Βλέπεις τον τοίχο να έρχεται; Πάτα γκάζι. Έτσι κάνουν οι Ήρωες για να τους γράψει η Ιστορία.

Βρισκόμαστε στον 6ο χρόνο της κρίσης και αφού δοκιμάσαμε όλο σχεδόν το πολιτικό φάσμα, σήμερα κυβερνά ο Σύριζα. 

Στην αρχή της Κρίσης είχα την ελπίδα ότι θα βγούμε ισχυρότεροι από αυτή και ότι είχαμε μπροστά μας μία πρώτης τάξεως ευκαιρία να βελτιώσουμε τα κακώς κείμενα που υπήρχαν εδώ και δεκαετίες.

Σήμερα, αισθάνομαι ότι είμαστε ακόμη στο μηδέν και μάλιστα πάμε από το κακό στο χειρότερο. Έχουμε εμπλακεί σε ένα ψεύτικο δίλημμα  "Μνημόνιο - Αντιμνημόνιο" και δεν διατυπώνεται από κανέναν ένα σχέδιο εξόδου από την Κρίση. Κι αυτός είναι ο μεγαλύτερος κίνδυνος. Διολισθαίνουμε σιγά σιγά, "ανεπαισθήτως" στον Τρίτο Κόσμο. Και είναι πολύ διαφορετικό να ανήκεις στον Τρίτο Κόσμο και να παλεύεις να βελτιώσεις τις συνθήκες ζωής των πολιτών σου, από το να ανήκεις στις 30 ισχυρότερες οικονομίες και να κατρακυλάςσυνεχώς παρακάτω.

Με αυτό το σκεπτικό και μόνο, μπορώ να δικαιολογήσω την αγανάκτηση του κόσμου αλλά και τις υποσχέσεις του Σύριζα για επαναδιαπραγμάτευση δεδομένου ότι ένα κράτος και μία υπεύθυνη ηγεσία δεν μπορεί να κάτσει να παρακολουθεί αυτή την κατρακύλα με απάθεια.

Αλλά η συμφωνία μου φτάνει ως εκεί. Διότι η αντιπολίτευση που άσκησε ο Σύριζα ήταν όχι απλά στείρα, αλλά καταστροφική. Για ποιόν λόγο για παράδειγμα ο Σύριζα δεν πίεσε για αφορολόγητο πρώτης (ίσως και πρώτης εξοχικής) κατοικίας κατά την διάρκεια του αντιΧαρατσικού αγώνα; Παρά μόνο έλεγε στους φορολογούμενους να μην πληρώσουν; Δηλαδή κάποιος που έχει 10 διαμερίσματα δεν πρέπει να πληρώσει παραπάνω από αυτόν που έχει ένα, ή από εμένα που μένω στο νοίκι; Αν δεν πλήρωνε κανείς το χαράτσι, ποιός θα πλήρωνε τελικά τους φόρους τους απαραίτητους για την λειτουργία του Κράτους και των όποιων ελάχιστων κοινωνικών παροχών έχουν απομείνει;

Το αποτέλεσμα ήταν να πληρώσει ο Λαουτζίκος και να μην πληρώνουν οι εισοδηματίες και οι έχοντες. Έχοντες, που οι ακίνητες περιουσίες τους μετριούνται σε πολυκατοικίες διαμερισμάτων. Δεν πλήρωσαν και όχι μόνο αυτό θεωρήθηκε αντικοινωνικό, αλλά επιπρόσθετα θεωρήθηκε και  το ιδεολογικά ευκταίο. Ποιός ο λόγος ο Σύριζα να υπερασπιστεί τόσο άδικα αυτή την κοινωνική ομάδα; Είναι Αριστερή Πολιτική αυτή;

Για ποιόν λόγο καταδίκασε ολοκληρωτικά το Μνημόνιο χωρίς να δεχθεί τα σημεία που κατά κοινή ομολογία ήταν θετικά; Όπως ο έλεγχος πλούτευσης δημοσίων υπαλλήλων, η αξιολόγηση, η καταπολέμηση της φοροδιαφυγής, ο περιορισμός της γραφειοκρατίας; Αναλωθήκαμε περισσότερο από 5 χρόνια τώρα σε μία αντιπαράθεση χωρίς πραγματικό αντικείμενο. Και πολλοί Συριζαίοι (και ΑΝΕΛ) συνεχίζουν, παρότι βλέπουν την πορεία των πραγμάτων.

Τώρα ο Σύριζα και οι ΑΝΕΛ κυβερνούν, κάνουν εκκλήσεις εθνικής υποχρέωσης πληρωμής των φόρων, συμπεριλαμβανομένου του Χαρατσιού, που δεν καταργείται. Ανέβασαν το θερμόμετρο της αντιπαράθεσης στα κόκκινα, χαρακτηρίζοντας όσους είχαν μία κάπως διαφορετική άποψη ως εθνικούς μειοδότες, δοσίλογους, προδότες, απειλώντας ότι θα φέρουν κρεμάλες μόλις εκλεγούν! 

Γιατί αμφισβητούσαν συνεχώς το δικαίωμα των προηγουμένων κυβερνήσεων να αποφασίζουν προφασιζόμενοι ότι τάχα αποτελούσαν μειοψηφικές κυβερνήσεις ενώ τώρα οι ίδιοι κυβερνούν με ακόμη μικρότερα ποσοστά; Ντρέπομαι που το γράφω, αλλά η συμπεριφορά της ΝΔ και του Πασόκ σήμερα είναι εξαιρετικά πιο θεσμική και αναπόφευκτα αναδεικνύει την πρότερη συμπεριφορά των ΣύριζΑΝΕΛ ως ερασιτεχνική - στην καλύτερη περίπτωση.

Το πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης ήταν εξ' αρχής ανέφικτο. Αυτό ήταν εύκολα κατανοητό ακόμη κι από πρωτοετή φοιτητή Οικονομικών, ακόμη κι από έναν έξυπνο πολίτη που απλά ξέρει κάπως την πιάτσα. Το να δικαιολογεί κανείς αυτά τα γελοία πράγματα που γίνονται λέγοντας ότι αυτή "είναι η βούληση του Ελληνικού Λαού" είναι το ίδιο σαν να υποχρεώνει τον Γερμανικό (αλλά και τον Ισπανικό, και τον Ιταλικό και άλλους 15) Λαούς να πληρώνουν επ' άπειρον (στο διηνεκές που λέει και ο Γιάνης) τις Ελληνικές δαπάνες (και σπατάλες θα προσθέσω εγώ) χωρίς κανέναν έλεγχο και χωρίς καμία ελπίδα αποπληρωμής.

Λαμβάνω σαν δεδομένο ότι η πλειοψηφία των Ελλήνων είναι αντιμνημονιακή. Αυτό καταγράφηκε έστω και οριακά και στις πρόσφατες εκλογές. Η στήριξη που καταγράφεται στην Κυβέρνηση, αν και σταδιακά  πέφτει, είναι ακόμα συντριπτικά ισχυρή ειδικά έναντι των εναλλακτικών επιλογών που έχουν οι ψηφοφόροι. Που για να λέμε την αλήθεια, δεν αποτελούν και καμία αξιόλογη επιλογή για λύση... Η εκλογική διέξοδος δεν υφίσταται υπό την έννοια ότι θα μπορούσε να αλλάξει τους συσχετισμούς. Δύο πράγματα μπορεί να συμβαίνουν λοιπόν: 

Αν υποθέσουμε ότι έχουμε άδικο, τότε πολύ σωστά οι εταίροι μας επιμένουν στην υιοθέτηση των αλλαγών και στην λήψη σκληρών μέτρων. Ταυτόχρονα εμείς αυτοκτονικά ξεροκέφαλοι επιμένουμε στην επικράτησή μας, ζητώντας την όποια λύση προς όφελός μας και σε βάρος όσων λαών πληρώνουν, εκβιάζοντας με μπουρλότο και Κούγκι την Ευρωπαϊκή και Παγκόσμια Οικονομία. Σε αυτή την περίπτωση, κάθε αντίδραση των εταίρων μας αν και σε εμάς μπορεί να φαίνεται εχθρική μπορεί πολύ εύκολα να δικαιολογηθεί ως αυτοάμυνα (ιστορικά μιλώντας). Σε αυτή την άποψη συναινούν οι αναλύσεις του Διεθνούς Τύπου, οι δηλώσεις παραδοσιακά φιλελλήνων προσωπικοτήτων, η στάση των εταίρων μας συμπεριλαμβανομένης της Κύπρου και το κυριότερο των Λαών τους αλλά και των συντριπτικά περισσοτέρων ανεξάρτητων αναλυτών.

