Η Ελλάδα πεθαίνει. Πεθαίνουμε σαν Λαός

Δεν θέλω να ασχολούμαι με την επικαιρότητα. Πολλές φορές σκέφτομαι ότι πίσω από τα κατασκευασμένα και προβεβλημένα γεγονότα, στις μέσα σελίδες των εφημερίδων και στα τελευταία λεπτά των δελτίων ειδήσεων, κρύβονται τα σημαντικότερα, για τις ζωές μας, νέα. Τα οποία, εντέχνως, περνούν απαρατήρητα.

Αλλά αυτές τις μέρες ο λαός κατασκευάζει τα γεγονότα. Γιατί, είναι πολύ πιο σημαντικό να ακούς τον διάλογο απλών πολιτών στις πλατείες, από το να μαθαίνεις φήμες και διαρροές από ένα παραπαίον πολιτικό σύστημα, που δεν μπορεί να συνεννοηθεί ακόμα και την ύστατη ώρα.

Το κίνημα των αγανακτισμένων πολιτών είναι πολύ χρήσιμο και ελπιδοφόρο για να το αγνοήσουμε ή να το σνομπάρουμε, ή να το χαρακτηρίσουμε απολιτίκ χωρίς να του δώσουμε την κατάλληλη σημασία. Ανεξάρτητα με τις πεποιθήσεις του καθενός, νομίζω όλοι μας θα θέλαμε να κατέβει ο κόσμος στον δρόμο για να διεκδικήσει τα αυτονόητα. Αρκεί βέβαια, τα αυτονόητα να συμφωνούν με τις δικές μας απόψεις. 

Το έργο, το έχω ξαναδεί. Αυτές οι συγκεντρώσεις, δεν είναι οι πρώτες ξέρετε. Προηγήθηκαν δύο συγκεντρώσεις το τραγικό καλοκαίρι του 2007 που κάηκε η Ελλάδα. Οι συγκεντρώσεις των bloggers, ή οι συγκεντρώσεις "με τα μαύρα".  Κι αυτές απαξιώθηκαν και αυτές λοιδορηθήκαν κι αυτές χαρακτηρίστηκαν απολιτίκ. Λες και τα κόμματα με τα "πολιτίκ" μέλη τους έχουν και γαμώ τις περιβαλλοντικές πολιτικές και τους ενόχλησε η ενεργοποίηση των "ερασιτεχνών".

Αλλά ακόμα κι έτσι, μαζεύτηκαν χιλιάδες άνθρωποι. Ακόμα κι έτσι, εκατοντάδες αποφάσισαν να συνεισφέρουν. Ακόμα κι έτσι, δημιουργήσαμε τότε το blog αναδάσωση και το portal οικολόγιο. Αλλά, φυσικά, ακόμα και μετά από αυτές τις μικρές επιτυχίες, η προσπάθεια φυλλορρόησε. Η αναδάσωση έβγαλε αράχνες και το οικολόγιο τώρα, το κρατάνε 5 άτομα, δηλαδή: η Χριστίνα.

Τι συνέβη; Όποιος διαφωνούσε με ένα πράγμα, έφευγε, εγκαταλείποντας άλλα 99 πράγματα με τα οποία ίσως συμφωνούσε. Αν με το περιβάλλον, είχαμε τόσες διαφωνίες και τόση ξεροκεφαλιά, τότε τι μέλλον θα μπορούσε να έχει μία προσπάθεια σαν αυτή των "αγανακτισμένων"; Μέχρι τώρα, στην οργή, στην καταγγελία, καλά τα πάμε. Αλλά δεν αρκεί να γκαρίζεις "ΟΥΟΥΟΥ" και να κραυγάζεις κλέφτες. Πρέπει να προχωρήσεις σε αιτήματα. Κι εκεί θα αρχίσει η διάλυση.

