν κορόιδεψα κανέναν και όταν ο διευθυντής μου -βλέποντας την οικονομική μου κατάσταση- μου πρότεινε να με βάλει σε μισθοδοσία (βασικά να με επιδοτήσει), ενώ είχα 6 μήνες χωρίς ούτε ένα συμβόλαιο (ήθελα να αρχίσω από ξένους και όχι από συγγενείς γνωστούς και φίλους), μάζεψα τα πραγματάκια μου κι έφυγα... Πόσο πρέπει να με συμπάθησε αυτός ο άνθρωπος!;
• Έγινα πωλητής πληροφορικής σε μία αλυσίδα λιανικής. Στα 2 χρόνια, με πρότειναν για product manager, παρότι, τυπικά, δεν ήμουν παρά μόνο απόφοιτος Λυκείου. Την θέση τελικά πήρε ένας άσχετος, που εγώ είχα εκπαιδεύσει, και ήξερα, σε σχέση με αυτόν, τα δεκαπλάσια, και στους υπολογιστές, αλλά και στο εμπορικό κομμάτι. Είχε όμως πτυχίο ΤΕΙ. Για το επόμενο δίμηνο, όσο δηλαδή έκατσα στην εταιρία, με έπαιρνε κάθε μέρα τηλέφωνο να με ρωτάει πράγματα, εγώ στο κατάστημα, να εξυπηρετώ πελάτες κι αυτός στο γραφείο του. Μου πρότεινε τελικά, να γίνω "βοηθός" του. Η ξεφτίλα έχει και τα όριά της.
• Παραιτούμαι και αναλαμβάνω υπεύθυνος καταστήματος σε άλλη εταιρία. Τρελλή δουλειά. Θέλω να πω, ήδη ανέφερα ότι εργάζομαι από τα 12, δεν "μασάω" στην σκληρή δουλειά, αλλά εκεί ήταν απαράδεκτα. Δηλαδή, δεν έβγαινε η δουλειά, τι άλλο να πω; 100 άτομα στα κεντρικά γραφεία, 10 στα καταστήματα. Τρέλλα, παράνοια. Ταυτόχρονα, ψάχνω σαν πούστης λύση για σπουδές. Με πόνεσε ο άσχετος με το πτυχίο ΤΕΙ που μου 'φαγε την θέση. Ξαφνικά, ξύπνησα. Ήταν όμως αργά;
• Αγοράζω τα βιβλία της Τρίτης Λυκείου για να δώσω Πανελλήνιες, στα 29 μου. Αλλά πολύ διάβασμα, πολύς χρόνος, και αμφίβολα αποτελέσματα. Το απορίπτω. Ταυτόχρονα, ζητώ πληροφορίες στο Αγγλικό ανοικτό πανεπιστήμιο. 4000 λίρες τον χρόνο, για 3 χρόνια. 12000 λίρες, μιλάμε για εκατομμύρια δραχμές, ίσα που θα έβγαινα αν έδινα όλα τα λεφτά από τον μισθό μου! Αλλά είχα και πολύ πείσμα, για τον άσχετο που μου έφαγε την θέση, για το κωλο σχολείο που πήγαινα, για τον εαυτό μου που πάντα "είχε μυαλό αλλά δεν διάβαζε", για τους καθηγητές που ήταν στα αρχίδια τους, να κάνουν τις ώρες τους και να φύγουν το συντομότερο από κει μέσα... Η φάση είναι όμως, ότι διάβαζα. Διάβαζα οτιδήποτε, εκτός από το υποχρεωτικό. Και τις λίγες φορές που άνοιγα σχολικό βιβλίο, αφού διάβαζα μία φορά το μάθημαα της ημέρας, δεν ξαναγύριζα στην αρχή για να το ξαναδιαβάσω και να το μάθω - το θεωρούσα γελοίο! "μα μόλις το διάβασα αυτό" - και συνέχιζα στις επόμενες σελίδες, μέχρι το τέλος του βιβλίου. Ικανοποίηση μεν, "διάβασα όλη την ιστορία, τωρα ξέρω τι γίνεται μετά" αλλά αποτέλεσμα μάπα. Η φάση είναι ότι από τους τότε συμμαθητές μου, τους παπαγάλους, δεν έχει μείνει τίποτε από γνώσεις, για ρώτα και μένα όμως ΤΩΡΑ! Τελικά, από θέμα απόκτησης γνώσεων, η δικιά μου μέθοδος είναι πολύ καλύτερη. Αλλά τι να το κάνεις; Δεν παίρνεις βαθμούς έτσι!
• Μαθαίνω από κάπου ότι ανοίγει και στην Ελλάδα Ανοικτό Πανεπιστήμιο! Σε νορμάλ τιμές, 450 χιλιάρικα τον χρόνο! Κάνω αίτηση, μετά από 2 μήνες με ειδοποιούν ότι είμαι επιλαχών, μετά από μία εβδομάδα με ενημερώνουν ότι μπορώ να καταθέσω τα λεφτά για να αρχίσω μαθήματα!
• Πάω με μία ψυχολογία "ρε πούστηδες θα σας γαμήσω τώρα!" Αρχίζω δυναμικά, κάνω όλες τις ασκήσεις, πάω σε όλες τις συμβουλευτικές συναντήσεις, από το άχτι μου παίρνω το μάξιμουμ των μαθημάτων κάθε χρονιά, στόχος το ελάχιστο χρονικό διάστημα: τα 4 χρόνια, ούτε ένας μήνας παραπάνω!
• Στο εξάμηνο πάνω, εκμεταλεύομαι τις σπουδές και επιτέλους φέυγω από το εμποροϋπαλληλίκι και αναλαμβάνω τις πωλήσεις μίας εταιρίας λογισμικού. Στόχος και φράση κλειδί: "Θέλω να συνδυάσω χόμπι, τρέλλα, δηλαδή Πληροφορική, με τις σπουδές, δηλαδή την Διοίκηση επιχειρήσεων. Μεγαλεία: Πενθήμερο! Ελαστικό ωράριο! 8-10 το πρωί προσέλευση, φεύγεις αφού συμπληρώσεις οκτάωρο. Οχι σαν τα καταστήματα που αργούσες 5 λεπτά και γινόταν κόλαση! "Αν ξαναργήσεις, σε απολύω!"
  