Αν υποθέσουμε ότι έχουμε δίκιο, τότε είμαστε ο πιο κατατρεγμένος Λαός της Οικουμένης, Έθνος Ανάδελφον και συνωμοτικά όλοι θέλουν το κακό μας. Γιατί όμως; Δύσκολα απαντιέται αυτό το ερώτημα αν συνυπολογίσουμε τα δεδομένα της Ελληνικής Οικονομίας, ειδικά όπως έχει καταντήσει τα τελευταία χρόνια. Μπορούμε βέβαια, να καταφύγουμε σε θεωρίες συνωμοσίας, αλλά το πρόβλημα είναι ακριβώς αυτό: Οι απαντήσεις, θα  είναι απαντήσεις σε θεωρίες συνωμοσίας. Ας το αφήσουμε αυτό το πεδίο στους ΑΝΕΛ. που τόσο τους ταιριάζει εξάλλου. Πολύ πιο πιθανό είναι εγώ να έχω κάνει λάθος στην ανάλυσή μου για τις αιτίες του κατατρεγμού μας.

Ωστόσο, ακόμη κι έτσι, μας ταιριάζει πολύ περισσότερο μιαν άλλη ανάλυση: Η ανάλυση του Θουκυδίδη στον διάλογο των Αθηναίων και των Μηλίων κατά την διάρκεια του Πελοποννησιακού Πολέμου. Οι Μήλιοι, είχαν δίκιο. Αυτό όμως, δεν εμπόδισε καθόλου την καταστροφή τους.

Γιατί δεν μπορούμε να λύσουμε τα προβλήματα;

Θέλω σήμερα να γράψω για το αδιέξοδο στο οποίο έχουμε περιέλθει, αλλά όχι με τους όρους που συνήθως διεξάγεται ο δημόσιος διάλογος, αλλά με τους όρους της πραγματικότητας όπως τουλάχιστον εγώ την αντιλαμβάνομαι.

Εδώ και καιρό προσπαθώ να γράψω κάποια πόστ για τα μεγάλα θέματα και τις μεγάλες αντιθέσεις που κυριαρχούν στην κοινωνία σήμερα. Παρότι διαβάζω πολύ και ενημερώνομαι από πολλές πηγές, πουθενά δεν έχω βρει μία (κατά την γνώμη μου) συνεκτική ολική άποψη για τα γεγονότα, τις αιτίες και τις λύσεις που πρέπει να αναζητήσουμε. Είμαστε θαρρώ ακόμα εγκλωβισμένοι σε ιδεοληψίες – μεγάλο μέρος της κοινωνίας τουλάχιστον. Οι αναλύσεις που προβάλλονται ως προτάσεις εξόδου από την κρίση, είναι αποσπασματικές ή πλασματικές και σε κάθε περίπτωση μη-επιστημονικές.

Τι εννοώ με αυτό: Όταν θέλει κανείς να λύσει πραγματικά ένα πρόβλημα, και μάλιστα τόσο σύνθετο όσο το πρόβλημα της Οικονομίας μίας χώρας, θα πρέπει να συλλέξει όλα τα στοιχεία που μπορεί να βρει, να τα διασταυρώσει, να τα αξιολογήσει, να τα κατηγοριοποιήσει, να τα κατατάξει και τελικά να τα αναλύσει. Στην Ελλάδα, δεν μπορούμε να κάνουμε ούτε καν αυτό. Πρέπει επειγόντως να μαζέψουμε τα στοιχεία και να συμφωνήσουμε επί αυτών, έτσι ώστε καθένας να επιχειρηματολογεί πάνω στα κοινά στοιχεία, και να μην προτάσσει μόνο όποια στοιχεία ή να χρησιμοποιεί όποια πηγή βολεύει την επιχειρηματολογία του.

Επίσης, όταν κάποιος αναλύει ένα πρόβλημα, δεν πρέπει να ξεκινά με την λύση ήδη προδιαγεγραμμένη μέσα στο μυαλό του. Αντίθετα: Πρέπει να επιδιώκει να βρει περιπτώσεις που αντικρούουν το θεωρητικό συμπέρασμά του. Ακόμα κι όταν κάποιος άλλος καταφέρνει να καταρρίψει ένα επιχείρημα ή ένα συμπέρασμά μας, δεν πρέπει να το βλέπουμε αυτό ως απειλή, αλλά ως συνεισφορά στην προσπάθεια επίλυσης του προβλήματός μας. Και το ιδεολογικό μας “οπλοστάσιο” το χρησιμοποιούμε στο τέλος, όταν, έχοντας συγκεντρώσει όλα τα δεδομένα, μπορούμε να προτείνουμε λύση. Και σε καμία περίπτωση δεν (πρέπει να) ξεκινούμε την ανάλυση μας ερμηνεύοντας τα προβλήματα βάσει της ιδεολογίας μας.

Όλα τα παραπάνω βέβαια, εφόσον θέλουμε να βρεθεί η βέλτιστη λύση στο πρόβλημα – και όχι απλά μία λύση που θα οδηγεί στην επόμενη μέρα που θα έχει συνθήκες που θα ευνοούν εμάς – σε βάρος της υπόλοιπης κοινωνίας. Εάν οι πολιτικοί και τα κόμματα έχουν κάθε συμφέρον να επιδιώξουν κάτι τέτοιο, οι απλοί πολίτες θα πρέπει να τους εμποδίσουν, ή, ακόμη καλύτερα να τους εγκαταλείψουν.

Το πρώτο παράδειγμα που θα αναφέρω για να κάνω πιο σαφή την θέση μου είναι το παράδειγμα αυτής που ονομάζουμε “φιλελεύθερης” σχολής σκέψης. Μία από τις αρχές, από τις εμμονές θα έλεγα εγώ, αυτής της σχολής, είναι η προσπάθεια για ελαστικοποίηση των εργασιακών σχέσεων, που αν πραγματοποιηθεί θα επιτρέψει μεγαλύτερη άνεση στον εργοδότη να μεταβάλλει τα ωράρια εργασίας, τις άδειες, τα ρεπό, βάσει των ανά περίσταση αναγκών του φόρτου εργασίας. Επίσης, παρέχονται συνήθως στοιχεία, που αποδεικνύουν ότι η εργατική νομοθεσία στην Ελλάδα είναι από τις πιο αυστηρές στην Ε.Ε. και ότι, όπου έχει εφαρμοστεί η flexicurity, έχει επιτύχει σημαντικά οφέλη στην παραγωγικότητα.
Ωστόσο, αποσιωπάται εντελώς το γεγονός ότι μεγάλο μέρος του εργατικού δυναμικού απασχολείται ήδη (παρανόμως) σε ρυθμούς εξοντωτικούς. Αποσιωπάται το γεγονός ότι μεγάλο μέρος του εργατικού δυναμικού εργάζεται ανασφάλιστο. Αποσιωπάται το γεγονός ότι η επιθεώρηση εργασίας είναι ανύπαρκτη. Τι μπορείς να πεις στον υπάλληλο που είναι δηλωμένος για τετράωρη ημιαπασχόληση, αλλά στην πραγματικότητα εργάζεται εξαήμερο, δωδεκάωρο, χωρίς διάλλειμα;

Είναι η δικαιολογία “δεν φταίει η τρόικα για αυτό” ή “η ανάλυσή μου προϋποθέτει αυστηρό έλεγχο” επαρκής; Δεν είναι. Πολύ απλά, διότι συνήθως αυτός που το λέει αυτό, παράλληλα πιέζει για περιορισμό του Δημοσίου και άρα, και των ελεγκτών της επιθεώρησης εργασίας. Πως θα τα πετύχουμε λοιπόν και τα δύο αυτά μαζί;

Οπότε, δύο φορές λάθος: ΠΡΩΤΟΝ, αγνόηση ή απόκρυψη της πραγματικότητας, ΔΕΥΤΕΡΟΝ, αδύνατη λύση, λόγω έλλειψης (και αδυναμία ενίσχυσης) του ελεγκτικού μηχανισμού.