Προτείνω λοιπόν να περιοριστούμε στο εξής σύνθημα: ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ. Δικαιοσύνη, με την ευρύτερη δυνατή έννοια που μπορεί να αποκτήσει η λέξη στην Ελληνική γλώσσα, και με την ευρύτερη δυνατή εφαρμογή της στην καθημερινή ζωή του καθενός μας, συμπεριλαμβάνοντας ενδεικτικά το δίκιο, το σωστό, το ηθικό, την "αρετή" των αρχαίων, την τιμή, το κλέος των αρχαίων.

Διότι έτσι, πως θα μπορούσε ο δημόσιος υπάλληλος να διεκδικήσει αυξήσεις και 6ωρο, την στιγμή που ο ιδιωτικός απολύεται και μένει άνεργος; Και πως ο μισθωτός του ιδιωτικού τομέα θα μπορούσε να απαιτήσει απολύσεις, την στιγμή που ο δημόσιος υπάλληλος έχει στήσει την ζωή του γύρω από τον μεγάλο (ας υποθέσουμε) μισθό που ελάμβανε τόσα χρόνια; Δεν θα ήταν δίκαιο.

Πως θα μπορούσε ο μαθητής στην σχολή μαθητείας του ΟΑΕΔ να γράφεται σε πολλαπλά σεμινάρια απλά για να παίρνει τα 200 ευρώ επιδότησης τον μήνα όταν κάποιος άλλος μένει απέξω έχοντας την διάθεση να μάθει μία τέχνη για να ζήσει τα παιδιά του; Δεν θα ήταν δίκαιο.

Πως θα μπορούσε ο αγρότης ή ο κτηνοτρόφος να δηλώσει παραπάνω στρέμματα ή να ανταλλάσει το κοπάδι του με αυτά των συναδέλφων του για να παίρνει έξτρα επιδοτήσεις την στιγμή που κλείνουν σχολεία, αναγκάζοντας τους μαθητές να διανύουν χιλιόμετρα καθημερινά μέσα σε κακές καιρικές συνθήκες του χειμώνα της ελληνικής επαρχίας;

Αλλά και πως θα μπορούσε ο δάσκαλος να στυλώνει τα πόδια για να μην ενοποιηθεί το σχολιό του με ένα άλλο  200 μέτρα παρακάτω την στιγμή που τα τόσο απαραίτητα για την άμυνα της χώρας  άρματα μάχης δεν έχουν βλήματα;

Και πως θα είχε την απαίτηση ο ταξίαρχος να προαχθεί κι αυτός μαζί με εκατοντάδες άλλους συναδέλφους του σε στρατηγό ακόμα και μετά από δεκαετίες στην αποστρατεία απλά και μόνο για να πάρει παραπάνω σύνταξη την στιγμή που δεν υπάρχουν λεφτά για τα patches των απινιδωτών στο ΕΚΑΒ;

Ξεχάστε τις ιδεολογίες. και τις ιδεοληψίες. Στο σύστημα ΕΛΛΑΣ, δεν εφαρμόστηκε ούτε ο κομμουνισμός, ούτε ο σοσιαλισμός, ούτε ο νεοφιλελευθερισμός, ούτε ο αναρχισμός, ούτε ο εθελοντισμός. Εφαρμόστηκε ένα σύστημα  που πήρε όλα τα μειονεκτήματα αυτών των συστημάτων και τα μετέτρεψε σε ένα αίσχος, σε ένα μίασμα αχταρμά οικονομοπολιτικού περιεχομένου, ανάξιου της ομορφιάς και των δυνατοτήτων του τόπου και των ανθρώπων που τον κατοικούν. Καταφέραμε να σβήσουμε τον ήλιο του Ελύτη. 

Ας αρχίσουμε να συζητάμε πάλι. Κι ο ήλιος θα ξαναφανεί. 

Αλλιώς:

Μερικές ακόμη ιδέες για την Νομική.

