Μερικές ακόμη ιδέες για την Νομική.

• Να διοργανωθεί φεστιβάλ ταινιών πορνό με ζωντανές παραστάσεις
• Να γίνει καλλιτεχνική έκθεση με θέμα την κοπρολαγνεία
• Να δοθούν χώροι για έκθεση οπλικών συστημάτων με έμφαση στα WMD (weapons of mass destruction) με live επιδείξεις
• Ανοικτός διάλογος με θέμα: Ποια είναι η καλύτερη ηλικία να αρχίσεις τα ναρκωτικά; Πριν ή μετά το Γυμνάσιο;
• Brainstorming με θέμα: "Πανεπιστημιακό Άσυλο. Ποιός είναι ο καλύτερος τρόπος γελοιοποίησης του;"
• Σεμινάριο: "Πως να δίνετε κοινωνικοπολιτικό νόημα σε οποιαδήποτε μαλακία σας κατέβει στο κεφάλι;"
• Θεματικός Κύκλος: "Υπάρχουν όρια στην βλακεία; Πως μπορείς να καταποντίζεις αυτούς που διατείνεσαι ότι υποστηρίζεις; Πως μπορείς να ευτελίζεις αυτά τα οποία υποτίθεται ότι υποστηρίζεις;"

Άει στα διάλα. Τουλάχιστον ξανάγραψα.

Μην

Μη παρακαλώ σας μη, λησμονάτε την πόλη μου!

Μερικές σκέψεις.

Η ασυλία θεσπίστηκε έτσι ώστε οι βουλευτές να μην φοβούνται να εκφράσουν γνώμη και να τα βάλουν με μεγάλα συμφέροντα

Το άσυλο θεσπίστηκε για να διαφυλάξει την ανεξαρτησία της έρευνας και της επιστήμης από τις εξουσίες και για να υπάρχει ένας χώρος όπου όλες οι απόψεις να μπορούν να ακουστούν και να δεχθούν την βάσανο της κριτικής

Η μονιμότητα θεσπίστηκε για να αποτρέπει το κομματικό πελατειακό κράτος από το να διορίζει τους δικούς του και για να μπορούν οι δημόσιοι υπάλληλοι να καταγγέλουν τα κακώς κείμενα των ανωτέρων τους χωρίς να φοβούνται για την δουλειά τους

Η δωρεάν υγεία θεσπίστηκε για να έχουν όλοι (ανεξάρτητα αν έχουν χρήματα ή όχι) δικαίωμα στην ζωή

Όλες οι εξουσίες πηγάζουν από τον Λαό και υπάρχουν υπέρ αυτού και του Έθνους (άρθρο 1, παρ3 Συντ.)

Οι Έλληνες είναι ίσοι ενώπιον του νόμου (άρθρο 4 παρ1 Συντ.)

Οι Έλληνες πολίτες συνεισφέρουν χωρίς διακρίσεις στα δημόσια βάρη, ανάλογα με τις δυνάμεις τους (άρθρο 4 παρ5 Συντ.)

Η εργασία αποτελεί δικαίωμα και προστατεύεται από το Κράτος, που μεριμνά για τη δημιουργία συνθηκών απασχόλησης όλων των πολιτών και για την ηθική και υλική εξύψωση του εργαζόμενου αγροτικού και αστικού πληθυσμού. Όλοι οι εργαζόμενοι, ανεξάρτητα από φύλο ή άλλη διάκριση, έχουν δικαίωμα ίσης αμοιβής για παρεχόμενη εργασία ίσης αξίας.  (άρθρο 22 παρ1 Συντ.)


Είναι για μένα προφανές ότι κάπου κάνουμε ΛΑΘΟΣ.

Πως πέρασα στην Γενική Απεργία της 8-7-2010

Ο ένας από τα 3 εκ. απεργούς

Αγαπητό μου ιστολογιάκι,

Τι μέρα κι αυτή η χθεσινή! Όλα άρχισαν μόλις έφτασα στην εταιρία όπου εργάζομαι! Οι πόρτες ήταν κλειστές και όλοι οι συνάδελφοι ήταν απ' έξω με πανό και μουσική και φώναζαν συνθήματα  ενάντια στο μνημόνιο και τα μέτρα. Αισθάνθηκα μία ευχάριστη έκπληξη και αμέσως έσπευσα να ενωθώ μαζί τους και να φωνάξω κι εγώ με όλη την δύναμη της φωνής και της ψυχής μου την αντίδρασή μου και την οργή μου για τα μέτρα που μας επιβάλει ο καπιταλισμός και η παγκοσμιοποίηση!

Αποφασίσαμε όλοι μαζί να κατεβούμε και στην πορεία και αφού αφήσαμε καμμιά εικοσαριά συναδέλφους μας, έξω από την εταιρία σαν ομάδα περιφρούρησης, σχηματίσαμε πορεία και ξεκινήσαμε προς το κέντρο!

Μόλις βγήκαμε στον κεντρικό δρόμο, είδαμε ότι πολλοί άλλοι συνάδελφοι, από άλλες εταιρίες έκαναν κι αυτοί το ίδιο. Δανειστήκαμε μερικά από τα συνθήματά τους, δανείστηκαν κι αυτοί μερικά από τα δικά μας και σύντομα, ενωθήκαμε κι ένα ανθρώπινο ποτάμι που όλο και μεγάλωνε από άλλους συναδέλφους μας από άλλες εταιρίες ανέβαινε προς το κέντρο για να συμμετάσχει σε μία μεγαλειώδη - όπως όλα έδειχναν- διαδήλωση κατά του ΔΝΤ, της Ε.Ε,  της ΕΚΤ και της κυβέρνησης που μας οδήγησαν μέχρι εδώ...

Στον δρόμο έψαχνα να αγοράσω ένα μπουκαλάκι νερό και ένα πακέτο τσιγάρα, αλλά μάταια! Όλα τα περίπτερα είχαν κατεβασμένα ρολά, συμμετέχοντας κι αυτοί στην γενική απεργία!

Διέκρινα τελικά ένα ψιλικατζίδικο που είχε μισάνοιχτη την πόρτα του. Προσεκτικά πλησίασα και ρώτησα τον ψιλικατζή αν μπορούσε να μου δώσει νεράκι και τσιγάρα και αυτός φοβισμένος μου τα έδωσε. "Φίλε", του λέω, "κακώς όμως δουλεύεις σήμερα, σήμερα είναι ημέρα Γενικής απεργίας!" "Εχεις δίκιο" μου λέει! " Τώρα το κλείνω κι έρχομαι κι εγώ μαζί σας".

Και αμέσως, κλείδωσε, πήρε κι ένα πλακάτ που είχε προφανώς ετοιμάσει από πριν με κάποια συνθήματα κι ενώθηκε στην πορεία μας!

Μετά από κάμποση ώρα, και ενώ ήμασταν όλοι ενθουσιασμένοι από την λαοθάλασσα συμμετοχής στην απεργία, πλησιάσαμε όσο μπορουσαμε περισσότερο προς το κέντρο. Παρότι απείχαμε τουλάχιστον ένα χιλιόμετρο από την εξέδρα των ομιλητών, (δεν μπορούσαμε να πλησιάσουμε περισσότερο λόγω πολυκοσμίας), ακούγαμε όλους τους ομιλητές, αφού οι συνδικαλιστικές μας οργανώσεις είχαν φροντίσει να τοποθετήσουν μεγάφωνα παντού.

Τι εμπνευσμένες ομιλίες! Όλοι ενθουσιαστήκαμε από την ανιδιοτέλεια και την αγνή αγωνιστική διάθεση της συνδικαλιστικής ηγεσίας μας! Οι άνθρωποι αυτοί, με το αγωνιστικό τους φρόνημα και παραμερίζοντας και παραμελώντας καθε προσωπικό συμφέρον, αγωνίζονται χρόνια τώρα, από το μετερίζι του συνδικαλισμού και από άλλα, υψηλότερα μετερίζια του βουλευτή και μερικοί ακόμα και του Υπουργού για τις ανάγκες του εργάτη του αγρότη, του υπάλληλου, κόντρα στις ντόπιες και ξένες ολιγαρχίες και την Πλουτοκρατία, γα το καλό μας, για το καλό του εργαζόμενου, του υπάλληλου, του εργάτη!

Ο κόσμος ήταν τόσος πολύς, που δεν χρειαζόταν, δεν ήταν καν εφικτό να πραγματοποιηθεί πορεία και να παραδωθεί το ψήφισμά μας στην Βουλή! Όλο το κεντρο της πόλης μας ήταν ασφυκτικά γεμάτο από διαδηλωτές! 

Στο μεταξύ, από τα μεγάφωνα μας ενημέρωναν: Θρίαμβος συμμετοχής στην Γενική απέργία! Διόμησι εκατομύρια κόσμος στην Αθήνα, πεντακόσιες χιλιάδες στην Θεσσαλονίκη, 200 στην Πάτρα και σε όλες τις υπόλοιπες πόλεις, τεράστια η συμμετοχή!

Άλλοι έλεγαν 70%, άλλοι 80%, μερικοί έφτασαν να λένε ακόμα και 95% συμμετοχή στην απεργία!

Κάτι αρχίζει να αλλάζει! Ο κόσμος κατάλαβε το πραγματικό σου συμφέρον και αποφάσισε να αντιδράσει!

ΤΡΕΜΕ ολιγαρχία!

ΚΑΛΑ, ΘΑ ΜΑΣ ΤΡΕΛΑΝΕΤΕ ΕΚΕΙ ΣΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ;;;

Που πάμε;

Και καλά, η Ελλάδα έχει το "σύστημα Ελλάς", την εμμονή μου, που την κατατρέχει.

Αλλά και η Ιταλία; Η Ισπανία; η Πορτογαλία; Ακόμα και η Αγγλία;

Αυτό που ζούμε, αυτό που μας ετοιμάζουν, είναι το μουντιάλ όχι της μπάλλας, αλλά της πείνας!

Που πάει η ανθρωπότητα; Αυτή είναι η πρόοδος που μας έταξαν; Αυτό είναι το όραμά τους για το μέλλον; Για αυτά τα πράγματα τους ψηφίζουμε;

Ίσως μία λύση να είναι αυτό:


http://www.letterfromgreece.blogspot.com/

Διαδώστε το.

Να ζήσουν οι Γιάννηδες και η Κρήτη!

Παρακολουθώ εδώ και πολύ καιρό το blog της Γενιάς των 700 ευρώ. Δεν ανήκω σε αυτή την γενιά, είμαι μεγαλύτερος 5-6 χρόνια από το πάνω όριο αυτών των εργαζόμενων. Αλλά στα πλαίσια της εργασίας μου συναναστρέφομαι μαζί τους και μπορώ να πω, ότι πράγματι, ανήκουν στην ελίτ (ποιοτικά ασφαλώς και όχι χρηματικά) του εργατικού δυναμικού της χώρας μας. Εξαιρετικές σπουδές, διάθεση για εργασία, φρέσκες ιδέες, αλλά ταυτόχρονα, πολύ συχνά συναντούν την απαξίωση από τους πολύ υποδυέστερους "παλιούς" συναδέλφους τους, την έντεχνη απομόνωση, ακόμα και την οικοιοποίηση των ιδεών και των προτάσεών τους (ίσως λίγο αλλαγμένες για το ανάλογο "ξεκάρφωμα")  από τους προϊστάμενους και τους "καθιερωμένους" συναδέλφους τους.

Εν ολίγοις, τους εκτιμώ αφάνταστα και τους κατατάσσω στα πιο δυναμικά και ελπιδοφόρα κομμάτια της ελληνικής κοινωνίας.

Αν και είμαι εγγεγραμμένος στο RSS feed του blog τους, σπάνια σχολιάζω. Σε σχέση με αυτούς, αισθάνομαι προνομιούχος, αν και μόλις που πρόλαβα χρονικά να γλυτώσω από τις "αναθεωρημένες" εργασιακές σχέσεις που υφίστανται. Ωστόσο, πολλές φορές έχω αλιευσει διαμάντια μέσα από τον διάλογο που διεξάγεται μετά την δημοσίευση καθενός από τα άρθρα τους. Αν εξαιρέσει κανείς τα γνωστά κομματόσκυλα που φιλτράρουν κάθε κουβέντα μέσα από τα κομματικά τους γυαλιά και σχολιάζουν στο ίδιο πνεύμα και με τον ίδιο ξερό τρόπο, οι περισσότεροι συμμετέχοντες ανταποκρίνονται κάνοντας σχόλια, που έχουν την  ίδια υψηλή ποιότητα όπως και το αρχικό άρθρο.