ΟΧΙ λοιπόν, δεν μπορεί να γίνει αποδεκτή αυτή η λύση. Πρέπει πρώτα να αποδειχθεί ότι γίνεται αντιληπτό το πρόβλημα στην ολότητά του και στην συνέχεια, να αντισταθμιστούν με κάποιον τρόπο τα προβλήματα που υπάρχουν. Μέχρι τότε, η πρότασή αυτή, δεν περνάει.

Το δεύτερο παράδειγμα, αφορά την αριστερή οπτική, που πολλές φορές τονίζει κι επιμένει ότι ο Δημόσιος τομέας στην Ελλάδα είναι στον μέσο όρο της Ε.Ε. και για αυτό, προσπάθειά ελάττωσης του είναι άδικη και κυρίως, θα στερήσει πολύτιμες υπηρεσίες από τις φτωχότερες ειδικά τάξεις.
Αυτός ο ισχυρισμός, δεν λαμβάνει καθόλου υπόψη το γεγονός ότι ο Δημόσιος τομέας δεν λειτουργεί στην Ελλάδα. Απλά δεν λειτουργεί! Δεν φτάνω στο σημείο να πω ότι προκαλεί εμπόδια (πράγμα που ισχύει).  Σίγουρα όμως είναι ανεπαρκές -για να μην πω τίποτα χειρότερο- να ισχυρίζεται κανείς, ότι αξίζει να πληρώνουμε τα χρήματα που πληρώνουμε για να έχουμε αυτή την ποιότητα υπηρεσιών. Ακόμη μία φορά, αγνοείται η πραγματικότητα, για να ταιριάξει με την ιδεοληψία μας.

Το τρίτο παράδειγμα, αφορά και πάλι την Αριστερά. Το να ισχυρίζεται κάποιος ότι “θα φορολογήσω τους πλουσίους” χωρίς να αναφέρεται καθόλου στην φοροδιαφυγή και στους τρόπους καταπολέμησής της, έτσι ώστε κάθε πολίτης να φορολογείται ανάλογα με την φοροδοτική του ικανότητα και όχι ανάλογα με την επαγγελματική του κάστα, είναι όχι μόνο ελλιπές, αλλά κυρίως απαράδεκτο. Παρότι ένα σωρό αξιόπιστες πηγές και έρευνες αναφέρουν ξανά και ξανά και ξανά το πρόβλημα, η εν Ελλάδι Αριστερά, επιλέγει να μην το λαμβάνει υπόψη.
Κατά την ταπεινή μου άποψη, Αριστερή θέση θα ήταν η φορολογική ασυλία των μισθωτών για 10 χρόνια, διότι αυτοί σήκωσαν όλο το βάρος της λειτουργίας του κράτους τον καιρό του πάρτι και αμέσως μετά, μέχρι σήμερα, εξακολουθούν να συνεισφέρουν πασιφανώς και εντελώς δυσανάλογα στην συντήρησή του.

Αλλά τίποτε από αυτά δεν συμβαίνει. Κι έχω φτάσει στο συμπέρασμα, ότι το πραγματικό θέμα σήμερα στην Ελλάδα δεν είναι ποιά ιδεολογία θα εφαρμοστεί, αλλά από τι είδους ανθρώπους θα εφαρμοστεί.

Ανθρώπους που αναλύουν ολοκληρωμένα, ή ανθρώπους που αναλύουν κατά πως τους βολεύει;

Θέλω να γράψω κι άλλα πολλά. Έχω ένα σημειωματάριο πάνω στο γραφείο μου που σημειώνω τους τίτλους των πόστ που θέλω να γράψω. Διαβάζω: “Τι θα έκανα αν ήμουν τρόικα”. Επίσης: “Γιατί τα βάζω με τους Δημόσιους υπάλληλους". Κάποια άλλη φορά. Ελπίζω κι εύχομαι να μην περάσει πάλι ένας χρόνος.

Αλλά αυτό δεν είναι πάντα στο χέρι μας.

Εκλογικό 2012

Πρίν μερικά χρόνια βρέθηκα στο Ευρωκοινοβούλιο, για μία εκδήλωση. Κατά την διάρκεια της προετοιμασίας, κάθησα σε έναν υπολογιστή. Ήθελα να γράψω κάτι στα ελληνικά, οπότε ετοιμάστηκα να πάω στο control panel -> Regional Settings. Αλλά από συνήθεια, πρώτα έκανα κλικ στο language bar, στο γνωστό εικονίδιο επιλογής γλώσσας των Windows.

 Και είδα όλες, μα όλες τις γλώσσες της Ευρωπαικής Ένωσης εγκατεστημένες. Μεταξύ των οποίων και τα Ελληνικά.

Η Γερμανίδα υπάλληλος διέκρινε την έκπληξή μου.

"European Union my friend"!

Αν σε ένα τυχαίο γραφείο, χωμένο κάπου μέσα στην Ευρωβουλή, παρότι δεν υπάρχει Έλληνας εργαζόμενος ή επισκέπτης,  υπάρχει εγκατεστημένη η Ελληνική (και κάθε άλλη γλώσσα) σε έναν τυχαίο υπολογιστή, για λόγους ισότητας και σεβασμού των κρατών μελών, εγώ θέλω να παραμείνω μέρος αυτής της ιδέας.

Και την εμπιστεύομαι πολύ περισσότερο από τους εγχώριους πολιτικάντηδες.

Καλό βόλι.

Η Ελλάδα πεθαίνει. Πεθαίνουμε σαν Λαός

Δεν θέλω να ασχολούμαι με την επικαιρότητα. Πολλές φορές σκέφτομαι ότι πίσω από τα κατασκευασμένα και προβεβλημένα γεγονότα, στις μέσα σελίδες των εφημερίδων και στα τελευταία λεπτά των δελτίων ειδήσεων, κρύβονται τα σημαντικότερα, για τις ζωές μας, νέα. Τα οποία, εντέχνως, περνούν απαρατήρητα.

Αλλά αυτές τις μέρες ο λαός κατασκευάζει τα γεγονότα. Γιατί, είναι πολύ πιο σημαντικό να ακούς τον διάλογο απλών πολιτών στις πλατείες, από το να μαθαίνεις φήμες και διαρροές από ένα παραπαίον πολιτικό σύστημα, που δεν μπορεί να συνεννοηθεί ακόμα και την ύστατη ώρα.

Το κίνημα των αγανακτισμένων πολιτών είναι πολύ χρήσιμο και ελπιδοφόρο για να το αγνοήσουμε ή να το σνομπάρουμε, ή να το χαρακτηρίσουμε απολιτίκ χωρίς να του δώσουμε την κατάλληλη σημασία. Ανεξάρτητα με τις πεποιθήσεις του καθενός, νομίζω όλοι μας θα θέλαμε να κατέβει ο κόσμος στον δρόμο για να διεκδικήσει τα αυτονόητα. Αρκεί βέβαια, τα αυτονόητα να συμφωνούν με τις δικές μας απόψεις. 

Το έργο, το έχω ξαναδεί. Αυτές οι συγκεντρώσεις, δεν είναι οι πρώτες ξέρετε. Προηγήθηκαν δύο συγκεντρώσεις το τραγικό καλοκαίρι του 2007 που κάηκε η Ελλάδα. Οι συγκεντρώσεις των bloggers, ή οι συγκεντρώσεις "με τα μαύρα".  Κι αυτές απαξιώθηκαν και αυτές λοιδορηθήκαν κι αυτές χαρακτηρίστηκαν απολιτίκ. Λες και τα κόμματα με τα "πολιτίκ" μέλη τους έχουν και γαμώ τις περιβαλλοντικές πολιτικές και τους ενόχλησε η ενεργοποίηση των "ερασιτεχνών".

Αλλά ακόμα κι έτσι, μαζεύτηκαν χιλιάδες άνθρωποι. Ακόμα κι έτσι, εκατοντάδες αποφάσισαν να συνεισφέρουν. Ακόμα κι έτσι, δημιουργήσαμε τότε το blog αναδάσωση και το portal οικολόγιο. Αλλά, φυσικά, ακόμα και μετά από αυτές τις μικρές επιτυχίες, η προσπάθεια φυλλορρόησε. Η αναδάσωση έβγαλε αράχνες και το οικολόγιο τώρα, το κρατάνε 5 άτομα, δηλαδή: η Χριστίνα.