• Να διοργανωθεί φεστιβάλ ταινιών πορνό με ζωντανές παραστάσεις
• Να γίνει καλλιτεχνική έκθεση με θέμα την κοπρολαγνεία
• Να δοθούν χώροι για έκθεση οπλικών συστημάτων με έμφαση στα WMD (weapons of mass destruction) με live επιδείξεις
• Ανοικτός διάλογος με θέμα: Ποια είναι η καλύτερη ηλικία να αρχίσεις τα ναρκωτικά; Πριν ή μετά το Γυμνάσιο;
• Brainstorming με θέμα: "Πανεπιστημιακό Άσυλο. Ποιός είναι ο καλύτερος τρόπος γελοιοποίησης του;"
• Σεμινάριο: "Πως να δίνετε κοινωνικοπολιτικό νόημα σε οποιαδήποτε μαλακία σας κατέβει στο κεφάλι;"
• Θεματικός Κύκλος: "Υπάρχουν όρια στην βλακεία; Πως μπορείς να καταποντίζεις αυτούς που διατείνεσαι ότι υποστηρίζεις; Πως μπορείς να ευτελίζεις αυτά τα οποία υποτίθεται ότι υποστηρίζεις;"

Άει στα διάλα. Τουλάχιστον ξανάγραψα.

Ιδού πως θα μπορούσε ο συνδικαλισμός να βοηθήσει (και σε άλλες περιπτώσεις)

Από την Ελευθεροτυπία:

Κλειστά θα παραμείνουν τελικά την Κυριακή, 12 Δεκεμβρίου, τα εμπορικά καταστήματα στην Αθήνα με προσωρινή διαταγή του προέδρου του Δ΄τμήματος του Συμβουλίου της Επικρατείας, Σωτήρη Ρίζου. 

Το αίτημα της Ομοσπονδίας Εμπορικών Συλλόγων Αττικής, του Συλλόγου Εμποροϋπαλλήλων Αθήνας και της Ομοσπονδίας Ιδιωτικών Υπαλλήλων Ελλάδος, οι οποίοι ζητούσαν να ακυρωθεί η απόφαση του Νομαρχιακού Συμβουλίου Αθηνών για την κατ΄εξαίρεση λειτουργία των εμπορικών καταστημάτων στις 12 Δεκεμβρίου, έγινε δεκτό από τον πρόεδρο του Δ΄ τμήματος του Συμβουλίου της Επικρατείας.

Εν τω μεταξύ, η Ομοσπονδία Ιδιωτικών Υπαλλήλων Ελλάδας ανακοίνωσε ότι αναστέλλει την απεργία που είχε προγραμματίσει για την ίδια ημέρα.

Μην

Μη παρακαλώ σας μη, λησμονάτε την πόλη μου!

Δεν θέλω παρά να μιλήσω απλά. Ας μου δοθεί αυτή η χάρη.

Καλημέρα. 

Σήμερα θέλω απλά να μιλήσω.

Θέλω να μιλήσω εδώ, αφού εκεί όπου θα έπρεπε να διατυπώσω αυτές τις σκέψεις, με παρακάλεσαν να μην το κάνω και μάλιστα με προέτρεψαν να μην τους ξαναεπισκευθώ ποτέ ξανά.

Διάβασα λοιπόν στο blog "αφορμή", αυτή την δημοσίευση. Και σχολίασα.

Σχολίασα καλοπροαίρετα, με χιούμορ, δηλώνωντας ότι συμφωνώ με πολλά από αυτά που γράφηκαν, αλλά, εκφράζοντας μία βασική απορία που έχω, ως εργαζόμενος του ιδιωτικού τομέα για δεκαετίες: 

Αφού, κατά κοινή ομολογία, οι συμβασιούχοι εκμεταλλεύονται από το κράτος, βρίσκονται σε κατάσταση ομηρίας, είναι στον "αέρα" σε ότι αφορά στα εργασιακά τους δικαιώματα, αργούν να τους πληρώσουν και όλα τα υπόλοιπα που έχουμε ακούσει κατά καιρούς, τότε, γιατί δεν φεύγουν, να αναζητήσουν μία άλλη καριέρα; Δεν είναι γεγονός ότι το κράτος είναι ο χειρότερος εργοδότης; Δεν είναι γεγονός ότι αυτοί οι άνθρωποι εκμεταλλεύονται από (ας μην κρυβόμαστε) τα δύο μεγάλα κόμματα ως όμηροι για να παραμένουν μέσα στο κομματικό μαντρί και με φρούδες ελπίδες αυτοί να περιμένουν την μονιμοποίηση τους, ενώ με ψεύτικες υποσχέσεις οι εξουσίες να τους διατηρούν σε αυτή την ευάλωτη κατάσταση;