Σε μία πρόσφατη δημοσίευσή τους, οι αρθογράφοι της G700 σχολιάζουν των θάνατο των 3 (+1) εργαζομένων στην Marfin και τα λένε έξω από τα δόντια στην εγχώρια Αριστερά, με όλες τις εκνευριστικές, αλλοπρόσαλλες, καταστροφικές, αντικοινωνικές και εν τέλει αντιεργατικές τακτικές που ακολουθεί. Εν ολίγοις, αυτά που έγραψα εγώ χρησιμοποιώντας την εύκολη λύση του βρισίματος, αυτοί τα έγραψαν με έναν πολύ πιο κόσμιο και -προφανώς- αποδοτικότερο τρόπο.

Αλλά η τεράστια έκπληξη και ικανοποίηση, ήρθε από δύο σχόλια του συγκεκριμένου άρθρου. Κάποιος αναγνώστης, ομόματι Yanniskriti, που δεν έχει (ή δεν θέλει να δημοσιεύσει) ο άνθρωπος κάποιο δικό του blog, έγραψε 2 φανταστικά σχόλια, που τα παραθέτω αυτούσια, γιατί κατά την γνώμη μου αξίζουν πολύ και περιγράφουν ΤΕΛΕΙΑ την σημερινή κατάσταση.

Και μία τελευταία κουβέντα. Είχα αρχίσει (πριν διαβάσω αυτό το άρθρο) ένα προσχέδιο για μία δημοσίευση που ήθελα να κάνω με θέμα "Για ποιά αιτήματα θα κατέβαινα κι εγώ σε μία διαδήλωση". Αλλά τώρα πιά, είναι περιττό...

Καλή ανάγνωση! (Είδατε; Μπορώ κι εγώ να γράφω χωρίς να βρίζω άμα θέλω. Αλλά δεν το φχαρστιέμαι έτσι).

Και αυτο το οποίο δεν μπορείτε να καταλάβετε, είναι οτι η χώρα στην οποία μια αργόμισθη υπάλληλος γραφείου αμοίβεται παραπάνω απο εναν σκληρά εργαζόμενο στον ιδιωτικό τομέα, είναι χώρα ΝΤΡΟΠΗ και αίσχος για ολόκληρο τον Δυτικό πολιτισμό.

Σε όλες τις απεργίες στην ελλάδα, απεργεί αναίμακτα η υψηλόμισθη "εργατική τάξη" του Δημοσίου, και ΠΟΤΕ η χαμηλόμισθη τάξη μισθωτών που όλως τυχαίως βρίσκεται στον ιδιωτικό τομέα.

Είτε το αντιλαμβάνεστε είτε όχι, ο δούλος που χτυπάει 10ωρα για 700 ευρώ στον ιδιωτικό τομέα ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΤΑ ΙΔΙΑ ΣΥΜΦΕΡΟΝΤΑ με τον αραχτό που δουλεύει (δουλεύει...λέμε τώρα) 4ωρα για 1200 ευρώ ή 8ωρα για 2000 ευρώ στον δημόσιο τομέα!

Αυτοί οι δύο ΔΕΝ ΑΝΗΚΟΥΝ ΣΤΗΝ ΙΔΙΑ "ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΤΑΞΗ"!

Η "εργατιά" του ιδιωτικού τομέα η οποία κολυμπάει μέσα στον βόθρο, σκ@τά έτρωγε πριν τις μεταρυθμίσεις, σκ@τά θα φάει και μετά από αυτές.
Αντίθετα η "εργατιά" του δημόσιου τομέα (που είναι εργατιά μόνο κατ'όνομα), μόλις τώρα αρχίζει να οσμίζεται απο μακρυά τον βόθρο.

Αγώνα για εργασιακά δικαιώματα στην Ελλάδα καταβάλλει ο εργάτης του ιδιωτικού τομέα δίχως τη παραμικρή πολιτική στήριξη, την ώρα που ο δημόσιος ξύνει τη μύτη του και όλα τα πολιτικά κόμματα βγάζουν χαρτομάντηλο για να την σκουπίσουν. Οι ΔΥ τους οποίους οι βλάκες του Ελλαδιστάν χαρακτηρίζουν ώς "εργαζομενους", είναι απορροή της κομματικης γλείτσας της μεταπολίτευσης, η οποία δημιούργησε εργαζόμενους δυο ταχυτήτων και έφτιαξε τον "μεγάλο ασθενή" και αυτό το μόρφωμα κοινωνικής αδικίας.

Αυτο που αρνείται να δει η Ελληνική αριστερά (ο καθοδηγητής της Ελληνικής κοινωνίας δηλαδή) ειναι οτι η γραφειοκρατική / συντεχνιακή ταξη των ΔΥ εχει ΑΝΤΙΤΙΘΕΜΕΝΑ συμφεροντα με την πραγματικά εργατική τάξη, κι αυτο φάνηκε και πάλι με τις "οικιοθελείς αποχωρήσεις" σε ΟΤΕ, ΟΛΥΜΠΙΑΚΗ, ΟΛΠ οπου δώθηκαν δις ευρω απο τον κρατικό προυπολογισμό για να ευνοηθούν (και με υψηλές συντάξεις) μερικοί εκαντοντάδες γραφειοκράτες εν αντιθέσει με τις άλλες επιχειρήσεις που κλείνουν και δεν υπαρχει ΚΑΜΙΑ προστασία για τους εργαζομένους εκεί.

Το οτι έχουν αντιτιθέμενα συμφέροντα φαίνεται πεντακάθαρα απο τα διαφορετικά ασφαλιστικά ταμεία (στοιχείο σκανδαλώδους διαφοροποίησης), η ύπαρξη των οποίων διασφαλίζει ότι η άρχουσα γραφειοκρατική τάξη έχει ΚΑΙ ιδιωτική υγειονομική περίθαλψη ΚΑΙ ευνοικούς όρους συνταξιοδότησης (και φυσικά όλα αυτά με τον ιδρώτα των άλλων, των σκλάβων).

Δεν εχω δει ΠΟΤΕ, ούτε την αριστερά ούτε τους ίδιους τους ΔΥ να αγωνίζονται για ΕΝΑ ασφαλιστικό ταμείο, και για ίδιες παροχές και κρατησεις ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ τους μισθωτούς.

Αντιθέτως οι αλήτες αγωνίζονται συντεχνιακά για διεκδικήσεις πάνω στις πλάτες των υπολοίπων. Οι αλήτες βγαίνουν και μιλάνε συνεχώς για "πενιχρούς μισθούς στο Δημόσιο", έχοντας μέτρο σύγκρισης όχι τους υπόλοιπους μισθωτούς στην Ελλάδα, αλλα στο Λουξεμβούργο!

Τα αντιτιθέμενα συμφέροντά τους με τα παιδιά ενος κατώτερου Θεού ΙΥ, απεικονίζονται ακόμα και απο το μοίρασμα του κρατικού προυπολογισμού όπου η μερίδα του λέοντος πηγαίνει στους ΔΥ (και τα ασφαλιστικα ταμεια τους), ενώ σε όλους τους υπόλοιπους μοιράζονται τα ψίχουλα (450Ευρώ επίδομα ανεργίας για λίγους μήνες και διαλυμένα δημόσια σχολεία και νοσοκομεία).

Για να κλείσω, αν κάποιος παίρνει μεγάλο μισθό δε με αφορά, εκτός αν τον παίρνει απο την τσέπη ΜΟΥ!

Με αφορά το όλο θέμα, οταν εμένα με υποχρεώνουν να στήνομαι στην ουρά του ΙΚΑ ενώ οι άλλοι κάθονται κυριλλάτοι εξω απο το ιδιωτικό ιατρείο επείδη έχουν βιβλιάριο "δημοσίου" (με τα λεφτά ΜΟΥ), με αφορά οταν δίνουν σε κάποιον 45 ετών σύνταξη 2500 ευρώ (με τα λεφτά ΜΟΥ), με αφορά οταν υπάρχουν ευνοϊκες συνταξιοδοτικές προϋποθέσεις σ'αυτούς που δεν έχουν ανάγκη (αφού ούτως ή άλλως στο δημόσιο δεν υπάρχει το ρίσκο απώλειας της θέσης), με αφορά που η Ελληνική δημόσια διοίκηση είναι διεφθαρμένη και παρεμποδίζει την οποιαδήποτε υγιή ιδιωτική πρωτοβουλία (ωστε να μπορώ κι εγώ που δεν έχω μπάρμπα στην Κορώνη να βρώ μια δουλειά). 

---------------------------------------------------------

Η αριστερά και τα κινήματά της...

Άν βγω μ’ ένα πανό να πω αυτό που τα "ψευτοκινήματα" μαζί με τους συνεταίρους τους τις κυβερνήσεις υποθάλπουν και συντηρούν, δλδ τον μεσαίωνα του ιδιωτικού τομέα, τότε δίπλα μου θα βρίσκονται άτομα με τα ίδια συμφέροντα και προβλήματα μ' εμένα, κι ΟΧΙ ΔΥ και συνδικαλισταράδες εργατοπατέρες της αριστεράς με μεζονέτα στο Χαλάνδρι κι εξοχικό στο Πόρτο Ράφτη.

Και οι πραγματικοί αγώνες (μιας και το ΚΚΕ μιλάει περι αγώνων) δεν δίνονται σε πορείες αργόσχολων και ψευτοαπεργίες, ουτε στην πλατεία Κλαυθμώνος.

Οι πραγματικοί αγώνες δίνονται στα δικαστήρια, οπου αν βγείτε απο την γυάλα σας και πάτε μια βόλτα θα δείτε αναρίθμητους Ιδιωτικούς υπαλλήλους οι οποίοι μόνοι τους μηνύουν / κυνηγάνε / βρίζουν εργοδότες και πολεμάνε να πάρουν τα δεδουλευμένα τους.

Εκεί φυσικά, η αριστερά είναι απούσα. Η αριστερά και το ΚΚΕ, ΟΥΔΕΠΟΤΕ υποστήριξαν τον πραγματικά εργαζόμενο. Εργαζόμενος για ολόκληρη την αριστερά στην Ελλάδα, νοείται ο σαπιοκοιλιάς του δημοσίου.

Τα αριστερά κόμματα ΜΟΝΑ ΤΟΥΣ δημιούργησαν με τους υποκριτικούς τους "αγώνες" εργαζόμενους 2 ταχυτήτων, και τώρα αναρωτιούνται γιατί το "εργατικό κίνημα" δεν είναι συμπαγές !!!

Για το ΚΚΕ και τα φύκια που το συντηρούν, η αβέβαιη γενιά των 700 που δουλεύει σαν σκυλί έχει τα ίδια συμφέροντα με τον μόνιμο μέσο κρατικοδίαιτο που έπαιρνε 1400 ευρώ και ξύνεται 2 ώρες.

Αλήθεια για ποιές συλλογικές συμβάσεις κάνει λόγο η αριστερά, όταν στον χώρο τον ιδιωτικών υπαλλήλων δεν τηρείται ΚΑΜΙΑ συλλογική σύμβαση και κάθε φορά διαπραγματεύεται εργαζόμενος και εργοδότης?

Εδώ και δεκαετίες στο Αφρικανικό Ελλαδιστάν έχουμε πολίτες δύο κατηγοριών:

η μια έχει εξασφαλισμένα δικαιώματα, προστασία, τηρούμενα ωράρια, μονιμότητα, επιδόματα, ΔΕΝ δουλεύει και χρυσοπληρώνεται

η άλλη ΔΕΝ έχει δικαιώματα, ΔΕΝ έχει μονιμότητα, ΔΕΝ έχει τηρούμενα ωράρια, ΔΕΝ έχει επιδόματα, ΔΕΝ έχει προστασία, δευλεύει σκυλίσια και πληρώνεται με Αφρικανικούς μισθούς.

Μέσα σε όλο αυτό το χάος η έννοια "ΚΟΙΝΟΥ ΕΡΓΑΤΙΚΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΣ ΚΑΙ ΑΓΩΝΩΝ ΤΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ" απευθύνεται μόνο σε οντότητες με iq αμοιβάδας.

Αυτα τα ολίγα περι "αριστεράς" και "αγώνων". 

Άλλα 2 καλά

Ο "καιρός", εδώ, κάπως, κάτι, πάει να πει. Τα χαλάει όμως στο "ένα μεγάλο μέρος της χώρας απεργεί".

(Αλλά... πως κατάντησε έτσι η υπόλοιπη Ελευθεροτυπία; Τα μισά άρθρα που διαβάζω,  με εκνευρίζουν, τα υπόλοιπα είναι αδιάφορα...)

Αλλά ΕΔΩ, ο άνθρωπος (Δημήτρης Φύσσας) δίνει ρέστα!

Ένα μικρό απόσπασμα:

[...


Δηλαδή οι φταίχτες θ’ αρμέξουν τους μη φταίχτες.