Τι συνέβη; Όποιος διαφωνούσε με ένα πράγμα, έφευγε, εγκαταλείποντας άλλα 99 πράγματα με τα οποία ίσως συμφωνούσε. Αν με το περιβάλλον, είχαμε τόσες διαφωνίες και τόση ξεροκεφαλιά, τότε τι μέλλον θα μπορούσε να έχει μία προσπάθεια σαν αυτή των "αγανακτισμένων"; Μέχρι τώρα, στην οργή, στην καταγγελία, καλά τα πάμε. Αλλά δεν αρκεί να γκαρίζεις "ΟΥΟΥΟΥ" και να κραυγάζεις κλέφτες. Πρέπει να προχωρήσεις σε αιτήματα. Κι εκεί θα αρχίσει η διάλυση.

Προτείνω λοιπόν να περιοριστούμε στο εξής σύνθημα: ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ. Δικαιοσύνη, με την ευρύτερη δυνατή έννοια που μπορεί να αποκτήσει η λέξη στην Ελληνική γλώσσα, και με την ευρύτερη δυνατή εφαρμογή της στην καθημερινή ζωή του καθενός μας, συμπεριλαμβάνοντας ενδεικτικά το δίκιο, το σωστό, το ηθικό, την "αρετή" των αρχαίων, την τιμή, το κλέος των αρχαίων.

Διότι έτσι, πως θα μπορούσε ο δημόσιος υπάλληλος να διεκδικήσει αυξήσεις και 6ωρο, την στιγμή που ο ιδιωτικός απολύεται και μένει άνεργος; Και πως ο μισθωτός του ιδιωτικού τομέα θα μπορούσε να απαιτήσει απολύσεις, την στιγμή που ο δημόσιος υπάλληλος έχει στήσει την ζωή του γύρω από τον μεγάλο (ας υποθέσουμε) μισθό που ελάμβανε τόσα χρόνια; Δεν θα ήταν δίκαιο.

Πως θα μπορούσε ο μαθητής στην σχολή μαθητείας του ΟΑΕΔ να γράφεται σε πολλαπλά σεμινάρια απλά για να παίρνει τα 200 ευρώ επιδότησης τον μήνα όταν κάποιος άλλος μένει απέξω έχοντας την διάθεση να μάθει μία τέχνη για να ζήσει τα παιδιά του; Δεν θα ήταν δίκαιο.

Πως θα μπορούσε ο αγρότης ή ο κτηνοτρόφος να δηλώσει παραπάνω στρέμματα ή να ανταλλάσει το κοπάδι του με αυτά των συναδέλφων του για να παίρνει έξτρα επιδοτήσεις την στιγμή που κλείνουν σχολεία, αναγκάζοντας τους μαθητές να διανύουν χιλιόμετρα καθημερινά μέσα σε κακές καιρικές συνθήκες του χειμώνα της ελληνικής επαρχίας;

Αλλά και πως θα μπορούσε ο δάσκαλος να στυλώνει τα πόδια για να μην ενοποιηθεί το σχολιό του με ένα άλλο  200 μέτρα παρακάτω την στιγμή που τα τόσο απαραίτητα για την άμυνα της χώρας  άρματα μάχης δεν έχουν βλήματα;

Και πως θα είχε την απαίτηση ο ταξίαρχος να προαχθεί κι αυτός μαζί με εκατοντάδες άλλους συναδέλφους του σε στρατηγό ακόμα και μετά από δεκαετίες στην αποστρατεία απλά και μόνο για να πάρει παραπάνω σύνταξη την στιγμή που δεν υπάρχουν λεφτά για τα patches των απινιδωτών στο ΕΚΑΒ;

Ξεχάστε τις ιδεολογίες. και τις ιδεοληψίες. Στο σύστημα ΕΛΛΑΣ, δεν εφαρμόστηκε ούτε ο κομμουνισμός, ούτε ο σοσιαλισμός, ούτε ο νεοφιλελευθερισμός, ούτε ο αναρχισμός, ούτε ο εθελοντισμός. Εφαρμόστηκε ένα σύστημα  που πήρε όλα τα μειονεκτήματα αυτών των συστημάτων και τα μετέτρεψε σε ένα αίσχος, σε ένα μίασμα αχταρμά οικονομοπολιτικού περιεχομένου, ανάξιου της ομορφιάς και των δυνατοτήτων του τόπου και των ανθρώπων που τον κατοικούν. Καταφέραμε να σβήσουμε τον ήλιο του Ελύτη. 

Ας αρχίσουμε να συζητάμε πάλι. Κι ο ήλιος θα ξαναφανεί. 

Αλλιώς:

Μην

Μη παρακαλώ σας μη, λησμονάτε την πόλη μου!

Δεν θέλω παρά να μιλήσω απλά. Ας μου δοθεί αυτή η χάρη.

Καλημέρα. 

Σήμερα θέλω απλά να μιλήσω.

Θέλω να μιλήσω εδώ, αφού εκεί όπου θα έπρεπε να διατυπώσω αυτές τις σκέψεις, με παρακάλεσαν να μην το κάνω και μάλιστα με προέτρεψαν να μην τους ξαναεπισκευθώ ποτέ ξανά.

Διάβασα λοιπόν στο blog "αφορμή", αυτή την δημοσίευση. Και σχολίασα.

Σχολίασα καλοπροαίρετα, με χιούμορ, δηλώνωντας ότι συμφωνώ με πολλά από αυτά που γράφηκαν, αλλά, εκφράζοντας μία βασική απορία που έχω, ως εργαζόμενος του ιδιωτικού τομέα για δεκαετίες: 

Αφού, κατά κοινή ομολογία, οι συμβασιούχοι εκμεταλλεύονται από το κράτος, βρίσκονται σε κατάσταση ομηρίας, είναι στον "αέρα" σε ότι αφορά στα εργασιακά τους δικαιώματα, αργούν να τους πληρώσουν και όλα τα υπόλοιπα που έχουμε ακούσει κατά καιρούς, τότε, γιατί δεν φεύγουν, να αναζητήσουν μία άλλη καριέρα; Δεν είναι γεγονός ότι το κράτος είναι ο χειρότερος εργοδότης; Δεν είναι γεγονός ότι αυτοί οι άνθρωποι εκμεταλλεύονται από (ας μην κρυβόμαστε) τα δύο μεγάλα κόμματα ως όμηροι για να παραμένουν μέσα στο κομματικό μαντρί και με φρούδες ελπίδες αυτοί να περιμένουν την μονιμοποίηση τους, ενώ με ψεύτικες υποσχέσεις οι εξουσίες να τους διατηρούν σε αυτή την ευάλωτη κατάσταση;

Αυτόν τον μαζοχισμό, δεν μπορώ να τον καταλάβω. Και αναπόφευκτα, έχω καταλήξει σε κάποια συμπεράσματα, τα οποία μπορεί να είναι σωστά, μπορεί να είναι και λάθος (γιατί εγώ, δεν ισχυρίζομαι ότι διαθέτω το αλάθητο):

1. Η μονιμότητα αποτελεί για αυτούς τεράστιο πλεονέκτημα και είναι διατεθειμένοι να υποστούν όλες αυτές τις ταπεινώσεις για να την αποκτήσουν

2. Το αραλίκι και η εργασιακή αφασία του Δημοσίου, είναι επίσης πολύ ελκυστικά για αυτούς

3. Για να αποκτήσουν αυτή την θέση του συμβασιούχου, λογικά, το μεγαλύτερο ποσοστό αυτών των ανθρώπων, χρησιμοποίησε αυτές τις γνωστές μεθόδους -αποκρουστικές για μένα- του πελατειακού κράτους, των επισκέψεων σε πολιτικά γραφεία κομματαρχών κλπ. Διότι, ειδικά τον τελευταίο καιρό, κι ελπίζω να συμφωνούμε, οι επιλογές των ανθρώπων που θα στελεχώσουν τις συγκεκριμένες θέσεις, δεν γίνονταν και με τα πλέον αξιοκρατικά κριτήρια.