Αυτόν τον μαζοχισμό, δεν μπορώ να τον καταλάβω. Και αναπόφευκτα, έχω καταλήξει σε κάποια συμπεράσματα, τα οποία μπορεί να είναι σωστά, μπορεί να είναι και λάθος (γιατί εγώ, δεν ισχυρίζομαι ότι διαθέτω το αλάθητο):

1. Η μονιμότητα αποτελεί για αυτούς τεράστιο πλεονέκτημα και είναι διατεθειμένοι να υποστούν όλες αυτές τις ταπεινώσεις για να την αποκτήσουν

2. Το αραλίκι και η εργασιακή αφασία του Δημοσίου, είναι επίσης πολύ ελκυστικά για αυτούς

3. Για να αποκτήσουν αυτή την θέση του συμβασιούχου, λογικά, το μεγαλύτερο ποσοστό αυτών των ανθρώπων, χρησιμοποίησε αυτές τις γνωστές μεθόδους -αποκρουστικές για μένα- του πελατειακού κράτους, των επισκέψεων σε πολιτικά γραφεία κομματαρχών κλπ. Διότι, ειδικά τον τελευταίο καιρό, κι ελπίζω να συμφωνούμε, οι επιλογές των ανθρώπων που θα στελεχώσουν τις συγκεκριμένες θέσεις, δεν γίνονταν και με τα πλέον αξιοκρατικά κριτήρια.

Καταλαβαίνω επίσης τον πόνο τους και τον καημό τους που μπορεί να βρεθούν άνεργοι, ή έχουν καθυστερήσει να τους πληρώσουν. Τα έχω υποστεί κι εγώ, τα υφίστανται εκατοντάδες χιλιάδες συμπολίτες μας και από ότι φαίνεται, θα συνεχίσουμε να τα υφιστάμεθα τα χρόνια.που ακολουθούν, κερδίζοντας όμως πολύ μικρότερη δημοσιότητα από τους συμβασιούχους.

Νομίζω, ότι αυτοί οι υποψήφιοι συμβασιούχοι που τελικά δεν κατάφεραν να κερδίσουν μία θέση και εξακολουθούν να είναι άνεργοι ή έχουν πλέον ενταχθεί στο χωνευτήρι του ιδιωτικού τομέα, αξίζουν πολύ περισσότερο την προσοχή μας από τους απολυμένους (ή υπό απόλυση) συμβασιούχους. Αλλά αυτό είναι ένα άλλο θέμα.

Ακόμα και ωφελιμιστικά να το δει κανείς (που δεν είναι σωστό, αλλά το αναφέρω κι αυτό), η άκρατη υποστήριξη του αριστερού χώρου σε αυτούς τους ανθρώπους, αποκλείεται να αποφέρει εκλογικά κέρδη, αφού, οι άνθρωποι αυτοί, είναι ο πυρήνας και ο βασικός πυλώνας του δικομματισμού. Σε ψηφίζω - με διορίζεις - αράζω. Από ποιόν μπορούν να το πετύχουν αυτό; Από τα δύο κόμματα.

Μέχρι εδώ καλά. Είναι η κλασσική διαφωνία μας.

Αλλά αυτό απέχει από το να γράφεται ότι οι συγκεκριμένοι συμβασιούχοι "μας έκαναν υπερήφανους (με τον αγώνα τους)" και να δημοσιεύονται φωτογραφίες με τους Εγγλέζους να έχουν στήσει πολυβόλα στην Ακρόπολη κατά την διάρκεια του εμφύλιου.