Οι μισθωτοί του ιδιωτικού τομέα (μαζί με τους φτωχούς μετανάστες και τις ανύπαντρες μανάδες) είναι οι αληθινοί προλετάριοι σ’ αυτή τη χώρα. Αντίθετα με κάτι άλλους, είναι αληθινοί εργαζόμενοι (όπως άλλωστε και οι αυτοαπασχολούμενοι) και όχι εικονική πραγματικότητα. Δεν προκαλούν ποτέ την κοινωνία, γιατί δουλεύουν.


Δουλεύουν.


Βρίσκονται στα γραφεία, στα μαγαζιά, στα εργοτάξια, στη λάντζα, στα σχολεία, στα εργοστάσια, στις σκάλες που καθαρίζουν, στα ναυπηγεία. Δεν έχουν χρόνο να διαδηλώσουν. Δεν παίρνουν σύνταξη μετά από δύο βουλευτικές θητείες. Δεν φέρνουν τρακτέρ στις εθνικές οδούς. Δεν βάζουν λουκέτο στην Ακρόπολη. Δεν ακινητοποιούν τα μέσα μαζικής μεταφοράς. Δεν κατεβάζουν τους διακόπτες του ηλεκτρικού. Δεν υποχρεώνουν άλλους ν’ απεργήσουν με τη βία. Δεν κατακρατούν τα κοντέινερ στον Πειραιά. Δεν δηλώνουν συνεχώς ασθένεια. Δεν βρίσκονται μονίμως σε εκπαιδευτική άδεια. Δεν εκτοξεύουν δακρυγόνα και χημικά. Δεν καταλαμβάνουν σχολές. Δεν μπλοκάρουν τουρίστες στα λιμάνια. Δεν αφήνουν τα σκουπίδια αμάζευτα. Δεν κλείνουν τα νοσοκομεία. Δεν διακόπτουν την κίνηση στις λεωφόρους. Δεν τους χτυπάει άλλος την κάρτα.


Μόνο δουλεύουν.
...] 

Τεμπέληδες οι νέοι; Σπάταλοι οι νέοι;

Αυτοί οι άνθρωποι, που κάποτε έφυγαν από τα χωριά τους χωρίς δεύτερο παντελόνι και πήραν την πρώτη τους δημόσια θέση... με αντάλλαγμα ένα τυρί. Αυτοί που κάποτε είχαν δανεικό γάιδαρο από το γείτονα, ξαφνικά τους είδαμε να οδηγάνε κάμπριο και καγιέν. Αυτοί που από τις καλύβες με την ξυλόσομπα μετακόμισαν στις επαύλεις με την επιδαπέδια θέρμανση και τα γεωθερμικά συστήματα!


Μπράβο, αναφωνήσαμε όλοι, πρόκοψαν!





Έλα όμως που μετά τον θαυμασμό έρχεται και ο αυτονόητος συνειρμός αλλά και η σύγκριση με την ζωή μας. Ερωτώ λοιπόν, ένας νέος άνθρωπος που δουλεύει 10, 12, 16 ώρες την ημέρα, γιατί έτσι δομήσανε την κοινωνία μας, μπορεί στις μέρες μας να πάρει ένα αυτοκίνητο της αρεσκείας του; Μπορεί να αγοράσει ένα σπιτάκι να ξεκινήσει τα όνειρα του για μια οικογένεια; Μπορεί να «βγει» να διασκεδάσει πλέον χωρίς να κοιτάει τον τιμοκατάλογο πριν παραγγείλει; Μπορεί να πάει σούπερ-μάρκετ χωρίς να περιπλανιέται ώρες στα ράφια, όχι για να δει τα συστατικά των προϊόντων αλλά να βρει το φτηνότερο;

Αυτοί λοιπόν πως τα κατάφεραν; Δούλεψαν; Ήταν έξυπνοι; Ήταν τυχεροί;

Δυστυχώς τίποτα από όλα αυτά. Είναι απλά αυτό που λέει ο σοφός λαός μας: λαμόγια!

Από ΕΔΩ (που υπάρχει και το υπόλοιπο)

Με αφορμή αρθράκι από το Der Spiegel

Το βρήκα στο Newstime και παραθέτω μερικά ενδιαφέροντα αποσπάσματα από τον σχολιασμό:

 Η Ελλάδα έχει τουλάχιστον πέντε φορές περισσότερους δημοσίους υπαλλήλους από ότι το Ηνωμένο Βασίλειο και καταναλώνει χιλιάδες δισεκατομμύρια ευρώ ετησίως. Χρήματα τα οποία το ελληνικό κράτος δεν διαθέτει και στην πραγματικότητα ποτέ δεν διέθετε. Γι’ αυτό και δανειζόταν συνεχώς από τις διεθνείς αγορές κάτι που το ευρώ και τα χαμηλά επιτόκια διευκόλυνε. 

Στη διαδήλωση της προηγούμενης εβδομάδας πολλοί τα είχαν βάλει με τους ίδιους τους συνδικαλιστές αφού αυτοί είναι…βολεμένοι. Ο πρόεδρος των εργαζομένων στον ΟΣΕ Νίκιος Κιουτσούκης είναι ένας από αυτούς. Μάστορας στο επάγγελμα κατάφερε να γίνει μηχανικός και σήμερα είναι ένας από τους ισχυρότερους ηγέτες στον αγώνα εναντίον του Παπανδρέου και του προγράμματος λιτότητας.
Αναφέρεται στη γυναίκα του και τα δύο του παιδιά που θα πρέπει να ζήσει με 30% λιγότερα στο μέλλον. Όπως δηλώνει ο ίδιος δεν «μπορεί να ταΐσει» την οικογένειά του με μισθό 2000 ευρώ το μήνα. «Η κυβέρνηση μου ζητάει να σκοτώσω το ένα μου παιδί για να ζήσω.» Στην πραγματικότητα είναι και από τους προνομιούχους αφού το οργανωμένο συνδικάτο των 6,100 ατόμων στο οποίο ανήκει κατά μέσο όρο βγάζουν 3,300 ευρώ έκαστος, ποσό πολύ ανώτερο από τα 789 ευρώ που βγάζει ένας μέσος Έλληνας.
Το Spiegel διερωτάται πως γίνεται και οι δημόσιοι υπάλληλοι είναι οι πιο καλοπληρωμένοι εργαζόμενοι, είναι μόνιμοι και το κυριότερο, δεν χρειάζεται να δουλεύουν σκληρά; Πως γίνεται και 450 γιατροί έχουν ετήσιο εισόδημα 10,000 ευρώ; Πως γίνεται και τόσοι Έλληνες δουλεύουν μαύρα και αποτελούν σύμφωνα με τους ειδικούς το 25% του ΑΕΠ;
Στην πραγματικότητα, το κατά πόσο η ελληνική οικονομία θα καταφέρει να αποπληρώσει το τεράστιο χρέος της είναι κυρίως θέμα κοινωνικής δικαιοσύνης. Είναι αδύνατον να αναπτυχθεί μια οικονομία αν ο καθένας βλέπει το διπλανό του, το φίλο του ή τον συνάδελφό του να καρπώνεται επιδόματα για τον εαυτό του εις βάρος της κοινότητας.

 Στο απόσπασμα, βλέπουμε μαζεμένα μερικά από τα κυριότερα σημεία που ήθελα να θίξω στο προηγούμενο ποστ:

1. Οι δημόσιοι υπάλληλοι, είναι τραγικά ΠΟΛΛΟΙ, είναι καλοπληρωμένοι, είναι μόνιμοι, είναι προνομιούχοι, ωστόσο, εξακολουθούν να πρωτοστατούν στους "συνδικαλιστικούς" αγώνες. Επιζητώντας τι; Την διαιώνιση των προνομίων τους; Το δικαίωμα στην τεμπελιά; Την επέκταση της ανισότητας; 

2. Οι συνδικαλιστές, δεν έχουν την αποδοχή της κοινωνίας που τους θεωρεί βολεμένους. Αν και το άρθρο  αναφέρεται κυρίως στους δημόσιους, το ίδιο ισχύει και για τους ιδιωτικούς (μιας που έχουμε το πρωτοφανές γεγονός η συνδικαλιστική ηγεσία των ιδιωτικών υπαλλήλων να απαρτίζεται από στελέχη ΜΟΝΙΜΩΝ δημοσίων υπαλλήλων (γιατί μην μου πείτε ότι ένας υπάλληλος σε ΔΕΚΟ δεν είναι δημόσιος υπάλληλος! Με διαδικασίες ΑΣΕΠ προσλαμβάνονται).

3. "Έγραψα: όποιος δεν κόβει αποδείξεις είναι εχθρός μου". Δεν γίνεται εγώ να πληρώνω 500 ευρώ φόρο κάθε μήνα και ο γιατρός στο Κολωνάκι ή ο συμβολαιογράφος να δηλώνει εισιδήματα κάτω από το αφορολόγητο!

4. Η κοινωνική συνοχή έχει διαραγεί προ πολλού. Δεν είναι δυνατόν και δεν συναντάται πουθενα αλλού στον κόσμο, ο δημόσιος υπάλληλος να πληρώνεται 4 φορές παραπάνω (κατά μέσο όρο) από τον ιδιωτικό. Και αν στην εξίσωση προσθέσουμε και τον παράγοντα αποδοτικότητα, η αναλογία γίνεται ακόμα τραγικότερη. 

Στα Οικονομικά, είναι σχεδόν αξίωμα ότι από τον δημόσιο τομέα δεν περιμένουμε την ίδια αποδοτικότητα σε σχέση με τον ιδιωτικό τομέα, ανεξαρτήτως αντικειμένου. Αν βάλουμε τώρα και το "σύστημα Ελλάς", με την μονιμότητα, την ατιμωρησία, την έλλειψη οποιασδήποτε αξιολόγησης, τα πάσης φύσεως προνόμια (από οικοδομικούς συναιτερισμούς [βλέπε οικισμός ΔΕΗ, οικισμός υπαλλήλων υπουργείου τάδε κλπ], την ευκολία στην δανειοδότηση (βλέπε ταμείο παρακαταθηκών και δανείων), τις πρόωρες συνταξιοδοτήσεις, τις οικειοθελείς αποχωρήσεις στα σαράντα κάτι, κλπ κλπ, τι συμπεράσματα μπορούμε να βγάλουμε;

Το συμπέρασμα στο οποίο έχω καταλήξει εδώ και πολύ καιρό, και πάνω στο οποίο βασίζω τις πράξεις μου και τα λόγια μου (και την οργή μου) βασίζεται στους ακόλουθους πυλώνες:

Α. Το σύστημα, όπως είναι στημένο, δεν είναι βιώσιμο. 

Β. Ο δημόσιος τομέας πρέπει να γίνει απωθητικός ως λύση εργασιακής αποκατάστασης, για αρκετά χρόνια, μέχρι το σύστημα να ισορροπήσει ξανά, σε ένα υγιέστερο όμως σημείο

Γ. Χρειάζεται η δουλειά (και οι φόροι) δεκάδων σκληρά εργαζόμενων ιδιωτικών προκειμένου να τραφεί ένας δημόσιος κηφήνας

Δ. Αν βασιστούμε στην πολιτική ανάλυση, με τις κλασσικές συνταγές, δεν θα πάρουμε λύση. Γιατί, εγώ ας πούμε, θεωρώ ότι πρώτο μέλημα της αριστεράς θα ήταν η υπεράσπιση των αδυνάμων ιδιωτικών και ο πόλεμος ενάντια στις συντεχνίες. Αντίθετα, βλέπουμε το... αντίθετο! Σθεναρή υποστήριξη κάθε παράλογης απαίτησης των συντεχνιών! Βλέπε την άρση του καμποτάζ! Αλλά από που βρίσκονται οι πόροι; Από τους φόρους, οι οποίοι όμως είναι -ας πούμε- αναλογικοί. Ακόμα και αυτή όμως η αναλογικότητα, τελικά δεν ισχύει, ή αν ισχύει, το σύστημα βρίσκει τρόπους να εξασφαλίζει την αποζημίωση των μελών του (βλέπε νέο χαράτσι στην ΔΕΗ για τους τελωνειακούς, βλέπε δηλώσεις Ευ. Βενιζέλου ότι θα αναπληρώσει τα χαμένα επιδόματα των στρατιωτικών κλπ). Και εξάλλου, τι είδους αναλογικότητα είναι αυτή που τα επιδόματα ας πούμε (που δεν είναι 100 ή 150 ευρώ, έτσι; είναι άλλος ένας μισθός ουσιαστικά σε πάρα πολλές περιπτώσεις) φορολογούνται με ειδικό καθεστώς 8 ή 10 ή 15%, όταν τα δικά μας φορολογούνται με 25%-45%; (Αναφερομαι στα επίπεδα μισθών των δημοσίων υπαλλήλων σαν βάση - εννοείται ότι η γενιά των 700 ευρώ εχουν το αφορολόγητο, αλλά δεν υπάρχει δημόσιος με 700 ευρώ!)