Καταλαβαίνω επίσης τον πόνο τους και τον καημό τους που μπορεί να βρεθούν άνεργοι, ή έχουν καθυστερήσει να τους πληρώσουν. Τα έχω υποστεί κι εγώ, τα υφίστανται εκατοντάδες χιλιάδες συμπολίτες μας και από ότι φαίνεται, θα συνεχίσουμε να τα υφιστάμεθα τα χρόνια.που ακολουθούν, κερδίζοντας όμως πολύ μικρότερη δημοσιότητα από τους συμβασιούχους.

Νομίζω, ότι αυτοί οι υποψήφιοι συμβασιούχοι που τελικά δεν κατάφεραν να κερδίσουν μία θέση και εξακολουθούν να είναι άνεργοι ή έχουν πλέον ενταχθεί στο χωνευτήρι του ιδιωτικού τομέα, αξίζουν πολύ περισσότερο την προσοχή μας από τους απολυμένους (ή υπό απόλυση) συμβασιούχους. Αλλά αυτό είναι ένα άλλο θέμα.

Ακόμα και ωφελιμιστικά να το δει κανείς (που δεν είναι σωστό, αλλά το αναφέρω κι αυτό), η άκρατη υποστήριξη του αριστερού χώρου σε αυτούς τους ανθρώπους, αποκλείεται να αποφέρει εκλογικά κέρδη, αφού, οι άνθρωποι αυτοί, είναι ο πυρήνας και ο βασικός πυλώνας του δικομματισμού. Σε ψηφίζω - με διορίζεις - αράζω. Από ποιόν μπορούν να το πετύχουν αυτό; Από τα δύο κόμματα.

Μέχρι εδώ καλά. Είναι η κλασσική διαφωνία μας.

Αλλά αυτό απέχει από το να γράφεται ότι οι συγκεκριμένοι συμβασιούχοι "μας έκαναν υπερήφανους (με τον αγώνα τους)" και να δημοσιεύονται φωτογραφίες με τους Εγγλέζους να έχουν στήσει πολυβόλα στην Ακρόπολη κατά την διάρκεια του εμφύλιου.

Τι σκατά συνειρμούς δημιουργεί αυτό; Τι σκατά θέλει να αποδείξει; Είχαμε εμφύλιο, ήρθαν να μας κάνουν κουμάντο, μάς γάμησαν για τα επόμενα 30 χρόνια, έκαναν κατάληψη στην Ακρόπολη και οι στρατιώτες τους άναβαν το σπίρτο τους πάνω στον μαρμάρινο κώλο της Καρυάτιδας. Το ότι αυτά έγιναν, από ξένους (και ίσως και από Έλληνες όπως αναφέρεται στο πόστ), σημαίνει ότι μπορούμε να τα ξανακάνουμε; Ή ότι νομιμοποιούν οποιαδήποτε δράση επί της Ακρόπολης ή οπουδήποτε άλλου μνημείου της ανθρωπότητας αρκεί να υπάρχει επίφαση ταξικής πάλης;

Μπροστά σε μία τέτοια θέση, επιστράτευσα το χιούμορ και εισέπραξα φασισμό.

Κλείνω, δίνοντας  μία συμβουλή.

Υπάρχουν δύο τρόποι να κάνεις ανάλυση των γεγονότων. Ο πρώτος είναι να βγάλες το όποιο ιδεολογικό σου οπλοστάσιο, να αναλύσεις και να προτείνεις λύσεις και δράσεις. 

Ο δεύτερος (και σωστότερος), είναι, ανεπηρέαστος να αναλύσεις τα δεδομένα, και αφού καταλήξεις σε συμπεράσματα, στην συνέχεια  και μόνο τότε, να βγάλεις το ιδεολογικό σου οπλοστάσιο για να προτείνεις λύσεις, πράγμα, που δεν είναι καθόλου το ίδιο με την πρώτη περίπτωση. 

Διαφορετικά, έχεις πάντα δίκιο. Και, φυσικά αδυνατείς να κατανοήσεις ακόμα και το χιούμορ.

Update: Για τους φίλους που έρχονται από την "αφορμή" (και είναι πολλοί) διαβάστε κι αυτό.

Μερικές σκέψεις.

Η ασυλία θεσπίστηκε έτσι ώστε οι βουλευτές να μην φοβούνται να εκφράσουν γνώμη και να τα βάλουν με μεγάλα συμφέροντα

Το άσυλο θεσπίστηκε για να διαφυλάξει την ανεξαρτησία της έρευνας και της επιστήμης από τις εξουσίες και για να υπάρχει ένας χώρος όπου όλες οι απόψεις να μπορούν να ακουστούν και να δεχθούν την βάσανο της κριτικής

Η μονιμότητα θεσπίστηκε για να αποτρέπει το κομματικό πελατειακό κράτος από το να διορίζει τους δικούς του και για να μπορούν οι δημόσιοι υπάλληλοι να καταγγέλουν τα κακώς κείμενα των ανωτέρων τους χωρίς να φοβούνται για την δουλειά τους

Η δωρεάν υγεία θεσπίστηκε για να έχουν όλοι (ανεξάρτητα αν έχουν χρήματα ή όχι) δικαίωμα στην ζωή

Όλες οι εξουσίες πηγάζουν από τον Λαό και υπάρχουν υπέρ αυτού και του Έθνους (άρθρο 1, παρ3 Συντ.)

Οι Έλληνες είναι ίσοι ενώπιον του νόμου (άρθρο 4 παρ1 Συντ.)

Οι Έλληνες πολίτες συνεισφέρουν χωρίς διακρίσεις στα δημόσια βάρη, ανάλογα με τις δυνάμεις τους (άρθρο 4 παρ5 Συντ.)

Η εργασία αποτελεί δικαίωμα και προστατεύεται από το Κράτος, που μεριμνά για τη δημιουργία συνθηκών απασχόλησης όλων των πολιτών και για την ηθική και υλική εξύψωση του εργαζόμενου αγροτικού και αστικού πληθυσμού. Όλοι οι εργαζόμενοι, ανεξάρτητα από φύλο ή άλλη διάκριση, έχουν δικαίωμα ίσης αμοιβής για παρεχόμενη εργασία ίσης αξίας.  (άρθρο 22 παρ1 Συντ.)


Είναι για μένα προφανές ότι κάπου κάνουμε ΛΑΘΟΣ.

Τα νέα γράφονται κατά βούληση των καναλιών (...πές μας κανα νέο!)

Αυτές τις ημέρες διεξάγεται στην πλατεία Συντάγματος και σε άλλες πλατείες της πόλης το Green Design Festival.

Στα εγκαίνια, την Παρασκευή που μας πέρασε, βραβεύτηκαν το ΟΙΚΟΛΟΓΙΟ και ο Αθ. Παντέλογλου. 

Δεδομένου ότι είμαι μέλος του Οικολογίου και φίλος του Θανάση και της ΜΚΟ του, του ΙΤΑΠ, αισθάνομαι διπλή χαρά για τις βραβεύσεις. (BTW, συγχαρητήρια στην Χριστίνα και στην Χριστίνα)!

Το ποστ όμως αυτό, δεν γράφεται για τα βραβεία. 

Το συγκεκριμένο "δρώμενο", είναι αρκετά ποιοτικό. Θέλω να πω, ότι αν και αναπόφευκτα σε τέτοια γεγονότα, παρυσφρύουν πάντα πράσινοι "celebrities" και διάφορες φυλές της πόλης όπως "new age", vegetarians, διάφοροι τρελαμένοι με την φυσική κατάσταση, αντικαπνιστές και διάφοροι άλλο τύποι, το συγκεκριμένο φεστιβάλ έχει και ένα πραγματικό αντικείμενο, στα πλαίσια βέβαια ενός επικοινωνιακού κυρίως event.

Εξάλλου, η βράβευση του οικολογίου και του Παντέλoγλου, αποδυκνείει αν μη τι άλλο, την προσπάθεια των διοργανωτών για κάτι σοβαρότερο από τα συνηθισμένα περιβαλλοντικά πυροτεχνήματα που συναντάμε όλο και πιο συχνά.