Τι σκατά συνειρμούς δημιουργεί αυτό; Τι σκατά θέλει να αποδείξει; Είχαμε εμφύλιο, ήρθαν να μας κάνουν κουμάντο, μάς γάμησαν για τα επόμενα 30 χρόνια, έκαναν κατάληψη στην Ακρόπολη και οι στρατιώτες τους άναβαν το σπίρτο τους πάνω στον μαρμάρινο κώλο της Καρυάτιδας. Το ότι αυτά έγιναν, από ξένους (και ίσως και από Έλληνες όπως αναφέρεται στο πόστ), σημαίνει ότι μπορούμε να τα ξανακάνουμε; Ή ότι νομιμοποιούν οποιαδήποτε δράση επί της Ακρόπολης ή οπουδήποτε άλλου μνημείου της ανθρωπότητας αρκεί να υπάρχει επίφαση ταξικής πάλης;

Μπροστά σε μία τέτοια θέση, επιστράτευσα το χιούμορ και εισέπραξα φασισμό.

Κλείνω, δίνοντας  μία συμβουλή.

Υπάρχουν δύο τρόποι να κάνεις ανάλυση των γεγονότων. Ο πρώτος είναι να βγάλες το όποιο ιδεολογικό σου οπλοστάσιο, να αναλύσεις και να προτείνεις λύσεις και δράσεις. 

Ο δεύτερος (και σωστότερος), είναι, ανεπηρέαστος να αναλύσεις τα δεδομένα, και αφού καταλήξεις σε συμπεράσματα, στην συνέχεια  και μόνο τότε, να βγάλεις το ιδεολογικό σου οπλοστάσιο για να προτείνεις λύσεις, πράγμα, που δεν είναι καθόλου το ίδιο με την πρώτη περίπτωση. 

Διαφορετικά, έχεις πάντα δίκιο. Και, φυσικά αδυνατείς να κατανοήσεις ακόμα και το χιούμορ.

Update: Για τους φίλους που έρχονται από την "αφορμή" (και είναι πολλοί) διαβάστε κι αυτό.

Επίκαιρος Καβάφης

Θεωρώ την ποίηση του Καβάφη συγκλονιστική. Χθες το βράδυ, διάβασα το ακόλουθο ποίημα. 

Θα ήθελα να σας το θυμίσω και να το αφιερώσω στους συμβασιούχους του Υπ. Πολιτισμού, τους διάφορους άλλους συμβασιούχους και εν γένει στους Δημόσιους Υπάλληλους, που διορίστηκαν ειδικά τα τελευταία 15-20 χρόνια. Αλλά επίσης και στους κρυφούς δευτεραγωνιστές του ποιήματος, τους "ηγεμόνες" που απευθύνεται ο πολίτης που θέλει να είναι "χρήσιμος για την χώρα".

Ας φρόντιζαν

Κατήντησα σχεδόν ανέστιος και πένης.
Αυτή η μοιραία πόλις, η Αντιόχεια,
όλα τα χρήματά μου τάφαγε·
αυτή η μοιραία με τον δαπανηρό της βίο.

Αλλά είμαι νεός και με υγείαν αρίστην.
Κάτοχος της ελληνικής θαυμάσιος
(ξέρω και παραξέρω Αριστοτέλη, Πλάτωνα·
τι ρήτορας, τι ποιητάς, τι ό,τι κι αν πεις.)
Από στρατιωτικά έχω μιαν ιδέα,
κ' έχω φιλίες με αρχηγούς των μισθοφόρων.
Είμαι μπασμένος κάμποσο και στα διοικητικά.
Στην Αλεξάνδρεια έμεινα έξι μήνες, πέρσι·
κάπως γνωρίζω (κ' είναι τούτο χρήσιμον) τα εκεί:
του Κακεργέτη βλέψεις, και παληανθρωπιές, και τα λοιπά.

Οθεν φρονώ πως είμαι στα γεμάτα
ενδεδειγμένος για να υπηρετήσω αυτήν την χώρα,
την προσφιλή πατρίδα μου Συρία.

Σ' ό,τι δουλειά με βάλλουν θα πασχίσω
να είμαι στην χώρα οφέλιμος. Αυτή είν' η πρόθεσίς μου.
Αν πάλι μ' εμποδίσουνε με τα συστήματά τους --
τους ξέρουμε τους προκομένους: να τα λέμε τώρα;
αν μ' εμποδίσουνε, τι φταίω εγώ.