Σε αντιστοιχία, πρώτο μέλημα του νεοφιλελευθερισμού, θα ήταν να απελευθερωθούν οι αγορές, να πουληθεί ο δημόσιος "πλούτος", να καταργηθούν οι στρεβλώσεις και ο προστατευτισμός αλλά και να μειωθεί η φορολογία επιχειρήσεων και φυσικών προσώπων. Επίσης, να μπορεί ο πολίτης να ΚΑΤΑΝΑΛΩΣΕΙ, δηλαδή αυξήσεις, λιγότεροι φόροι κλπ. 

Η πλάκα είναι, ότι όσο κι αν δεν μας αρέσει, περισσότερο πληροί την αποστολή του το νεοφιλελεύθερο σύστημα, παρά το "κοινωνικό", το "προοδευτικό" ας πούμε σύστημα. Βλέπε για παράδειγμα την αντίθεση ΣΕΒ και ΓΕΣΕΒΕ στο ψαλίδισμα των μισθών και των δώρων, όπως και στην αύξηση του ΦΠΑ.

Αλλά, κανένα σύστημα από μόνο του δεν μπορεί να καταργήσει το "σύστημα Ελλάς".

Πολύ απλά, γιατί με έναν μοναδικά αυτοκαταστροφικό τρόπο, το "σύστημα Ελλάς", έχει συνδυάσει ΜΟΝΟ τα ΜΕΙΟΝΕΚΤΗΜΑΤΑ όλων των συστημάτων! Τεράστιος δημόσιος τομέας χωρίς όμως παροχές στους πολίτες (και πανακριβος), νεοφιλελεύθερες πολιτικές [όπως οι επιδοτήσεις και το ντάντεμα των τραπεζών] χωρίς μειώσεις φορολογίας και υγιή ανταγωνισμό, ελεύθερη υποτίθεται αγορά με ένα σωρό εμπόδια εισόδου στην επιχειρηματικότητα κλπ. 

Είναι σαν να προσπαθούμε να σβήσουμε την φωτιά ρίχνοντας βενζίνη!

Μέσα σε αυτό το σκηνικό, που είναι σαφέστατο και αυτονόητο για τους περισσότερους ξένους που ασχολούνται λίγο με τα νούμερά μας (ισολογισμούς, δείκτες, στατιστικές), εμείς παραμένουμε κολλημένοι είτε στα κεκτημένα (αλλά καταστροφικά) κεκτημένα μας (τους), είτε στις ιδεοληψίες μας  (σας) (όπως η αλληλεγγύη [ποιά αλληλεγγύη με Χ4 στους μισθούς;], τις απεργίες, τα χαζά και στην πραγματικότητα εγκληματικά συνθήματα (νόμος είναι το δίκιο του εργάτη, κανένας θεσμός, μόνο ο λαός[!!!]) και τα παρόμοια.

Ακόμα και τώρα.

Τα αξίζουμε αυτά που έρχονται.

Now, sports.

Δεν θα μας κάνετε πιρόγα!

Δεν ξέρω ποιοι ήταν έξω από την Βουλή προχθές,  προσπάθησαν να μπούνε μέσα και φώναζαν «Να καεί -  να καεί, το μπουρδέλο η Βουλή».




Ξέρω όμως ποιοι είναι μέσα. Είναι οι υπαίτιοι για την κατάντια της χώρας, τόσο την οικονομική κατάσταση, όσο και την κοινωνική. Είναι αυτοί που εδώ και 35 χρόνια διόρισαν πεντακόσιες χιλιάδες υπεράριθμους δημόσιους υπάλληλους, είναι αυτοί που άφησαν την δημόσια Υγεία να καταρρεύσει, είναι αυτοί που θέσπισαν για τους εαυτούς τους την ατιμωρησία, είναι αυτοί που αγνόησαν προκλητικά το συμφέρον της χώρας και του Λαού προκειμένου να εξυπηρετήσουν τα μικροκομματικά τους συμφέροντα, είναι αυτοί που ενώ «υπερασπίζονται» το αγαθό της Δημόσιας και δωρεάν Παιδείας στέλνουν τα φυντάνια τους στα καλύτερα Αμερικάνικα Πανεπιστήμια και παίζουν κατά την διάρκεια των συνεδριάσεων της Βουλής με το κουνούργιο τους iPod…


Είναι αυτοί που υποστηρίζουν τους καθηγητές στα Πανεπιστήμια να αρνούνται φανατικά την αξιολόγησή τους. Είναι αυτοί που καθημερινά κακοποιούν την Ελληνική γλώσσα με τους ξύλινους λόγους τους στα κανάλια και με την αχαλίνωτη έπαρση στην Βουλή. Είναι αυτοί που συντάσσονται σαν στρατιωτάκια, σαν αυτόματα πίσω από από κάθε ανευθυνολογία και πρακτική που προτείνουν οι μαρκετίστες και οι επικοινωνιολόγοι στους πολιτικούς «αρχηγούς». Είναι αυτοί που εκλιπαρούν τον πρωθυπουργό να παραμείνει γαντζωμένος στην εξουσία ακόμα κι όταν η χώρα καταρρέει οικονομικά για να προλάβουν να τακτοποιήσουν μερικούς ακόμα  ημέτερους γλείφτες.


Είναι αυτοί που ενώ πετάνε εθνικιστικές κορώνες κάνουν τα πάντα για να αποφύγουν την στρατιωτική θητεία τους, είναι αυτοί που θέλουν απλά να «εξασφαλίσουν τα παιδιά τους» ιδρύοντας off shore εταιρίες, είναι αυτοί που δεν δέχονται έλεγχο στα οικονομικά του κόμματος τους για δήθεν «ιδεολογικούς» και «ιστορικούς» λόγους. Είναι αυτοί που σήμερα, το 2010 έχουν σαν πρότυπο και ίνδαλμα τον Μάο και αποκαθιστούν τον Στάλιν! Και αρνούνται τα ολοκαυτώματα και τις γενοκτονίες  της ΕΣΣΔ (όπως στο Κατίν) ακόμα κι όταν το έχουν παραδεχθεί και έχουν ζητήσει συγνώμη ακόμα και οι ίδιοι οι υπαίτιοι!


Είναι αυτοί που διεξάγουν τα συνέδριά τους κεκλεισμένων των θυρών και αποφασίζουν για το καλό του Λαού, ερήμην όμως αυτού. Είναι αυτοί που έχουν από την μία ορκιστεί να καταργήσουν το άσυλο, (μην βρίσκοντας όμως κανένα άλλο κακό στην Παιδεία – λές και με την κατάργηση του Ασύλου τα πανεπιστήμιά μας θα γίνουν Χάρβαρντ,  Καίμπριτζ, Οξφόρδη και Yale! Και από την άλλη αυτοί που δικαιολογούν οποιαδήποτε καταστροφή και πάντα σπεύδουν να υπερασπιστούν αυτοματοποιημένα τους «αδίκως συλληφθέντες» οποιονδήποτε επεισοδίων!


Και μιλάν αυτοί (!!!) για κοινωνικούς αυτοματισμούς!


Και από την μία κόπτονται για τα μάρμαρα της Ακαδημίας και της Εθνικής Βιβλιοθήκης που τα σπάνε με βαριοπούλες οι μπαχαλάκηδες, από την άλλη όμως κάνουν πως δεν αντιλαμβάνονται το Βατοπαίδι, τα ομόλογα, την SIEMENS. Πόση αξία έχουν τα μάρμαρα, πόση αξία έχουν τα κλεμμένα; Γιατί δεν βάζετε την σωστή προτεραιότητα ρε καργιόληδες;


Είναι αυτοί που καταλήστευσαν και έπαιξαν στον τζόγο και μάλιστα με σίγουρη χασούρα τους κόπους για την κοινωνική ασφάλιση του Ελληνικού Λαού. Γιατί, τι άλλο παρά τζόγος είναι τα δομημένα ομόλογα;


Είναι αυτοί που δέχονται να πληρώσουν με χρήματα του Ελληνικού Λαού σε πολλαπλάσιες τιμές τα φάρμακα, τις αμυντικές δαπάνες και κάθε άλλη προμήθεια ή έργο που αναθέτει το ελληνικό Δημόσιο. Και στην συνέχεια αυτό μας το» πουλάνε» δήθεν και για politics! Και για υψηλή διπλωματία!


Δεν υπάρχει πάτος στην σαπίλα του «συστήματος Ελλάς». 


Και μετά από όλα αυτά, έρχεται  το ΚΚΕ (και από κοντά και ο ΣΥΡΙΖΑ) να καταγγείλουν λέει την προβοκάτσια γιατί κάποιοι ήθελαν να μπούνε στην Βουλή και αυτοί δεν ήταν (προς Θεού!) μέλη του ΠΑΜΕ, αλλά φασίστες και ακροδεξιοί, μέλη της Χρυσής Αυγής! Αντίθετα, τα μέλη του ΠΑΜΕ «προάσπισαν» το Κοινοβούλιο!


Είμαστε λοιπόν όλοι Χρυσαυγίτες. Γιατί δεν είναι η πρώτη φορά που η Βουλή δέχεται την μήνη των πολιτών. Μπουρδέλο δεν είναι; Πουτάνες δεν είναι οι πολιτικοί μας; Όποιος τους πληρώνει, «πάνε» μαζί του. Ψέματα είναι;

Ξεχνάτε τις μούντζες για την Πάρνηθα και τους νεκρούς το καλοκαίρι που κάηκε η Ελλάδα;


Ή μήπως το κοινοβούλιο κινδυνεύει από τον Λαό και είναι ασφαλές με τους  θεσμικούς «ενοίκους» του;  Σκατά είναι.


Θέλει ο Λαός να μπει μέσα και να το κάψει; Αυτό νομίζετε; Θέλει να μπει και να δείρει; Θέλει να μπει και να σκοτώσει;


Next time, think better of us, fathers.


Θέλει όμως να σας πετάξει ένα ξεγυρισμένο γιαούρι, με την πέτσα μάλιστα για να κάνετε και επιδερμίδα. Θέλει να σας  πιάσει από τον γιακά και να σας πεί «Άσε κάτω το ΨΩΜΙ, ΡΕ!», όπως έλεγε ο Κωνσταντίνου στον Τζανετάκο, τον αλητήριο πιτσιρικά αδελφό του στην ταινία «Καλώς ήρθε το δολάριο».  Δεν θα βάλει ο Λαός την καραμουτσουνάρα του σε πίνακα στην Βουλή όπως έκανε ο Σιούφας. Πιο πολύ θα την σεβαστεί την Βουλή ο Λαός από εσάς. Γιατί, Βουλή των Ελλήνων, σημαίνει:  η θέληση των Ελλήνων.


Εθνοπατέρες, δεν υπηρετείτε πλέον την θέληση των Ελλήνων, οπότε η Βουλή δεν σας ανήκει. Μην την μαγαρίζετε. Το μπουρδέλο, μπορεί να ξαναγίνει Κοινοβούλιο, όταν φύγουν οι πουτάνες. Δεν είναι το κτήριο ο στόχος του Λαού, είναι το έμψυχο περιεχόμενό του. Τους τριακόσιους (εντάξει Ψαριανέ, μπορεί να είναι λιγότεροι) , και τα  διορισμένα τσιράκια τους που παίρνουν 16 μισθούς και ένα σωρό επιδόματα την ώρα που η γενιά των 700 ευρώ γίνεται γενιά των 595 ευρώ…






(Εδώ κάντε μία παύση και καθαρίστε το μυαλό σας).






Δεν ξέρω ποιοι ήταν έξω από την MARFIN προχθές και ποιοι πέταξαν τις μολότοφ και την βενζίνη.  Δεν ξέρω αν ήταν Αναρχικοί, κουκουλοφόροι, μπαχαλάκηδες, μεταμφιεσμένοι μπάτσοι, προβοκάτορες ή εξωγήινοι.


Ξέρω όμως ποιοι ήταν μέσα.


Ήταν ο ανθός της Ελληνικής Κοινωνίας. Είναι αυτοί που οι περισσότεροι έχουν Πανεπιστημιακή μόρφωση, είναι αυτοί που εργάζονται σκληρότερα από όλους,  8, 10 και 12 ώρες κάθε μέρα, είναι αυτοί που πληρώνονται ελάχιστα σε σχέση με τα προσόντα τους, είναι αυτοί που πληρώνουν το μεγαλύτερο μέρος των φόρων και μάλιστα προκαταβολικά, είναι αυτοί που δεν καταδέχθηκαν να πάνε να γλύψουν τους πολιτικάντηδες και να φιλήσουν κατουρημένες ποδιές για μία θέση έστω και stagier.