• Πάνω στην διετία στο ΕΑΠ, και ενώ από πολύ νωρίτερα είχα σταματήσει τις τυπικούρες και το πολύ διάβασμα, αρχίζουν τα ζόρια. Όχι, τα μαθήματα, είχαν την ίδια δυσκολία, η επαγγελματική εμπειρία πλέον περίσσευε (και αυτό βοηθά τρελλά στο ΕΑΠ), αλλά βγαίνει η κούραση (δουλειά πλήρης και εντατική και σπουδές ταυτόχρονα, έτσι;), υπάρχουν ακόμα 2 χρόνια μπροστά για το πτυχίο, και η δουλειά στην (όχι πιά τόσο) νέα εταιρία, πάει κατά διαόλου... Μιλάμε για την κρίση του 2003, αν θυμάστε, μόλις είχε σκάσει η φούσκα των εταιριών e-commerce και η μπάλλα πήρε όλη την Πληροφορική...
• Ξαναεκμεταλεύομαι το "will be soon have degree" και προσλαμβάνομαι ως brand manager σε μία μικρή, αλλά πολυεθνική εταιρία που είχε και δίκτυο καταστημάτων. Με καθυστέριση 5 περίπου χρόνων, παίρνω την εκδίκησή μου για τον άσχετο που μου έφαγε την θέση του product manager στην πρώτη - πρώτη εταιρία! Αυτός; Άνεργος και ψάχνει για δουλειά. Εγώ; Τυπικά, ακόμα απόφοιτος Λυκείου και μόνον! Ποιός έχασε τελικά; Εγώ πάντως, όχι! ΧΑ!
• Παίρνω το πτυχίο, περνώντας όλα τα μαθήματα με την πρώτη, στα 4 χρόνια. Όλα τα μαθήματα είπαμε; Όχι. Στο τελευταίο, ένας καθηγητής από το Πανεπιστήμιο Πειραιά, με κόβει στην Διοίκηση Ολικής Ποιότητας! Έχω περάσει με την πρώτη μάκρο, μίκρο, χρηματοοικονομικά, λογιστικές, μάρκετινκ, διοίκηση, δίκαιο και με αφήνει στην Ολική Ποιότητα! ΚΑΙ ΜΕ 4,8!!! Έλεος! Τον παίρνω τηλέφωνο. "Έγραψα καλύτερα" "Ναι, αλλά δεν είχες διαβάσει" "Ναι, αλλά έγραψα! Τι να διαβάσω; Τα ξέρω από την εργασία μου και την τωρινή και την προηγούμενη, στην πράξη! Δεν είμαι πιτσιρικάς!" " Πρέπει να διαβάζεις". Τον άτιμο! Τελευταίο μάθημα, πριν το πτυχίο! Και όχι ένα οποιοδήποτε πτυχίο που έρχεται φυσιολογικά, στα 25 σου χρόνια ας πούμε... Ένα πτυχίο με άχτι, που το χρηματοδοτώ εγώ ο ίδιος, όντας σκληρά εργαζόμενος και με το background που ήδη ξέρετε, στα 34 μου χρόνια... Μετά από 15 μέρες, επαναληπτική εξέταση. Έγραψα 9,7. Πτυχιούχος. Συνολικό διάβασμα όλα αυτά τα 4 χρόνια; Υπολογίζω καμμιά 50ριά ώρες. I did it my way!!!
  