Μου προκαλεί λοιπόν μεγάλη εντύπωση, που ο σταθμός που κατ' εξοχήν δείχνει ότι θέλει να ασχολείται με τα θέματα του περιβάλλοντος, ο ΣΚΑΙ, δεν έκανε την παραμικρή αναφορά ούτε έχει δημοσιέυσει κάτι σχετικό στο site του σταθμού.

Γιατί άραγε; Επειδή δεν το διοργανώνει ο ίδιος ο σταθμός; Και τι με αυτό; Δεν είναι ένα περιβαλλοντικό θέμα, πρώτης σημασίας; Ο ΔΟΛ, για παράδειγμα, και σε αντίθεση, το έχει στο πρωτοσέλιδο του in.gr!

Η επιλεκτική προβολή μόνο των θεμάτων που σπονσοράρει κάθε σταθμός, (όπως ο Πανελλήνιος και ο Μίνως Κυριακού για τον Αντένα, η "κοινωνική" δράση της Μαριάννας Βαρδινογιάννη για τον STAR, κλπ), είναι κατάντια για την δημοσιογραφία. Αλλά ακόμα χειρότερο, είναι το "θάψιμο", η αποσιώπιση των θεμάτων που σπονσοράρουν άλλοι, ανταγωνιστικοί σταθμοί ή ΜΜΕ.

Που τελειώνει αυτή η πρακτική; 

Κάτι παρόμοιο ισχύει και στο εξής: Εδώ και μερικές ημέρες, ο ΣΚΑΙ ισχυρίζεται ότι έχει βρει στοιχεία που αποδυκνύουν ότι στο σκάνδαλο (;) του Βατοπεδίου, το Δημόσιο δεν υπέστη οικονομική ζημιά. Πέρα από την γνωστή πλύση εγκεφάλου (αφού σε κάθε δελτίο αναφέρει όλο το ιστορικό του σώματος ορκωτών εκτιμητών), το γεγονός αυτό καθεαυτό, αν ισχύει, είναι τεράστιο! Αλλά από τα υπόλοιπα κανάλια σιωπή! 

Τι παίζεται;

Μέχρι που θα φτάσει η ποδηγέτηση της κοινής γνώμης;

Τα νέα επιλέγονται όπως συμφέρει τον κάθε καναλάρχη;

Ε;

Πως πέρασα στην Γενική Απεργία της 8-7-2010

Ο ένας από τα 3 εκ. απεργούς

Αγαπητό μου ιστολογιάκι,

Τι μέρα κι αυτή η χθεσινή! Όλα άρχισαν μόλις έφτασα στην εταιρία όπου εργάζομαι! Οι πόρτες ήταν κλειστές και όλοι οι συνάδελφοι ήταν απ' έξω με πανό και μουσική και φώναζαν συνθήματα  ενάντια στο μνημόνιο και τα μέτρα. Αισθάνθηκα μία ευχάριστη έκπληξη και αμέσως έσπευσα να ενωθώ μαζί τους και να φωνάξω κι εγώ με όλη την δύναμη της φωνής και της ψυχής μου την αντίδρασή μου και την οργή μου για τα μέτρα που μας επιβάλει ο καπιταλισμός και η παγκοσμιοποίηση!

Αποφασίσαμε όλοι μαζί να κατεβούμε και στην πορεία και αφού αφήσαμε καμμιά εικοσαριά συναδέλφους μας, έξω από την εταιρία σαν ομάδα περιφρούρησης, σχηματίσαμε πορεία και ξεκινήσαμε προς το κέντρο!

Μόλις βγήκαμε στον κεντρικό δρόμο, είδαμε ότι πολλοί άλλοι συνάδελφοι, από άλλες εταιρίες έκαναν κι αυτοί το ίδιο. Δανειστήκαμε μερικά από τα συνθήματά τους, δανείστηκαν κι αυτοί μερικά από τα δικά μας και σύντομα, ενωθήκαμε κι ένα ανθρώπινο ποτάμι που όλο και μεγάλωνε από άλλους συναδέλφους μας από άλλες εταιρίες ανέβαινε προς το κέντρο για να συμμετάσχει σε μία μεγαλειώδη - όπως όλα έδειχναν- διαδήλωση κατά του ΔΝΤ, της Ε.Ε,  της ΕΚΤ και της κυβέρνησης που μας οδήγησαν μέχρι εδώ...

Στον δρόμο έψαχνα να αγοράσω ένα μπουκαλάκι νερό και ένα πακέτο τσιγάρα, αλλά μάταια! Όλα τα περίπτερα είχαν κατεβασμένα ρολά, συμμετέχοντας κι αυτοί στην γενική απεργία!

Διέκρινα τελικά ένα ψιλικατζίδικο που είχε μισάνοιχτη την πόρτα του. Προσεκτικά πλησίασα και ρώτησα τον ψιλικατζή αν μπορούσε να μου δώσει νεράκι και τσιγάρα και αυτός φοβισμένος μου τα έδωσε. "Φίλε", του λέω, "κακώς όμως δουλεύεις σήμερα, σήμερα είναι ημέρα Γενικής απεργίας!" "Εχεις δίκιο" μου λέει! " Τώρα το κλείνω κι έρχομαι κι εγώ μαζί σας".

Και αμέσως, κλείδωσε, πήρε κι ένα πλακάτ που είχε προφανώς ετοιμάσει από πριν με κάποια συνθήματα κι ενώθηκε στην πορεία μας!

Μετά από κάμποση ώρα, και ενώ ήμασταν όλοι ενθουσιασμένοι από την λαοθάλασσα συμμετοχής στην απεργία, πλησιάσαμε όσο μπορουσαμε περισσότερο προς το κέντρο. Παρότι απείχαμε τουλάχιστον ένα χιλιόμετρο από την εξέδρα των ομιλητών, (δεν μπορούσαμε να πλησιάσουμε περισσότερο λόγω πολυκοσμίας), ακούγαμε όλους τους ομιλητές, αφού οι συνδικαλιστικές μας οργανώσεις είχαν φροντίσει να τοποθετήσουν μεγάφωνα παντού.

Τι εμπνευσμένες ομιλίες! Όλοι ενθουσιαστήκαμε από την ανιδιοτέλεια και την αγνή αγωνιστική διάθεση της συνδικαλιστικής ηγεσίας μας! Οι άνθρωποι αυτοί, με το αγωνιστικό τους φρόνημα και παραμερίζοντας και παραμελώντας καθε προσωπικό συμφέρον, αγωνίζονται χρόνια τώρα, από το μετερίζι του συνδικαλισμού και από άλλα, υψηλότερα μετερίζια του βουλευτή και μερικοί ακόμα και του Υπουργού για τις ανάγκες του εργάτη του αγρότη, του υπάλληλου, κόντρα στις ντόπιες και ξένες ολιγαρχίες και την Πλουτοκρατία, γα το καλό μας, για το καλό του εργαζόμενου, του υπάλληλου, του εργάτη!

Ο κόσμος ήταν τόσος πολύς, που δεν χρειαζόταν, δεν ήταν καν εφικτό να πραγματοποιηθεί πορεία και να παραδωθεί το ψήφισμά μας στην Βουλή! Όλο το κεντρο της πόλης μας ήταν ασφυκτικά γεμάτο από διαδηλωτές! 

Στο μεταξύ, από τα μεγάφωνα μας ενημέρωναν: Θρίαμβος συμμετοχής στην Γενική απέργία! Διόμησι εκατομύρια κόσμος στην Αθήνα, πεντακόσιες χιλιάδες στην Θεσσαλονίκη, 200 στην Πάτρα και σε όλες τις υπόλοιπες πόλεις, τεράστια η συμμετοχή!

Άλλοι έλεγαν 70%, άλλοι 80%, μερικοί έφτασαν να λένε ακόμα και 95% συμμετοχή στην απεργία!

Κάτι αρχίζει να αλλάζει! Ο κόσμος κατάλαβε το πραγματικό σου συμφέρον και αποφάσισε να αντιδράσει!

ΤΡΕΜΕ ολιγαρχία!

ΚΑΛΑ, ΘΑ ΜΑΣ ΤΡΕΛΑΝΕΤΕ ΕΚΕΙ ΣΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ;;;

Να ζήσουν οι Γιάννηδες και η Κρήτη!