Είναι αυτοί που οι πατεράδες και οι μανάδες τους δεν είναι  λαμόγια και φραγκάτοι, είναι αυτοί που δεν φοβούνται να παρατήσουν μία δουλειά για να πάνε σε άλλη και να διεκδικήσουν ένα καλύτερο μέλλον, είναι αυτοί που μετράνε τα λεφτά τους και δεν φορτώνουν την χρυσή πιστωτική του μπαμπά.


Είναι αυτοί που ζητάνε αποδείξεις για να μπορέσουν να τεκμηριώσουν το αφορολόγητό τους, είναι τα λεγόμενα συνήθη υποζύγια, είναι αυτοί που δεν μπορούν να πάνε διακοπές ούτε να νοικιάσουν ξαπλώστρα στην Ψαρρού και να φάνε γουρουνόπουλο στα Άνω Μερά.


Είναι αυτοί που μένουν με τους γονείς τους ως τα τριάντα-φευγα γιατί δεν μπορούν να νοικιάσουν σπίτι, είναι αυτοί που μένουν εργένηδες και εργένισσες γιατί δεν μπορούν να ανοίξουν σπίτι και να φτιάξουν  οικογένεια.


Είναι αυτοί παρακολουθούν την αγορά εργασίας, είναι αυτοί που συνεχώς επιμορφώνονται σε όλη την διάρκεια της καριέρας τους, είναι αυτοί που κάθε πρωί βάζουν την γραβάτα ή το ταγέρ τους και πάνε να προσφέρουν έργο – στην εργασία του ο καθένας – αλλά πραγματικό έργο, με μετρήσιμα αποτελέσματα, στόχους, πρόγραμμα, σχεδιασμό, χρονικούς προγραμματισμούς και περιορισμούς, με διαχείριση χρόνου και προτεραιοτήτων.


Είναι αυτοί που τους πατάνε πολλές φορές οι εργοδότες στο κεφάλι, είναι αλήθεια, αλλά δεν μπορούν να απεργήσουν, δεν μπορούν να στερηθούν το εισόδημα ούτε μίας εβδομάδας, διαφορετικά θα έχουν πρόβλημα επιβίωσης.


Πόσοι είναι αυτοί; ΟΧΙ ΡΕ. ΛΑΘΟΣ ερώτηση.


ΠΟΣΟΙ ΕΙΣΤΕ ΕΣΕΙΣ!;


Σε μία πόλη 5 εκατομμυρίων κατοίκων κατέβηκαν στην «γενική»  απεργία με τις πιο αισιόδοξες μετρήσεις 200 χιλιάδες κόσμος. Δηλαδή, με λίγα λόγια το τέσσερα τοις εκατό (4%!). Και το θεωρείτε αυτό επιτυχία; Και μας αποκαλείτε εμάς λούμπεν προλεταριάτο και αποχαυνωμένους και καναπεδάκηδες;


Είστε εκτός πραγματικότητας. Γιατί και την Τετάρτη και στις απεργίες πριν από 2 βδομάδες, έτυχε να επισκεφθώ 5 διαφορετικές εταιρίες. Προχθές, ήμουν σαν συνεργάτης μέσα σε μία μεγάλη Τράπεζα. Από τις 3 μεγαλύτερες. 300 μέτρα παρακάτω ήταν η Marfin. Η πορεία σας πέρασε απ’ έξω.


Σήμερα, αν τα πράγματα ήταν κάπως διαφορετικά, θα μπορούσα να είμαι νεκρός, θαμμένος. Απλά θέμα τύχης. Λόττο, που λέμε.


Αλλά αυτό είναι το λιγότερο.


Το σημαντικότερο είναι ότι μέσα σε έναν Οργανισμό με 2-3 χιλιάδες υπαλλήλους, ξέρετε πόσοι συμμετείχαν στην απεργία σας; ΠΕΝΤΕ (5) άτομα!


Σε άλλες εταιρίες, πάμπολες φορές σε αντίστοιχες περιπτώσεις «γενικών» απεργιών και «μεγαλειωδών» συγκεντρώσεων και «από τις μεγαλύτερες των τελευταίων χρόνων», σε τέτοιες περιπτώσεις τέλος πάντων, έχω πολλές φορές βρεθεί σε άλλες εταιρίες, σαν συνεργάτης, φιλοξενούμενος. Ε, δεν απεργεί κανείς. Ή απεργούν ελάχιστοι.


Μπορείτε λοιπόν να μου πείτε εσείς τι δουλειά κάνετε;


Γιατί, μεγάλο μέρος σας, είναι Δημόσιοι υπάλληλοι. Για μένα, είστε ταξικοί εχθροί.


Μεγάλο μέρος σας, είστε φοιτητές που ζείτε από την γονική «επιδότηση».


Μεγάλο μέρος σας, είστε επαγγελματίες, free lancers, και σας «παίρνει» που λέμε να κατεβείτε μια βόλτα στο κέντρο. Θα δουλέψετε το απόγευμα, οι πελάτες σας δεν θα πάρουν χαμπάρι τίποτα, οι δουλειές σας δεν θα καθυστερήσουν, τα χρονικά σας όρια, δεν θα παραβιαστούν.


Σκεφτείτε λοιπόν: Τι δουλειά κάνω; Πως μπορώ και συμμετέχω στις κινητοποιήσεις; Πως με «παίρνει» εμένα και άλλους (πολλούς περισσότερους!) δεν τους «παίρνει»; Αυτό πρέπει να είναι το πρώτο καθήκον κάθε αγωνιστή!


Ξέρεις και κάτι ακόμα;


Μπορώ να κάνω τον άρρωστο, μπορώ να πάρω άδεια και να κατέβω στην απεργία.


Δεν θέλω όμως.


Γιατί, ακόμα και όσες φορές έχω κάνει την υπέρβασή μου ας πούμε, πρέπει σώνει και καλά να ενταχθώ «υπό την σκέπη» κάποιου, ο οποίος, ακόμα και αν διαφωνώ σε ριζικά πράγματα μαζί του, θα με προσμετρήσει στην δύναμή του και θα κοκορευτεί για το πλήθος που μάζεψε έναντι του απέναντι «μαγαζιού». Δεν συμμετέχω σε αυτό το παιγχνίδι.


Και ειδικά αυτό τον καιρό, έχω πολλούς περισσότερους λόγους να μην το κάνω. Απολύτως νηφάλια, θα πολεμήσω όσα θεωρώ λάθος.


Όσοι δεν κόβουν αποδείξεις, είναι εχθροί μου.


Οι δημόσιοι υπάλληλοι είναι εχθροί μου.


Οι παρούσα συνδικαλιστική κατάσταση, είναι εχθροί μου.


Οι πολιτικοί, είναι εχθροί μου.


Οι δικαστές, είναι εχθροί μου.


Οι δυνάμεις «ασφαλείας» που κυνηγούν τον αδύναμο, και προστατεύουν τον ισχυρό σαν υπηρέτες του, είναι εχθροί μου.


Τα κομματόσκυλα, είναι εχθροί μου.


«Στρέφουν το ένα μέρος της κοινωνίας ενάντια στο άλλο – παλιό κόλπο»!


Άντε γαμηθείτε ρε.


Που θα μου πείτε εμένα για  «αλληλεγγύη». Που είναι η αλληλεγγύη σας όταν είμαι μπροστά στο γκισέ σας; Που είναι όταν εκλιπαρώ μία υπογραφή σας; Που είναι όταν πεθαίνω και δεν με χειρουργείτε για να πάρετε φακελάκι;


Που είναι όταν έρχεστε παραμονή Χριστουγέννων και την τελευταία Κυριακή του χρόνου να κάνετε τα ψώνια σας και περιμένετε να σας εξυπηρετήσω ευγενικά και πρόθυμα;


Που ξέρετε εσείς, εργατοπατέρες της ΓΣΕΕ που είστε όλου μόνιμοι και παίρνετε δεκάδες επιδόματα αργοσχολίας;


Αλλιώς τι; Βοήθα με φτωχέ να μην σου μοιάσω; Για τόσο μαλάκες μας περνάτε;


Αλλά τώρα, μας σκοτώνετε.

Είμαστε απεργοσπάστες, είμαστε μουνάκια, επειδή εργαζόμαστε και σας χαλάμε την «γενική» σας απεργία. Φωνάζανε λέει οι τρεις συνάνθρωποι μας στην Marfin βοήθεια και από κάτω γελάγανε και τους λέγανε απεργοσπάστες και γιατί πήγαν στην δουλειά, μέρα απεργίας!



Αυτή είναι η ποιότητά σας μουνόπανα.

 




Αυτή είναι η αλληλεγγύη σας.


Δεν σώζετε ανθρώπους που καίγονται ζωντανοί και μετά τολμάτε να μιλάτε για κοινωνικούς αυτοματισμούς και για αποχαύνωση.


ΚΑΨΤΕ ΡΕ ΜΑΛΑΚΕΣ ΤΟΥΣ ΜΟΝΟΥΣ ΠΟΥ ΔΟΥΛΕΥΟΥΝ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ.  


Να δούμε μετά ποιος σκατά θα πληρώνει τους μισθούς σας και τα επιδόματά σας. Να δούμε τι οικονομία θα φτιάξετε: κανείς δεν παράγει τίποτα!


Α… ναι, Θα μας βοηθήσουν  ο Κάστρο, ο Τσάβεζ και ο Μοράλες. Και οι Ζαπατίστας θα εκφράσουν την αλληλεγγύη τους. Το ίδιο και η Γάζα.


Ξέρετε κάτι;


Εδώ που έχουμε φτάσει, καλύτερα να πάμε όλοι μαζί στον Άδη. Σας αξίζει. Μάλλον δεν μας αξίζει,  αλλά δεν πειράζει. Χαρακίρι!


Δεν θα μας κάνετε πιρόγες!

Βήμα πρώτο:

... το ερώτημα:

ΠΟΙΟΣ ΦΤΑΙΕΙ:

Αυτή είναι η πρώτη ερώτηση που κάνουν οι πολίτες και η πρώτη που θα έπρεπε να κάνουν οι &*&*%^&^% δημοσιογράφοι.

ΠΟΙΟΣ (ΟΝΟΜΑΣΤΙΚΑ) φταίει για αυτή την κατάντια;

Και να επιμείνουν! "Οι πολιτικές που εφαρμόστηκαν δεν ... κλπ κλπ..."

ΔΕΝ μας κάνει αυτή η απάντηση κύριοι. ΠΟΙΟΣ φταίει;

(Χάθηκα, το ξέρω, αλλά πλέον γράφω από εδώ:)

Κουτοπονηριά των Ελλήνων

Εξαιρετικό άρθρο του Προκόπη Δούκα, γραμμένο το 2004 (αλλά αειθαλές)

Διαπόμπευση

Φανταστικό!

[...]

Το 2007 ένας πρώην υπάλληλος της μεγαλύτερης τράπεζας του πριγκιπάτου του Λιχτενστάιν έκανε υποκλοπή δεδομένων και τα έγραψε τα στοιχεία σε ένα cd. Μέσα υπήρχε μια λίστα με Γερμανούς που είχαν πάει τα πάμπολλα χρήματα τους στο Λιχτενστάιν για να αποφύγουν την φορολόγηση των τόκων από το γερμανικό κράτος. Αυτό το cd, όπως θα κάνει και τώρα η Γερμανία με στοιχεία από ελβετική τράπεζα αυτή τη φορά, το αγόρασε ως... κλεπταποδόχος η Μέρκελ. Με μυστικότητα τότε, όμως, όχι φανερά όπως τώρα...

.... Ψάχνουνε, λοιπόν, τους λογαριασμούς και μέσα σ' όλους βρίσκουνε και τον πρόεδρο των γερμανικών ΕΛΤΑ. Τι κάνανε οι γερμανικές αρχές; Λένε "ήρθε η ώρα όχι μόνο να συλλάβουμε τα τομάρια τους φοροφυγάδες, αλλά και να εκφοβίσουμε όσους άλλους κλέβουν το κράτος...". Έχουνε, λοιπόν, ψαρέψει το λαβράκι με τον διάσημο, με τον τοπ μάνατζερ της γερμανικής ΔΕΚΟ στα ταχυδρομεία...