• Στο καπάκι, και με την κεκτημένη ταχύτητα, γράφομαι σε ένα αγγλόφωνο master πληροφορικής (συστήματα πληροφορικής για επιχειρήσεις) σε συνεργασία ενός εδώ πανεπιστημίου με ένα πανεπιστήμιο του εξωτερικού. Πρώτη εργασία, στο δίμηνο, βαθμός Α. Στο τρίμηνο πάνω, τα παράτησα. Εγώ ήμουν αυτός που έκανα παράδοση μέσα στο μάθημα και όχι οι καθηγητές. Να πληρώνω, (8000 ευρώ σύνολο!) αντί να με πληρώνουν, δεν το δέχομαι. Μέχρι πέρυσι με έπαιρναν τηλέφωνο για να συνεχίσω... Αμ δέ. Πολύ χαμηλή ποιότητα σπουδών. Έμαθα φέτος, ότι το συγκεκριμένο πρόγραμμα καταργήθηκε. Και πολύ κράτησε, αν θέλετε την γνώμη μου. Τέλος πάντων, πήρα και μία γεύση από μάστερ...
  

Συνεχίζεται...

Γιατί....;

...
Σε όλο τον κόσμο επιτρέπεται η φωτογράφηση μέσα στα Μουσεία, αλλά στο νέο μουσείο της Ακρόπολης απαγορεύεται;

Και γιατί ενώ (για παράδειγμα) στο Λούβρο αγοράζεις λεύκωμα με 12 ευρώ σε εμάς έχει πάνω από 40 αν θες κάτι αξιόλογο; (και αυτό εκδόσεως μουσείου Μπενάκη και άλλων ιδιωτών αλλά όχι του ίδιου του Μουσείου της Ακρόπολης;)

Πάλι πλησιάζει ΑΥΤΗ η εποχή του Χρόνου...

Αρχίσαμε πάλι...

Να ρωτήσω κι εγώ ο αφελής κάτι;

Όταν η οικονομία πήγαινε καλά και δεν υπήρχαν αυτά τα προβλήματα, αυτοί οι κύριοι, ζήτησαν ΝΑ ΜΗΝ ανοίξουν την τελευταία Κυριακή του Δεκέμβρη;

Έτσι, ρε παιδι μου, για πλάκα, χάρη στο κλίμα των "άγιων" ημερών, να δώσουν ένα ρεπό παραπάνω στους υπαλλήλους τους.

Δεν θυμάμαι κάτι τέτοιο. Αντίθετα, ΠΑΝΤΑ θυμάμαι να ζητάνε παραπάνω δουλειά από τους εργαζόμενους.

Και τι σημαίνει παραπάνω δουλειά, αυτές τις μέρες...

Να σας θυμίσω...κι εδώ, αλλά ακόμα καλύτερα κι ΕΔΩ, όπου κάνω και τις προτάσεις μου!

Τα ξαναγράφω:

Η αδικία αυτή πρέπει να σταματήσει.

Για αυτόν τον λόγο, σας καλώ:

1. Κανείς να μην καταναλώσει τις Κυριακές που τα καταστήματα παραμένουν ανοικτά λόγω εορταστικού Ωραρίου. Ειδικά την Κυριακή που μας έρχεται την οποία την φόρτωσαν στους εργαζόμενους λόγω των επεισοδίων, που και αυτά οφείλονται στην κρατική αυθαιρεσία.
2. ΝΑ τηρείτε το ωράριο λειτουργίας των καταστημάτων σαν να μην υπήρχε εορταστικό ωράριο. Δηλαδή, για όσα καταστήματα παραμένουν κλειστά Δευτέρες και Τετάρτες απογεύματα, αυτές τις ημέρες και ώρες να μην ψωνίζει κανείς.
3. Να είστε ευγενικοί και υπομονετικοί με τους συνανθρώπους μας που σας εξυπηρετούν
4. Να διαδώσετε αυτό το μήνυμα σε όσους περισσότερους μπορείτε.

Μόνο έμπρακτα μπορούμε να αποδείξουμε ότι νοιαζόμαστε. Μόνο έμπρακτα μπορούμε να καταφέρουμε την κατάργηση του θεσμού της δουλείας.

Κλιματική αλλαγή

Αν για την Ελλάδα οι συνέπειες είναι κάτι σε tropical, εμένα προσωπικά μου κάνει. 6 μήνες ξηρασία και 6 μήνες η περίοδος των βροχών.

Δεν με χαλάει καθόλου. Φοίνικες, ζούγκλα, τίγρεις, κοάλα, πιθηκάκια...

Φυσικά αστειεύομαι. Αλλά πολύ νερό βρε παιδί μου!

ΚΑι δεν θέλω ΤΩΡΑ βροχή λέμε!

Ψυχή Βαθειά

Ταινία, που την ξεχνάς μόλις βγεις από τον κινηματογράφο.

Καλή βρε παιδί μου, αλλά λίγη...

Λάμπουν!

Λαμπερά πρόσωπα! Που είναι τα λαμπερά πρόσωπα;

Θέλω τα λαμπερά πρόσωπά μου!

Με έναν Μαρκουλάκη θα την βγάλουμε κι έναν Καφεντζόπουλο;

Σιγά την λάμψη!

Τι να κάνω ρε γαμότο;

Σκέφτομαι πολύ αυτές τις μέρες, που πλησιάζουν οι ευρωεκλογές.

Πως να εκφράσω την κατάντια;

Ποιός είναι ο καλύτερος τρόπος να περάσω το μήνυμα;

Πως θα μπορούσαν να βοηθήσουν τα blogs;

Καμμιά ιδέα; Που να αποδώσει κιόλας;