Θ' απευθυνθώ προς τον Ζαβίνα πρώτα,
κι αν ο μωρός αυτός δεν μ' εκιμήσει,
θα πάγω στον αντίπαλό του, τον Γρυπό.
Κι αν ο ηλίθιος κι αυτός δεν με προσλάβει,
πηγαίνω παρευθύς στον Υρκανό.

Θα με θελήσει πάντως ένας απ' τους τρεις.

Κ' είν' η συνείδησίς μου ήσυχη
για το αψήφιστο της εκλογής.
Βλάπτουν κ' οι τρεις την Συρία το ίδιο.

Αλλά, κατεστραμένος άνθρωπος, τι φταίω εγώ.
Ζητώ ο ταλαίπωρος να μπαλοθώ.
Ας φρόντιζαν οι κραταιοί θεοί
να δημιουργήσουν έναν τέταρτο καλό.
Μετά χαράς θα πήγαινα μ' αυτόν.

Κωνσταντίνος Π. Καβάφης (1930)

Blog Action Day 2010: ΝΕΡΟ

ΕΔΩ

Μερικές σκέψεις.

Η ασυλία θεσπίστηκε έτσι ώστε οι βουλευτές να μην φοβούνται να εκφράσουν γνώμη και να τα βάλουν με μεγάλα συμφέροντα

Το άσυλο θεσπίστηκε για να διαφυλάξει την ανεξαρτησία της έρευνας και της επιστήμης από τις εξουσίες και για να υπάρχει ένας χώρος όπου όλες οι απόψεις να μπορούν να ακουστούν και να δεχθούν την βάσανο της κριτικής

Η μονιμότητα θεσπίστηκε για να αποτρέπει το κομματικό πελατειακό κράτος από το να διορίζει τους δικούς του και για να μπορούν οι δημόσιοι υπάλληλοι να καταγγέλουν τα κακώς κείμενα των ανωτέρων τους χωρίς να φοβούνται για την δουλειά τους

Η δωρεάν υγεία θεσπίστηκε για να έχουν όλοι (ανεξάρτητα αν έχουν χρήματα ή όχι) δικαίωμα στην ζωή

Όλες οι εξουσίες πηγάζουν από τον Λαό και υπάρχουν υπέρ αυτού και του Έθνους (άρθρο 1, παρ3 Συντ.)

Οι Έλληνες είναι ίσοι ενώπιον του νόμου (άρθρο 4 παρ1 Συντ.)

Οι Έλληνες πολίτες συνεισφέρουν χωρίς διακρίσεις στα δημόσια βάρη, ανάλογα με τις δυνάμεις τους (άρθρο 4 παρ5 Συντ.)

Η εργασία αποτελεί δικαίωμα και προστατεύεται από το Κράτος, που μεριμνά για τη δημιουργία συνθηκών απασχόλησης όλων των πολιτών και για την ηθική και υλική εξύψωση του εργαζόμενου αγροτικού και αστικού πληθυσμού. Όλοι οι εργαζόμενοι, ανεξάρτητα από φύλο ή άλλη διάκριση, έχουν δικαίωμα ίσης αμοιβής για παρεχόμενη εργασία ίσης αξίας.  (άρθρο 22 παρ1 Συντ.)


Είναι για μένα προφανές ότι κάπου κάνουμε ΛΑΘΟΣ.

Τα νέα γράφονται κατά βούληση των καναλιών (...πές μας κανα νέο!)

Αυτές τις ημέρες διεξάγεται στην πλατεία Συντάγματος και σε άλλες πλατείες της πόλης το Green Design Festival.

Στα εγκαίνια, την Παρασκευή που μας πέρασε, βραβεύτηκαν το ΟΙΚΟΛΟΓΙΟ και ο Αθ. Παντέλογλου. 

Δεδομένου ότι είμαι μέλος του Οικολογίου και φίλος του Θανάση και της ΜΚΟ του, του ΙΤΑΠ, αισθάνομαι διπλή χαρά για τις βραβεύσεις. (BTW, συγχαρητήρια στην Χριστίνα και στην Χριστίνα)!