... Με πάσα μυστικότητα φτιάχνουνε το σχέδιο τους. Κι ένα ωραίο πρωί, στις 5 τα χαράματα, παίρνουν τηλέφωνο στα κανάλια. Πως κάνουν οι τρομοκράτες και λένε "εκεί θα χτυπήσουμε"; Έτσι έκανε το γερμανικό κράτος: "ZDF εκεί; ARD; Ελάτε σ' αυτή τη διεύθυνση με λινκ, διότι σε λίγο ξεσπάει πανηγύρι μεγάλο και μην χάσετε την τηλεθέαση...". Πάνε στην τάδε διεύθυνση οι κάμερες και παρατάσσονται η μια δίπλα στην άλλη. Τόσες κάμερες ούτε στα Οσκαρ, δηλαδή. Σου λένε οι ρεπόρτερ τι διάολο θα γίνει;".

Βλέπουνε μια βίλα και μια παρκαρισμένη μερσεντές απ' έξω. Και στις 7 το πρωί πάει να βγει απ' την πόρτα για να πάει στα ΕΛΤΑ ο πρόεδρος. Κουστουμαρισμένος, είχε πάρει το πρωινό του, είχε διαβάσει την εφημερίδα του και βγαίνει μετά της συζύγου για το φιλάκι στο μάγουλο, πριν μπει στο αυτοκίνητο...

... Όπως τα λέμε γίνανε. Ούτε "και" δεν προσθέτω ή, αφαιρώ. Με το που σκάει μύτη στην εξώπορτα ο μάνατζερ, ανάβουν τα πρώτα φλας από τους φωτορεπόρτερ. Παθαίνει σοκ αυτός. Και η σύζυγος που ήταν ακόμα με τη νυχτικιά. Μπουκάρουνε μέσα στην αυλή τα αλάνια της δίωξης οικονομικού εγκλήματος, τον αρπάζουνε από τον σβέρκο και του γυρνάνε τη φάτσα στα κανάλια.

Ποια προσωπικά δεδομένα και αμερικανιές του σφιγκτήρα; Σε έχουμε δεμένο από παντού, αληταρά, δεν ερχόμαστε στο κουτουρού, κι επειδή κλέβεις το χρήμα του γερμανικού λαού σε κάνουμε πόρνη στην Συγγρού σε πανεθνικής εμβέλειας μετάδοση. Με εντολή εισαγγελέα είπαν "βγάλτε τον στο κλαρί..., δείξτε την φάτσα του, κάντε τον να τον φτύνει όλος ο ντουνιάς". Πώς μετά θα τολμήσει να κλέψει το κράτος είτε ο φτωχομπινές Γερμανός, είτε ο κονομημένος; Όταν, σου λένε, κάνουν τέτοιο χουνέρι στον τοπ μάνατζερ μιας τεράστιας ΔΕΚΟ, τότε εμάς θα μας καταπιούνε...

... Ούτε κουκούλα του φορέσανε του κυρίου ΕΛΤΑρχη, ούτε τίποτα. Μόνο τις χειροπέδες. Και η κερωμένη μούρη του να κεντράρει σε όλες τις κάμερες. Και η θείτσα η γυναίκα του από πίσω να είναι έτοιμη για εγκεφαλικό. Την ίδια στιγμή ορμάνε στο σπίτι, εκεί στην Κολωνία, 10 υπάλληλοι οικονομικών υπηρεσιών κι αρχίζουν να βγάζουν έξω με κούτες ντοσιέ, ηλεκτρονικούς υπολογιστές, τα πάντα. Όλα σε λάιβ μετάδοση από τις 7 το πρωί σε κάθε γερμανικά κανάλι. Τον καταξεφτίλησαν αυτόν που βούτηξε κρατικό χρήμα. Επίδειξη δύναμης έγινε. Για παραδειγματισμό, ότι σαν κράτος δεν κουκουλώνουμε κανέναν. 

 [...] 
Ολόκληρο, ΕΔΩ.
Σχόλια, εκεί.

Περί Αριστεράς και "αντιλαϊκών" πολιτικών

Έχω, πολλές φορές αναφερθεί στην στάση της Αριστεράς σε πολλά από τα θέματα που με "νευριάζουν".

Θα έχετε διαπιστώσει, ότι έχω κάποιες εμμονές, όπως το περιβάλλον, τα εργασιακά, οι αδικίες, οι Ελληναράδες κλπ.

Αυτό που δεν ξέρω αν έχει γίνει κατανοητό, είναι το εξής. Σε γενικές γραμμές, και αν μπορούμε να ισχυρισθούμε ότι ακόμα ισχύει ο άξονας "Αριστερά- Δεξια", τοποθετώ τον εαυτό μου αρκετά αριστερότερα από το κέντρο. Αλλά επίσης, αντιπαθώ τους ισχυρογνώμονες, αντιπαθώ τους "οπαδούς" κάθε ιδεοληψίας, και θέλω να εξετάζω και να αναλύω όλα τα προβλήματα σκεπτόμενος "out of the box", δηλαδή έξω από οποιοδήποτε περιοριστικό πλαίσιο.

Μέχρι πρόσφατα, είχα την εντύπωση ότι ακριβώς αυτός ο τρόπος σκέψης, πολιτικά, εκπροσωπείται καλύτερα από την ανανεωτική αριστερά. Ωστόσο, ειδικά το τελευταίο χρονικό διάστημα, πολλές φορές βρέθηκα να προσπαθώ να εξηγήσω την ακατανόητη (κατ' εμέ) στάση που έλαβε ο συγκεκριμένος πολιτικός χώρος σε διάφορα θέματα της επικαιρότητας. 

Έφτασα λοιπόν στο συμπέρασμα, ότι αναγκαστικά, για να παίρνουν αυτή την στάση, τα στελέχη και η ηγεσία της ανανεωτικής αριστεράς, θα πρέπει να συμβαίνουν ένα από τα δύο:

Είτε είναι εντελώς αποκομμένοι από την πραγματικότητα και τα πραγματικά (δηλαδή όχι θεωρητικά) προβλήματα του Λαού, είτε,

αποσκοπούν μόνο και μόνο στην παροδική ενίσχυση του πολιτικού τους χώρου, επενδύοντας -επιτρέψτε μου να πω- είτε σε μία καταστροφή που "θα έβγαζε τον κόσμο στους δρόμους- είτε σε ανέξοδους αλλά ταυτόχρονα ανέφικτους λεονταρισμούς χαϊδολογήματος αυτιών διαφόρων κοινωνικών ομάδων, αγνοώντας και περιφρονώντας θα έλεγα, την ανάγκες και την νοημοσύνη πολλές φορές των πραγματικών φίλων του χώρου και των πραγματικών ακροατών και δυνητικών ψηφοφόρων τους. Σε αυτό ακριβώς αποδίδω περισσότερο την δημοσκοπική άνοδο και στην συνέχεια την κατακόρυφη πραγματική πτώση στα ποσοστά του ΣΥΝ/ΡΙΖΑ.

Πολύ καλά, όλα τα παραπάνω εκφράζονται σε ένα σημερινό άρθρο του Διονυση Γουσετη που δημοσιεύτηκε στην σημερινή ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ. (By the way, θεωρώ την ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ ως την μοναδική σοβαρή και αξιόλογη εφημερίδα που κυκλοφορεί σήμερα. Ειδικά την Κυριακή, μπορεί κανείς να διαβάσει 10-15 δοκίμια στην εξευτελιστική τιμή των 2 ευρώ. Ακόμα και όταν διαφωνεί κανείς, με τον αρθογράφο, σπάνια θα βρεί ατεκμηρίωτες απόψεις ή έλλειψη επιχειρημάτων και ψιγμάτων αλήθειας).

Κάντε μία επίσκεψη... αφού πάρετε ένα δείγμα:

[...]

Δεν στηρίζουν, λένε, τη «συρρίκνωση του εισοδήματος». Αλλά για τη συρρίκνωση αυτή έκαναν ό,τι μπορούσαν. Στήριξαν κάθε συντεχνία που εκβίασε την κυβέρνηση για προνόμια σε βάρος του κοινωνικού συνόλου. Στήριξαν τους υπεράριθμους (και γι’ αυτό αργόμισθους) υπαλλήλους του ευρύτερου δημόσιου τομέα. Σαμποτάρισαν κατ’ εξακολούθηση, άλλοτε με διαδηλώσεις για ψύλλου πήδημα, άλλοτε με καταλήψεις και άλλοτε με εμπρησμούς, τους επαγγελματίες και τους εργαζομένους του κέντρου των πόλεων.
Συνέβαλαν στην υπονόμευση της διακίνησης ανθρώπων και εμπορευμάτων σ’ ολόκληρη τη χώρα, στηρίζοντας τον αποκλεισμό, άλλοτε των λιμανιών από προνομιούχους λιμενεργάτες των 100.000 ευρώ και άλλοτε των δρόμων από ολίγους, επίσης προνομιούχους, αγρότες τους οποίους αναγόρευσαν αγροτική τάξη.
Δεν στηρίζουν, λένε, τους περιορισμούς της «ιμπεριαλιστικής νεοφιλελεύθερης Ε.Ε.». Δεν αντέδρασαν, όμως, στον ανεύθυνο συνεχή δανεισμό από τους «ιμπεριαλιστές».
Αντίθετα, απαιτούσαν όλο και μεγαλύτερη εκταμίευση του Δημοσίου με διάφορα αντιπαραγωγικά αιτήματα, όπως τη χρηματοδότηση της υπερχρεωμένης Ολυμπιακής, του ζημιογόνου ΟΣΕ και όλων των χρεοκοπημένων εταιρειών, όπως ΛΑΡΚΟ, ΠΥΡΚΑΛ κ.λπ. Και στην ερώτηση πού θα βρεθούν τα χρήματα, απαντούσαν απλοϊκά: «Να πληρώσει το μεγάλο κεφάλαιο». Το ποιος θα πληρώσει φάνηκε τελικά.

[...]

Και μετά, θυμηθείτε κι ΑΥΤΟ (Δημοσιοϋπαλληλία και Αριστερά)

Ενα πολύ καλό άρθρο για το ασφαλιστικό...

... που το βρήκα (την εισαγωγή του) στο blog της γενιάς των 700 ευρώ αλλά υπάρχει και ολόκληρο εδώ.

Αντιγράφω 2 αποσπάσματα:

[...]

Φυσικά, η αποτελεσματική αντιμετώπιση του ασφαλιστικού προσκρούει σε υλικά εμπόδια. Το σπουδαιότερο είναι ότι το σύστημα δεν παράγει μόνο ελλείμματα, παράγει κερδισμένους και χαμένους. Ας δούμε ποιες είναι οι σπουδαιότερες διαχωριστικές γραμμές.

Κατ’ αρχήν, μεταξύ «ευγενών» και «λαϊκών» ταμείων. Μέσω του ιδιοφυούς μηχανισμού τών (κατ’ ευφημισμόν) «κοινωνικών πόρων», τεράστια ποσά μεταφέρονται σε φορείς ασφάλισης εύπορων ομάδων. Έτσι, το ταμείο των μηχανικών (ΤΣΜΕΔΕ) εισπράττει ποσοστό από τις δαπάνες εκτέλεσης δημοσίων έργων, το Ταμείο Νομικών «δικαιώματα» συν ποσοστό από τα έξοδα μεταβίβασης ακινήτων, τα ταμεία πρόνοιας δικηγόρων διάφορα «δικόσημα», τα ταμεία Τύπου «αγγελιόσημο» κ.τ.λ. Συχνά, οι ενισχύσεις έχουν τη μορφή επιχορηγήσεων, όπως όταν το 1997 το Υπουργείο Οικονομικών αποζημίωσε το ταμείο των γιατρών (ΤΣΑΥ) για την κατάργηση της εισφοράς στην τιμή των φαρμάκων που μέχρι τότε αυτό εισέπραττε. Κάποτε οι ενισχύσεις είναι έμμεσες, όπως όταν το 1992 το Ταμείο Νομικών εξαιρέθηκε από την υποχρέωση συνεισφοράς στο Λογαριασμό Αλληλεγγύης Φορέων Κοινωνικής Ασφάλισης (ΛΑΦΚΑ) – με διακομματική συναίνεση. Αυτές οι ρυθμίσεις δεν υπακούουν σε καμία γνωστή λογική, εκτός φυσικά της πελατειακής.

Η δεύτερη διαχωριστική γραμμή είναι μεταξύ μισθωτών του δημοσίου και ιδιωτικού τομέα. Οι εργαζόμενοι στο Δημόσιο, τις ΔΕΚΟ και τις τράπεζες συνταξιοδοτούνται έως και 17 έτη νωρίτερα από ό,τι οι ασφαλισμένοι του ΙΚΑ, ενώ εισπράττουν υψηλότερες συντάξεις που δεν πλήρωσαν με τις εισφορές τους. Η υποχώρηση της κρατικής παρουσίας στους κλάδους της κοινής ωφέλειας και των τραπεζών έχει περιορίσει τις δυνατότητες μετακύλισης του κόστους τέτοιων ρυθμίσεων στον φορολογούμενο (ή στον καταναλωτή), και τροφοδοτεί τη φιλολογία περί «κατεδάφισης κοινωνικών δικαιωμάτων».