Παρακολουθώ εδώ και πολύ καιρό το blog της Γενιάς των 700 ευρώ. Δεν ανήκω σε αυτή την γενιά, είμαι μεγαλύτερος 5-6 χρόνια από το πάνω όριο αυτών των εργαζόμενων. Αλλά στα πλαίσια της εργασίας μου συναναστρέφομαι μαζί τους και μπορώ να πω, ότι πράγματι, ανήκουν στην ελίτ (ποιοτικά ασφαλώς και όχι χρηματικά) του εργατικού δυναμικού της χώρας μας. Εξαιρετικές σπουδές, διάθεση για εργασία, φρέσκες ιδέες, αλλά ταυτόχρονα, πολύ συχνά συναντούν την απαξίωση από τους πολύ υποδυέστερους "παλιούς" συναδέλφους τους, την έντεχνη απομόνωση, ακόμα και την οικοιοποίηση των ιδεών και των προτάσεών τους (ίσως λίγο αλλαγμένες για το ανάλογο "ξεκάρφωμα")  από τους προϊστάμενους και τους "καθιερωμένους" συναδέλφους τους.

Εν ολίγοις, τους εκτιμώ αφάνταστα και τους κατατάσσω στα πιο δυναμικά και ελπιδοφόρα κομμάτια της ελληνικής κοινωνίας.

Αν και είμαι εγγεγραμμένος στο RSS feed του blog τους, σπάνια σχολιάζω. Σε σχέση με αυτούς, αισθάνομαι προνομιούχος, αν και μόλις που πρόλαβα χρονικά να γλυτώσω από τις "αναθεωρημένες" εργασιακές σχέσεις που υφίστανται. Ωστόσο, πολλές φορές έχω αλιευσει διαμάντια μέσα από τον διάλογο που διεξάγεται μετά την δημοσίευση καθενός από τα άρθρα τους. Αν εξαιρέσει κανείς τα γνωστά κομματόσκυλα που φιλτράρουν κάθε κουβέντα μέσα από τα κομματικά τους γυαλιά και σχολιάζουν στο ίδιο πνεύμα και με τον ίδιο ξερό τρόπο, οι περισσότεροι συμμετέχοντες ανταποκρίνονται κάνοντας σχόλια, που έχουν την  ίδια υψηλή ποιότητα όπως και το αρχικό άρθρο.

Σε μία πρόσφατη δημοσίευσή τους, οι αρθογράφοι της G700 σχολιάζουν των θάνατο των 3 (+1) εργαζομένων στην Marfin και τα λένε έξω από τα δόντια στην εγχώρια Αριστερά, με όλες τις εκνευριστικές, αλλοπρόσαλλες, καταστροφικές, αντικοινωνικές και εν τέλει αντιεργατικές τακτικές που ακολουθεί. Εν ολίγοις, αυτά που έγραψα εγώ χρησιμοποιώντας την εύκολη λύση του βρισίματος, αυτοί τα έγραψαν με έναν πολύ πιο κόσμιο και -προφανώς- αποδοτικότερο τρόπο.

Αλλά η τεράστια έκπληξη και ικανοποίηση, ήρθε από δύο σχόλια του συγκεκριμένου άρθρου. Κάποιος αναγνώστης, ομόματι Yanniskriti, που δεν έχει (ή δεν θέλει να δημοσιεύσει) ο άνθρωπος κάποιο δικό του blog, έγραψε 2 φανταστικά σχόλια, που τα παραθέτω αυτούσια, γιατί κατά την γνώμη μου αξίζουν πολύ και περιγράφουν ΤΕΛΕΙΑ την σημερινή κατάσταση.

Και μία τελευταία κουβέντα. Είχα αρχίσει (πριν διαβάσω αυτό το άρθρο) ένα προσχέδιο για μία δημοσίευση που ήθελα να κάνω με θέμα "Για ποιά αιτήματα θα κατέβαινα κι εγώ σε μία διαδήλωση". Αλλά τώρα πιά, είναι περιττό...

Καλή ανάγνωση! (Είδατε; Μπορώ κι εγώ να γράφω χωρίς να βρίζω άμα θέλω. Αλλά δεν το φχαρστιέμαι έτσι).

Και αυτο το οποίο δεν μπορείτε να καταλάβετε, είναι οτι η χώρα στην οποία μια αργόμισθη υπάλληλος γραφείου αμοίβεται παραπάνω απο εναν σκληρά εργαζόμενο στον ιδιωτικό τομέα, είναι χώρα ΝΤΡΟΠΗ και αίσχος για ολόκληρο τον Δυτικό πολιτισμό.

Σε όλες τις απεργίες στην ελλάδα, απεργεί αναίμακτα η υψηλόμισθη "εργατική τάξη" του Δημοσίου, και ΠΟΤΕ η χαμηλόμισθη τάξη μισθωτών που όλως τυχαίως βρίσκεται στον ιδιωτικό τομέα.

Είτε το αντιλαμβάνεστε είτε όχι, ο δούλος που χτυπάει 10ωρα για 700 ευρώ στον ιδιωτικό τομέα ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΤΑ ΙΔΙΑ ΣΥΜΦΕΡΟΝΤΑ με τον αραχτό που δουλεύει (δουλεύει...λέμε τώρα) 4ωρα για 1200 ευρώ ή 8ωρα για 2000 ευρώ στον δημόσιο τομέα!

Αυτοί οι δύο ΔΕΝ ΑΝΗΚΟΥΝ ΣΤΗΝ ΙΔΙΑ "ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΤΑΞΗ"!

Η "εργατιά" του ιδιωτικού τομέα η οποία κολυμπάει μέσα στον βόθρο, σκ@τά έτρωγε πριν τις μεταρυθμίσεις, σκ@τά θα φάει και μετά από αυτές.
Αντίθετα η "εργατιά" του δημόσιου τομέα (που είναι εργατιά μόνο κατ'όνομα), μόλις τώρα αρχίζει να οσμίζεται απο μακρυά τον βόθρο.

Αγώνα για εργασιακά δικαιώματα στην Ελλάδα καταβάλλει ο εργάτης του ιδιωτικού τομέα δίχως τη παραμικρή πολιτική στήριξη, την ώρα που ο δημόσιος ξύνει τη μύτη του και όλα τα πολιτικά κόμματα βγάζουν χαρτομάντηλο για να την σκουπίσουν. Οι ΔΥ τους οποίους οι βλάκες του Ελλαδιστάν χαρακτηρίζουν ώς "εργαζομενους", είναι απορροή της κομματικης γλείτσας της μεταπολίτευσης, η οποία δημιούργησε εργαζόμενους δυο ταχυτήτων και έφτιαξε τον "μεγάλο ασθενή" και αυτό το μόρφωμα κοινωνικής αδικίας.

Αυτο που αρνείται να δει η Ελληνική αριστερά (ο καθοδηγητής της Ελληνικής κοινωνίας δηλαδή) ειναι οτι η γραφειοκρατική / συντεχνιακή ταξη των ΔΥ εχει ΑΝΤΙΤΙΘΕΜΕΝΑ συμφεροντα με την πραγματικά εργατική τάξη, κι αυτο φάνηκε και πάλι με τις "οικιοθελείς αποχωρήσεις" σε ΟΤΕ, ΟΛΥΜΠΙΑΚΗ, ΟΛΠ οπου δώθηκαν δις ευρω απο τον κρατικό προυπολογισμό για να ευνοηθούν (και με υψηλές συντάξεις) μερικοί εκαντοντάδες γραφειοκράτες εν αντιθέσει με τις άλλες επιχειρήσεις που κλείνουν και δεν υπαρχει ΚΑΜΙΑ προστασία για τους εργαζομένους εκεί.

Το οτι έχουν αντιτιθέμενα συμφέροντα φαίνεται πεντακάθαρα απο τα διαφορετικά ασφαλιστικά ταμεία (στοιχείο σκανδαλώδους διαφοροποίησης), η ύπαρξη των οποίων διασφαλίζει ότι η άρχουσα γραφειοκρατική τάξη έχει ΚΑΙ ιδιωτική υγειονομική περίθαλψη ΚΑΙ ευνοικούς όρους συνταξιοδότησης (και φυσικά όλα αυτά με τον ιδρώτα των άλλων, των σκλάβων).