Το ποστ όμως αυτό, δεν γράφεται για τα βραβεία. 

Το συγκεκριμένο "δρώμενο", είναι αρκετά ποιοτικό. Θέλω να πω, ότι αν και αναπόφευκτα σε τέτοια γεγονότα, παρυσφρύουν πάντα πράσινοι "celebrities" και διάφορες φυλές της πόλης όπως "new age", vegetarians, διάφοροι τρελαμένοι με την φυσική κατάσταση, αντικαπνιστές και διάφοροι άλλο τύποι, το συγκεκριμένο φεστιβάλ έχει και ένα πραγματικό αντικείμενο, στα πλαίσια βέβαια ενός επικοινωνιακού κυρίως event.

Εξάλλου, η βράβευση του οικολογίου και του Παντέλoγλου, αποδυκνείει αν μη τι άλλο, την προσπάθεια των διοργανωτών για κάτι σοβαρότερο από τα συνηθισμένα περιβαλλοντικά πυροτεχνήματα που συναντάμε όλο και πιο συχνά.

Μου προκαλεί λοιπόν μεγάλη εντύπωση, που ο σταθμός που κατ' εξοχήν δείχνει ότι θέλει να ασχολείται με τα θέματα του περιβάλλοντος, ο ΣΚΑΙ, δεν έκανε την παραμικρή αναφορά ούτε έχει δημοσιέυσει κάτι σχετικό στο site του σταθμού.

Γιατί άραγε; Επειδή δεν το διοργανώνει ο ίδιος ο σταθμός; Και τι με αυτό; Δεν είναι ένα περιβαλλοντικό θέμα, πρώτης σημασίας; Ο ΔΟΛ, για παράδειγμα, και σε αντίθεση, το έχει στο πρωτοσέλιδο του in.gr!

Η επιλεκτική προβολή μόνο των θεμάτων που σπονσοράρει κάθε σταθμός, (όπως ο Πανελλήνιος και ο Μίνως Κυριακού για τον Αντένα, η "κοινωνική" δράση της Μαριάννας Βαρδινογιάννη για τον STAR, κλπ), είναι κατάντια για την δημοσιογραφία. Αλλά ακόμα χειρότερο, είναι το "θάψιμο", η αποσιώπιση των θεμάτων που σπονσοράρουν άλλοι, ανταγωνιστικοί σταθμοί ή ΜΜΕ.

Που τελειώνει αυτή η πρακτική; 

Κάτι παρόμοιο ισχύει και στο εξής: Εδώ και μερικές ημέρες, ο ΣΚΑΙ ισχυρίζεται ότι έχει βρει στοιχεία που αποδυκνύουν ότι στο σκάνδαλο (;) του Βατοπεδίου, το Δημόσιο δεν υπέστη οικονομική ζημιά. Πέρα από την γνωστή πλύση εγκεφάλου (αφού σε κάθε δελτίο αναφέρει όλο το ιστορικό του σώματος ορκωτών εκτιμητών), το γεγονός αυτό καθεαυτό, αν ισχύει, είναι τεράστιο! Αλλά από τα υπόλοιπα κανάλια σιωπή! 

Τι παίζεται;

Μέχρι που θα φτάσει η ποδηγέτηση της κοινής γνώμης;

Τα νέα επιλέγονται όπως συμφέρει τον κάθε καναλάρχη;

Ε;

Ντρέπομαι για αυτό το ποστ, αλλά έτσι αισθάνομαι...

Μετά την ομιλία του ΓΑΠ, δεν μορεί να φύγει από το μυαλό μου μία σκέψη.

Η χώρα, είναι σαν ένα δωμάτιο, με μία τεράστια στοίβα σκατά στην μέση, πάνω στο πάτωμα κι όλοι αυτοί κάνουν ότι δεν τα βλέπουν και μας βάζουν να καθαρίζουμε τις γωνίες από την σκόνη.

ΥΓ. Για ευνόητους λόγους δεν βάζω εικόνα.