Ειδική μνεία αξίζει η περίπτωση των βουλευτών (που έχουν νομοθετήσει για τον εαυτό τους το δικαίωμα συνταξιοδότησης μετά από 8 χρόνια θητείας – μέχρι πέρυσι 4), των δικαστικών (οι οποίοι απονέμουν ιλιγγιώδεις αυξήσεις στις αποδοχές τους, που συμπαρασύρουν και τις συντάξεις), των στρατιωτικών (κάποιοι από τους οποίους συνταξιοδοτούνται σε ηλικία που άλλοι αρχίζουν να δουλεύουν), και άλλων συναφών κατηγοριών.

Μια τρίτη διάκριση είναι μεταξύ ανδρών και γυναικών. Αρκετές εργαζόμενες στο Δημόσιο, στις ΔΕΚΟ και στις τράπεζες ακόμη απολαμβάνουν απίστευτα προνόμια, όπως το δικαίωμα συνταξιοδότησης μητέρων με ανήλικα παιδιά (συνήθως στην εφηβεία) στην ηλικία των 50 ή και νωρίτερα, δήθεν για την προστασία της μητρότητας. Όμως, η συντριπτική πλειονότητα των γυναικών δεν δικαιούται καθόλου σύνταξη, είτε επειδή είναι νοικοκυρές (οπότε μπορούν να προσβλέπουν μόνο σε σύνταξη χηρείας), είτε επειδή δεν κατάφεραν να συγκεντρώσουν τα απαιτούμενα ένσημα ώστε να στοιχειοθετήσουν δικαίωμα σε δική τους σύνταξη.

Μια άλλη διαχωριστική γραμμή είναι μεταξύ νέων και εργαζομένων μεγαλύτερης ηλικίας. Σε όλο τον κόσμο, μια μεταρρύθμιση επηρεάζει λιγότερο όσους απέχουν λιγότερο από τη συνταξιοδότηση. Ειδικά στην Ελλάδα, όπου οι διάφορες συντεχνίες εκβιάζουν τη συναίνεσή τους στις αλλαγές με αντάλλαγμα χρυσές «εθελούσιες εξόδους» και εγγυήσεις ότι θα τις πληρώσουν οι άλλοι, το βάρος της προσαρμογής πέφτει εξ ολοκλήρου στους ώμους των νεότερων γενεών εργαζομένων.

[...]

Σύμφωνα με τις εκτιμήσεις μας, οι συντάξεις είναι υπερ-ανταποδοτικές για όλους τους τύπους ασφαλισμένων στο Δημόσιο, στις τράπεζες, στον ΟΓΑ, στις ΔΕΚΟ, καθώς και στα «ευγενή ταμεία» γιατρών-δικηγόρων-μηχανικών. Αντίθετα, οι συντάξεις είναι υπο-ανταποδοτικές για τους μισούς σχεδόν τύπους ασφαλισμένων στο ΙΚΑ[8].

Συνεπώς, οι επιδοτήσεις δεν υπακούουν σε μια αναδιανεμητική λογική, συχνά μάλιστα έχουν κατεύθυνση από τα χαμηλά εισοδήματα προς τα υψηλά. Επίσης, το σύστημα πληρώνει στην πλειονότητα των ασφαλισμένων υψηλότερες συντάξεις από ό,τι δικαιολογούν οι εισφορές που αυτοί κατέβαλαν.

[...]

Καταλαβαίνετε τώρα για ποιόν λόγο τα "χώνω" στους Δημόσιους υπάλληλους; Και στους άλλους προνομιούχους;

Εμείς είμαστε οι προλετάριοι σήμερα! Οι μισθωτοί του Ιδιωτικού τομέα!

Πως μπορείς να φάς ένα βόδι;

Φυσικά και τα έχω πάρει στο κρανίο! Πάλι, στο ασφαλιστικό, εξαιρούνται τα σώματα ασφαλείας και οι στρατιωτικοί! Δηλαδή, τα πιο άχρηστα και αντιπαραγωγικά κομμάτια της ελληνικής κοινωνίας. Και οι πιο ευνοημένοι: Τρελλά επιδόματα, ελάχιστη εργασία (καμμιά σχέση με το οκτάωρο / σαραντάωρο έτσι; - ελπίζω να το γνωρίζετε αυτό...), εικονικά χρόνια συνταξιοδότησης, εγγυημένη δανειοληψία, δωρεάν διακοπές και κατασκηνώσεις, κι ένα σωρό άλλες παροχές. Οι πιο ευνοημένοι του συστήματος, εξαιρούνται από κάθε αλλαγή πρός το απεχθέστερο (ή το ορθολογικότερο;) ! Γιατί; Για να μεγαλώσει το χάσμα ακόμη περισσότερο; (Α! Η Αγροφυλακή, το σημαντικότατο και χρησιμότατο αυτό σώμα, συμπεριλαμβάνεται στις ρυθμίσεις των σωμάτων ασφαλείας. Τι σκατά κάνουν οι αγροφύλακες τόσα χρόνια τώρα, θα μας εξηγήσει κανείς; Χτυπάνε κάρτα και φεύγουν ή τουλάχιστον κάνουν κάτι έστω για τα μάτια του κόσμου; Βάζω στοίχημα, ότι θα παίρνουν και επιδόματα "παραγωγικότητας"!)

Και φυσικά, τα έχω πάρει με το ΠΑΣΟΚ επίσης, αλλά και με όλους τους άλλους. Καλούμαστε  (τρόπος του λέγειν καλούμαστε) να αποφασίσουμε και να κρίνουμε για ένα τόσο σημαντικό θέμα όπως το ασφαλιστικό, την στιγμή που δεν έχουμε κανένα στοιχείο! Λέει ο καθένας το μακρύ του και το κοντό του. Η ΓΣΕΕ αποχωρεί από τον διάλογο, το ΚΚΕ και ο Σύριζα γκαρίζουν, το βαθύ ΠΑΣΟΚ επίσης, οι εκσυγχρονιστές είναι υπέρ, όλοι έχουν κάποια γνώμη τέλος πάντων, αρνητική συνήθως, αλλά να ρωτήσω κι εγώ κάτι;

Σε ποιά στοιχεία βασίζετε την θέση σας ρε μάγκες; Που τα βρήκατε τα δεδομένα που αναλύσατε για να λέτε τις μπαρούφες που λέτε; Επειδή εγώ ούτε στην στατιστική υπηρεσία βρήκα κάτι, ούτε στον προϋπολογισμό, ούτε στην "διαβούλευση" αναρτήθηκε κάτι. Αντίθετα, πρέπει κανείς να μαζέψει και να αξιολογήσει ένα σωρό ετρόκλητα,  ανοργάνωτα δεδομένα, και να κάτσει να κάνει μία ανάλυση, που μάλλον δεν θα βγάλει και σωστά αποτελέσματα.

Υποτίθεται πως η ΓΣΕΕ έχει διενεργήσει αναλογιστικές μελέτες για το ασφαλιστικό και το συνταξιοδοτικό και η ΑΔΕΔΥ το ίδιο (κάντε κλικ, εοδικά στην ΑΔΕΔΥ, έχει πλάκα!):

Που είναι ρε παληκάρια αυτά τα στοιχεία; Αν έχετε κάνει αυτές τις μελέτες γιατί δεν τις δημοσιεύετε για να ξέρουμε κι εμείς τι μας γίνεται;

Γιατί; Πολύ απλό: Για να μπορούν να έχουν τις θέσεις τους μπαλαντέρ. Πολλαπλές θέσεις. Ανάλογα με την περίσταση, δηλώνεις ότι έχεις κάνει μια μεέτη, δεν δημοσιοποιείς στοιχεία, και είσαι κύριος. Διατηρείς την "διαπραγματευτική" σου δύναμη, εκβιάζεις, λαδώνεσαι, βολεύεσαι,  ΒΓΑΙΝΕΣ ΒΟΥΛΕΥΤΗΣ, ΓΙΝΕΣΑΙ ΥΠΟΥΡΓΟΣ, αναλαμβάνεις την διοίκηση ενός ωραίου οργανισμού (ή -ων) κι όλα πάνε μούρλια (για σένα). Κι αυτοί που εκπροσωπείς, να πάνε να γαμηθούνε.

Και τα κόμματα; Που είναι οι μελέτες τους; Πως μπορούν να βγαίνουν και να επικροτούν ή να κατακρίνουν διάφορα μέτρα, όταν δεν μας ανακοινώνουν τα στοιχεία πάνω στα οποία στηρίζονται οι υπολογισμοί τους; 

Όταν από την μία μας λένε ότι το κράτος δεν ξέρει ούτε καν πόσοι είναι οι υπάλληλοι του, όταν η στατιστική μας υπηρεσία έχει γίνει το ανέκδοτο των greek statistics, πώς τολμάνε να είναι τόσο απόλυτοι στις θέσεις τους;

Είναι τυχαίο αυτό; Η γνώση είναι δύναμη. Την κρατάνε λοιπόν για πάρτη τους...

Ξέρεις κάτι; Εγώ δέχομαι να πληρώσω για ένα, δύο, ακόμα και τρία χρόνια ακόμα, μέχρι να βρούνε τους φορο- και εισφορο-φυγάδες. Αν και δεν θα έπρεπε, το δέχομαι. Αλλά θέλω, όταν τους βρούνε, αφενός να βάλουν στην φυλακή και να ταράξουν στα πρόστιμα όσους τόσο καιρό μας έκλεβαν, και αφετέρου, να πάρω πίσω αυτά που θα δώσω για να βοηθήσω και μάλιστα με τόκο. Και θέλω να ξέρω πόσος είναι ο λογαριασμός, τι "παρήγγειλε" και τι έφαγε ο καθένας, και πόσο συνεισφέρει κάθε φίλος από την παρέα. Ζωτώ την απόδειξη δηλαδή, όπως μας λέτε να κάνουμε. Δώστε πρώτα εσείς λοιπόν ρε μάγκες, για να έχετε μετά τα μούτρα να ζητάτε κι από μένα.

Πρέπει να  με πείσετε κύριοι, ότι έχετε αποφασίσει να βάλετε τέρμα στην ληστεία και την αυτοκαταστροφική ανοησία που ανέχεστε τόσα χρόνια με το αζημίωτο. Αλλά, αποφάσεις σαν αυτή την σημερινή, της εξαίρεσης από τα μέτρα των ήδη προνομιούχων, δείχνουν προς την ακριβώς αντίθετη κατεύθυνση!

Και επιτέλους, ποιός διάολο φταίει; Όχι για όλα, αλλά ας πούμε για το καθένα ξεχωριστά. Για την φοροδιαφυγή, για την εισφοροδιαφυγή, για την υγεία, για την παιδεία, για το επιχειρηματικό περιβάλλον, για την ασφάλιση, για όλα, από το πιο μικρό ως το πιο μεγάλο; Καλά οι υπουργοί, ας πούμε ότι έχουν την γαμημένη την ασυλία. Υπάλληλοι δεν φταίνε; Δεν βάζουν υπογραφές αυτοί; Πως γίνεται να βγαίνουν πάντα λάδι;

Από που να αρχίσεις και που να τελειώσεις; 

Αλλά ξέρετε πως μπορεις να φάς ένα βόδι; 

Μπουκιά - μπουκιά. Ας αρχίσετε επιτέλους!

Εάν ισχύει...

Εάν ισχύει,

Είναι το πιο επαίσχυντο δημόσιο έγγραφο που υπογράφηκε ποτέ!

(το βρήκα εδώ)

Κάλλιο αργά παρά ποτέ... να πούμε τα πράγματα με το όνομά τους!

Σημερινός Τετράδης από Ελευθεροτυπία:

[...] Ανάμεσα στα μέτρα που απαιτεί είναι και η μείωση αποδοχών των δημοσίων υπαλλήλων. Μια ρύθμιση, που προαναγγέλλει η κυβέρνηση εδώ και καιρό.