Δεν εχω δει ΠΟΤΕ, ούτε την αριστερά ούτε τους ίδιους τους ΔΥ να αγωνίζονται για ΕΝΑ ασφαλιστικό ταμείο, και για ίδιες παροχές και κρατησεις ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ τους μισθωτούς.

Αντιθέτως οι αλήτες αγωνίζονται συντεχνιακά για διεκδικήσεις πάνω στις πλάτες των υπολοίπων. Οι αλήτες βγαίνουν και μιλάνε συνεχώς για "πενιχρούς μισθούς στο Δημόσιο", έχοντας μέτρο σύγκρισης όχι τους υπόλοιπους μισθωτούς στην Ελλάδα, αλλα στο Λουξεμβούργο!

Τα αντιτιθέμενα συμφέροντά τους με τα παιδιά ενος κατώτερου Θεού ΙΥ, απεικονίζονται ακόμα και απο το μοίρασμα του κρατικού προυπολογισμού όπου η μερίδα του λέοντος πηγαίνει στους ΔΥ (και τα ασφαλιστικα ταμεια τους), ενώ σε όλους τους υπόλοιπους μοιράζονται τα ψίχουλα (450Ευρώ επίδομα ανεργίας για λίγους μήνες και διαλυμένα δημόσια σχολεία και νοσοκομεία).

Για να κλείσω, αν κάποιος παίρνει μεγάλο μισθό δε με αφορά, εκτός αν τον παίρνει απο την τσέπη ΜΟΥ!

Με αφορά το όλο θέμα, οταν εμένα με υποχρεώνουν να στήνομαι στην ουρά του ΙΚΑ ενώ οι άλλοι κάθονται κυριλλάτοι εξω απο το ιδιωτικό ιατρείο επείδη έχουν βιβλιάριο "δημοσίου" (με τα λεφτά ΜΟΥ), με αφορά οταν δίνουν σε κάποιον 45 ετών σύνταξη 2500 ευρώ (με τα λεφτά ΜΟΥ), με αφορά οταν υπάρχουν ευνοϊκες συνταξιοδοτικές προϋποθέσεις σ'αυτούς που δεν έχουν ανάγκη (αφού ούτως ή άλλως στο δημόσιο δεν υπάρχει το ρίσκο απώλειας της θέσης), με αφορά που η Ελληνική δημόσια διοίκηση είναι διεφθαρμένη και παρεμποδίζει την οποιαδήποτε υγιή ιδιωτική πρωτοβουλία (ωστε να μπορώ κι εγώ που δεν έχω μπάρμπα στην Κορώνη να βρώ μια δουλειά). 

---------------------------------------------------------

Η αριστερά και τα κινήματά της...

Άν βγω μ’ ένα πανό να πω αυτό που τα "ψευτοκινήματα" μαζί με τους συνεταίρους τους τις κυβερνήσεις υποθάλπουν και συντηρούν, δλδ τον μεσαίωνα του ιδιωτικού τομέα, τότε δίπλα μου θα βρίσκονται άτομα με τα ίδια συμφέροντα και προβλήματα μ' εμένα, κι ΟΧΙ ΔΥ και συνδικαλισταράδες εργατοπατέρες της αριστεράς με μεζονέτα στο Χαλάνδρι κι εξοχικό στο Πόρτο Ράφτη.

Και οι πραγματικοί αγώνες (μιας και το ΚΚΕ μιλάει περι αγώνων) δεν δίνονται σε πορείες αργόσχολων και ψευτοαπεργίες, ουτε στην πλατεία Κλαυθμώνος.

Οι πραγματικοί αγώνες δίνονται στα δικαστήρια, οπου αν βγείτε απο την γυάλα σας και πάτε μια βόλτα θα δείτε αναρίθμητους Ιδιωτικούς υπαλλήλους οι οποίοι μόνοι τους μηνύουν / κυνηγάνε / βρίζουν εργοδότες και πολεμάνε να πάρουν τα δεδουλευμένα τους.

Εκεί φυσικά, η αριστερά είναι απούσα. Η αριστερά και το ΚΚΕ, ΟΥΔΕΠΟΤΕ υποστήριξαν τον πραγματικά εργαζόμενο. Εργαζόμενος για ολόκληρη την αριστερά στην Ελλάδα, νοείται ο σαπιοκοιλιάς του δημοσίου.

Τα αριστερά κόμματα ΜΟΝΑ ΤΟΥΣ δημιούργησαν με τους υποκριτικούς τους "αγώνες" εργαζόμενους 2 ταχυτήτων, και τώρα αναρωτιούνται γιατί το "εργατικό κίνημα" δεν είναι συμπαγές !!!

Για το ΚΚΕ και τα φύκια που το συντηρούν, η αβέβαιη γενιά των 700 που δουλεύει σαν σκυλί έχει τα ίδια συμφέροντα με τον μόνιμο μέσο κρατικοδίαιτο που έπαιρνε 1400 ευρώ και ξύνεται 2 ώρες.

Αλήθεια για ποιές συλλογικές συμβάσεις κάνει λόγο η αριστερά, όταν στον χώρο τον ιδιωτικών υπαλλήλων δεν τηρείται ΚΑΜΙΑ συλλογική σύμβαση και κάθε φορά διαπραγματεύεται εργαζόμενος και εργοδότης?

Εδώ και δεκαετίες στο Αφρικανικό Ελλαδιστάν έχουμε πολίτες δύο κατηγοριών:

η μια έχει εξασφαλισμένα δικαιώματα, προστασία, τηρούμενα ωράρια, μονιμότητα, επιδόματα, ΔΕΝ δουλεύει και χρυσοπληρώνεται

η άλλη ΔΕΝ έχει δικαιώματα, ΔΕΝ έχει μονιμότητα, ΔΕΝ έχει τηρούμενα ωράρια, ΔΕΝ έχει επιδόματα, ΔΕΝ έχει προστασία, δευλεύει σκυλίσια και πληρώνεται με Αφρικανικούς μισθούς.

Μέσα σε όλο αυτό το χάος η έννοια "ΚΟΙΝΟΥ ΕΡΓΑΤΙΚΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΣ ΚΑΙ ΑΓΩΝΩΝ ΤΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ" απευθύνεται μόνο σε οντότητες με iq αμοιβάδας.

Αυτα τα ολίγα περι "αριστεράς" και "αγώνων". 

Τεμπέληδες οι νέοι; Σπάταλοι οι νέοι;

Αυτοί οι άνθρωποι, που κάποτε έφυγαν από τα χωριά τους χωρίς δεύτερο παντελόνι και πήραν την πρώτη τους δημόσια θέση... με αντάλλαγμα ένα τυρί. Αυτοί που κάποτε είχαν δανεικό γάιδαρο από το γείτονα, ξαφνικά τους είδαμε να οδηγάνε κάμπριο και καγιέν. Αυτοί που από τις καλύβες με την ξυλόσομπα μετακόμισαν στις επαύλεις με την επιδαπέδια θέρμανση και τα γεωθερμικά συστήματα!


Μπράβο, αναφωνήσαμε όλοι, πρόκοψαν!





Έλα όμως που μετά τον θαυμασμό έρχεται και ο αυτονόητος συνειρμός αλλά και η σύγκριση με την ζωή μας. Ερωτώ λοιπόν, ένας νέος άνθρωπος που δουλεύει 10, 12, 16 ώρες την ημέρα, γιατί έτσι δομήσανε την κοινωνία μας, μπορεί στις μέρες μας να πάρει ένα αυτοκίνητο της αρεσκείας του; Μπορεί να αγοράσει ένα σπιτάκι να ξεκινήσει τα όνειρα του για μια οικογένεια; Μπορεί να «βγει» να διασκεδάσει πλέον χωρίς να κοιτάει τον τιμοκατάλογο πριν παραγγείλει; Μπορεί να πάει σούπερ-μάρκετ χωρίς να περιπλανιέται ώρες στα ράφια, όχι για να δει τα συστατικά των προϊόντων αλλά να βρει το φτηνότερο;

Αυτοί λοιπόν πως τα κατάφεραν; Δούλεψαν; Ήταν έξυπνοι; Ήταν τυχεροί;

Δυστυχώς τίποτα από όλα αυτά. Είναι απλά αυτό που λέει ο σοφός λαός μας: λαμόγια!

Από ΕΔΩ (που υπάρχει και το υπόλοιπο)