Το μέτρο αυτό καθεαυτό δεν είναι τόσο ανησυχητικό, όσο είναι η αποδοχή που έχει στο μεγαλύτερο κομμάτι του ελληνικού λαού. Τα επιδόματα και οι αυξήσεις τους, που δίνονται με μια απλή υπουργική απόφαση, οι πρόσθετες αποδοχές που αυξάνονται μόνο και μόνο για να κάνουν σωστά τη δουλειά τους, οι χαμηλές ή καθόλου φορολογήσεις αποδοχών, σε αντίθεση με τις αποδοχές των άλλων εργαζομένων, και οι σκανδαλώδεις πρόνοιες για τις απαλλαγές εξόδων, φορολόγησης και πρόσθετες αμοιβές των βουλευτών και όλου του κτηρίου του Κοινοβουλίου έχουν μάλλον εξαγριώσει τον υπόλοιπο πληθυσμό, ο οποίος δεν απολαμβάνει ούτε το προνόμιο της μονιμότητας εργασίας, ούτε το προνόμιο της εκάστοτε υπουργικής ή κυβερνητικής προστασίας, ούτε το προνόμιο της διαρκούς ανώδυνης και χωρίς καίριες επιπτώσεις καθόδου σε απεργία για διεκδίκηση νέων δικαιωμάτων, ούτε το προνόμιο του ελαστικού ωραρίου χάρη στην ανοχή και την ευέλικτη κάρτα εργασίας, ούτε (το κυριότερο) το προνόμιο της μειωμένης έως και μηδενικής απόδοσης έργου, πλην εξαιρέσεων, που από τους ίδιους τους συναδέρφους τους χαρακτηρίζονται κορόιδα και οι οποίοι παράγουν το λίγο από το ανύπαρκτο (σε σχέση με το δέον) έργο. [...]

Σκατοκέφαλοι

Τι γίνεται ρε πούστη; Κάνουν κι εξωτερική πολιτική οι αγρότες τώρα με την Βουλγαρία;

Παραδώσαμε την εθνική κυριαρχία;

Τι εγγυήσεις μπορούν να τους δώσουν οι Βούλγαροι κι άνοιξαν τα σύνορα;

Σκατοκέφαλοι!

Σταθερότητα και ανάπτυξη; Λάθος! Ανατροπή και γκρέμισμα!

Ενημερώθηκα για το πρόγραμμα "σταθερότητας και ανάπτυξης" που παρουσίασε σήμερα ο ΓΑΠ.

Απογοήτευση.

Θα ρωτήσουν πολλοί, "τι περίμενες";

Και θα το ρωτήσουν αυτό, όχι από αγνή (!) απογοήτευση αλλά από μία αρωστημένη μανία να εντάξουν αυτοί την δικιά μου απογοήτευση σε όποιαδήποτε γαμημένα ξεπερασμένη ιδεολογία αυτοί γουστάρουν. Δεν δουλεύει αυτό το σύστημα με μένα μάγκες. Όχι πιά. Έχω το δικό μου μυαλό - δεν χρειάζομαι άλλα, πεθαμένα να με οδηγήσουν.

Τι περίμενα λοιπόν;
Να τι περίμενα:

- Να πέσει μαχαίρι σε όλες τις δαπάνες του Δημοσίου
- Να καταργηθούν όλες οι άχρηστες επιτροπές
- Να περικοπούν τα επιδόματα και οι μισθοί στους Δημόσιους υπαλλήλους - όπου αυτοί ξεπερνούν ένα συγκεκριμένο νούμερο. (Προσωπικά ακόμα και το διχίλιαρο καθαρά το θεωρώ μεγάλο νούμερο). Πάντως, το 10% περικοπών, που ανακοινώθηκε, είναι εξωφρενικά μικρό ποσοστό και κατά πάσα πιθανότητα θα κοπεί από τους πολλούς και όχι από αυτούς που πρέπει.
- Γενικά αντί για φόρους επί φόρων, περίμενα πολύ δραστικότερη περικοπή δαπανών. Και με δεδομένο ότι έχουμε καταφέρει να ξοδεύουμε το 50 περίπου τοις εκατό των δαπανών σε μισθούς Δ.Υ, από εκεί ΠΡΕΠΕΙ να εξοικονομηθεί ένα μεγάλο ποσό.
- Και κάτι επίκαιρο: Για τους αγρότες που ετοιμάζονται να κλείσουν (πήγα να γράψω: Τα Τέμπη, αλλά αυτά πάνε, μας τελείωσαν) τους δρόμους, ήθελα να ακούσω (δήλωση τουλάχιστον) να μην διανοηθούν να κατέβουν και να διεκδικήσουν πράγματα, τουλάχιστον για τα επόμενα 3-4 χρόνια. Αλλιώς, ΜΑΤ, αλύπητα. Γιατί τα έχω δει ΠΩΣ ΤΑ ΜΟΙΡΑΖΑΝΕ τα πεντοχίλιαρα και που τα "επένδυαν" οι αγρότες γαμώ το στανιό τους. Πιτσιρικάς ήμουνα κι ερχότανε ο ταχυδρόμος στο χωριό και μοίραζε τις επιδοτήσεις στο καφενείο. Όταν οι δικοί μου γονείς δουλεύανε 18 ώρες την ημέρα στην Αθήνα.

Αγρότης και δεν βγαίνεις; Πούλα τα χωράφια ρε μεγάλε και κάνε κάτι άλλο. Στα αρχίδια μου δηλαδή που δεν βγαίνεις. Εσύ, έχεις καμμιά σκασίλα αν εγώ δεν βγαίνω; Αντε γαμήσου, κάνε κάτι άλλο παλιοπαπάρα, ανεύθυνε, μαλάκα. Που θές να πάρεις και επιδότηση για να κάθεσαι 6 μήνες τον χρόνο. Ξετσίπωτε! Σου δώσαμε επιδότηση. Τι την έκανες ΡΕ; Αγροτικό, τρακτέρ και φιάλες ουίσκυ; ΦΕΡΤΑ ΠΙΣΩ ΡΕ.

Σορυ για το λεξιλόγιό μου, αλλά για αυτό την έχω βάλει την γαμημένη την προειδοποίηση στο μπλόγκερ, για να την δεί όποιος σοκάρεται και να φύγει. Όποιος μπεί (και έυχομαι να είναι αγρότης ή δημόσιος) καλά να πάθει. Και λίγα του σούρω, τέτοιο άχτι που τους έχω.

Γενικότερα, η ανάταξη της οικονομίας μας θα πρέπει να οδηγήσει σε μία καλύτερη θέση, με καλύτερες προοπτικές την χώρα. Μέτρα πυροσβεστικά, με ορίζοντα τριετίας, δεν λύνουν το πρόβλημα. Ούτε η διοικητική μεταρύθμιση, ούτε ο νέος εκλογικός νόμος (που η κυβέρνηση χαλάει υπερβολικά πολύ δύναμη, σε άσχετη και άκαιρη χρονική στιγμή) μας καίνε αυτή την στιγμή.
Αλλά, αντίθετα μας καίει η οικονομία.

Προκειμένου να ληφθούν πάλι ημίμετρα, αυτά να τα πληρώσουν πάλι οι γνωστοί μαλάκες (βλέπε μισθωτοί του ιδιωτικού τομέα) και σε 5 χρόνια να ξαναβρεθούμε στα ίδια σκατά, καλύτερα να μας φέρουν τον Γερμανό ή τον Δανό γαμιά τεχνοκράτη, να μας ξεσκίσει μία και καλή, μπας και τελικά μείνει κάτι.

Γιατί πολύ απλά, ουκ αν λάβεις παρά του μη έχοντος. Εγώ προσωπικά, δεν έχω να φοβηθώ ΤΙΠΟΤΑ. Ούτε εργασιακή ασφάλεια έχω, ούτε μόνιμη δουλειά, ούτε κρυφά εισοδήματα, ούτε "άδηλους" πόρους. Και το καλύτερο: Δεν έχω χρεωθεί σαν εσάς τους μαλάκες για τα επόμενα 917 χρόνια για να πάρω σπίτι, ή για να πάω διακοπές. Ελάτε παιδιά, κοπιάστε και με την ευχή μου. Από άλλους θα τα πάρετε. Επιτέλους δηλαδή.

ΚΑι αν μου λέτε "μόνο την πάρτη σου σκέφτεσαι ρε μαλάκα", απαντάω ναι ρε μαλάκες, άντε γαμηθείτε, μόνο την πάρτη μου σκέφτομαι. Όπως κάνετε κι εσείς χρόνια τώρα, πάντα, και μετά μου τσαμπουνάτε "φταίμε όλοι, και εμείς που ζητάμε το ρουσφέτι και που λέρώνουμε τις παραλίες και , και, και...)

Ε λοιπόν, άντε γαμηθείτε. Μην κρίνετε από τα δικά σας χάλια και εμένα. Γιατί σε ότι με αφορά, ούτε έκλεψα φόρους, ούτε δάσος και παραλία λέρωσα, ούτε με κόκκινο πέρασα, και για τον Ασωπό αγωνίστηκα (την ώρα που εσείς πίνατε καφέ στην δίπλα καφετέρια) και για την κλιματική αλλαγή, και καταγγελία για αδιαφορία υπαλλήλου έκανα και προσπάθησα πραγματικά να είμαι υπόδειγμα πολίτη. Όχι γιατί μου το επέβαλε κάποιος νόμος, αλλά γιατί κάθησα και σκέφτηκα και ΕΠΕΛΕΞΑ να φέρομαι έτσι. Αντε γαμηθείτε λοιπόν, μην κρίνετε εξ' ιδίων τα αλλότρια.

Και στο κάτω κάτω, και στην ανεργία έχω κάνει, και απλήρωτος για μήνες έχω μείνει στον ιδιωτικό τομέα, και ούτε έχω να συντηρήσω τις κουρσάρες, τις βιλάρες και τις Φιλιπινέζες. Θα χάσω το κινητό και το ιντερνετ; Πφφφ! Απώλεια! Ε, ένα δελτίο ή ένα συσσήτιο να φάμε κάτι, θα υπάρχει. Εδώ υπάρχει στην Αϊτή. Και στο κάτω κάτω, αν ακόμα και τότε δεν δούμε προκοπή, μετανάστευση. Ευτυχώς, πληροφορικάριος είμαι, κάποιος θα μου δώσει μία εργασία της πλάκας, σε ένα πραγματικά προοδευμένο κράτος όπως η Σλοβακία, η Τσεχία, η Πολωνία ή το Νακόρνο Καραμπάχ. Γιατί, αν δεν το έχετε καταλάβει, σε διαφάνεια και προοπτικές της οικονομίας και σε επιχειρηματικό περιβάλλον, είμαστε ΚΑΤΩ από αυτές τις χώρες.

Τουλάχιστον εκεί δεν θα έχω τους κερατάδες πολιτικούς να προσπαθούν να κάνουν ότι δεν τρέχει τίποτε και να μην αρθρώνουν ούτε μία λέξη αυτοκριτικής. Και να προσπαθούν με γιούρια και "αέρα" να με πείσουν για την "προσπάθεια των Ελλήνων" και διάφορα τέτοια χαζά πατριωτικά.

Και αν όλα τα παραπάνω ακούγονται μισελληνικά, σας πληροφορώ ότι: ΠΡΩΤΟΝ, δεν υπάρχουν μισέλληνες και ΔΕΥΤΕΡΟΝ ότι είναι πολύ περισσότερο πατριώτης από ότι οι κερατάδες που κουνάνε τις σημαίες.

Δεν υπάρχουν κόμματα, δεν υπάρχει διανόηση, είστε ρε παλιοπούστηδες ο καθένας για την πάρτη του. Ακόμα και την πατρίδα, ακόμα και την κρίση, ακόμα και τον θανάσιμο κίνδυνο προσπαθείτε να τον εκμεταλευτείτε.

Δεν θα σας αφήσω. Ακόμα και με αυτοκαταστροφική μανία, δεν θα σας αφήσω. Θα χάσουμε όλοι.

Όχι για άλλον λόγο. Αλλά για να έχω την τελευταία ευχαρίστηση ότι τουλάχιστον ΜΙΑ φορά ΧΑΣΑΤΕ ΚΙ ΕΣΕΙΣ.

Ψόφησε η αγελάδα που αρμέγατε, κάηκε το μποστάνι που κλέβατε, στέρεψε το πηγάδι που πίνατε.

Είστε μόνοι σας. Τέρμα τα κορόιδα. Για να δούμε τώρα τι σκατά θα κάνετε.

ΚΑι μην μου μιλήσετε για κοινωνικούς αγώνες. Δεν ξανακαπελώνομαι ρε μαλάκες συριζίτες, πασόκοι, κουκουέδες και παλιοφασίστες. Σκατά τα κάνω και μόνος μου άμα γουστάρω. Άντε γαμηθείτε κι εσείς και ειδικά η αριστερά. Συνδικαλισμός λέει! Ουστ! ρουφήχτρες.


ΥΓ. Η φωτό, είναι έτσι, για ξεκάρφωμα. Και φυσικά, οι αγρότες και οι Δ.Υ δεν είναι οι μόνοι που μου φταίνε. Αλλά θα ήταν μία καλή αρχή...